II SA/Po 996/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.

Burmistrz [...], decyzją z dnia 20 lipca 2021 roku (nr [...]), odmówił M. H. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytuły rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad ojcem J. H.. Organ ustalił, że wnioskodawczyni zamieszkuje wspólnie z rodzicami M. H. oraz J. H.. Rodzice wnioskodawczyni są osobami niepełnosprawnymi, oboje posiadają orzeczenia o zaliczeniu do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Burmistrz uznał, że wnioskodawczyni jest osobą zdolną do podjęcia aktywności na polu zawodowym, chociaż legitymuje się własnym orzeczeniem o ustaleniu niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym do dnia [...] stycznia 2024 roku. Z orzeczenia (tj. ze wskazań dotyczących odpowiedniego zatrudnienia) wynika, że jest niezdolna do pracy. Jednak dotychczas wnioskodawczyni łączyła pracę z opieką nad ojcem. Do dnia [...] maja 2021 roku pracowała w gospodarstwie rolnym brata R. H.. Gdy stan zdrowia ojca uległ pogorszeniu, wnioskodawczyni podjęła decyzję, że ograniczy się wyłącznie do opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Mając na uwadze powyższe Burmistrz [...] wyjaśnił, że na wnioskodawczyni (córka) ciąży obowiązek alimentacyjny względem ojca J. H.. W sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż żona podopiecznego również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Burmistrz uznał jednak, że niepełnosprawność podopiecznego powstała po 25. roku życia, a zatem niespełniony pozostał warunek określony w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2021 roku (nr [...]), po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygnaturze K - 38/13 (Dz.U. 2014, poz. 1443) kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Organ odwoławczy uznał jednak, że rozstrzygnięcie o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest prawidłowe, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku odwołującej się nie można mówić o spełnieniu przesłanki "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" i tym samym o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem. W tym zakresie organ odwoławczy nie zgodził się z oceną dokonaną przez Burmistrza [...] i uznał, że ustalenia organu I instancji są sprzeczne z materiałem dowodowym, tj. z treścią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wnioskodawczyni. M. H., na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia [...] stycznia 2021 roku, została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na czas określony do [...] stycznia 2024 roku. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] kwietnia 2013 roku. Kolegium wyjaśniło, że o ile samo orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie stanowi przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, to w pkt 1 "Wskazań" zawartych w orzeczeniu co do odpowiedniego zatrudnienia odnotowano "niezdolna do pracy". Kolegium uznało, że orzeczenie o niepełnosprawności ma szczególną moc dowodową. Kompetentny organ po analizie stanu zdrowia wnioskodawczyni jednoznacznie stwierdził, że jest ona niezdolna do pracy. W sprawie nie przeprowadzono żadnego przeciwdowodu. Taki dowodem nie może być ogólna ocena pracownika socjalnego. Skoro uprawniony organ orzekł, iż wnioskodawczyni jest niezdolna do pracy, to Kolegium nie może dokonać w tym zakresie odmiennych ustaleń. Jeżeli wnioskodawczyni jest niezdolna do pracy, to nie może jej podjąć ze względu na stan zdrowia, a nie z uwagi na sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Brak jest zatem związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawczynię a opieką nad ojcem. M. H. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Zażądała uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. W ocenie strony skarżącej kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie błędnych ustaleń w zakresie zdolności do pracy skarżącej, 2) art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie ustalenia braku spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudniania w celu sprawowania opiek nad ojcem, a to z uwagi na niezdolność do pracy wpisaną w orzeczeniu o niepełnosprawności skarżącej, 3) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że wydanie orzeczenia o niepełnosprawności skarżącej stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, 4) art. 4 ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych poprzez brak uwzględnienia jego treści przy interpretacji zapisu "niezdolna do pracy" w orzeczeniu o niepełnosprawności skarżącej. Skarżąca zażądała przeprowadzenia dowodu z załączonych do skargi: decyzji Prezesa KRUS z dnia [...] czerwca 2019 roku, opinii lekarskiej biegłych sądowych z dnia [...] września 2019 roku, wyroku Sądu Okresowego w P. z dnia [...] czerwca 2021 roku o sygn. akt VIII U [...] oraz pisma Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia [...] listopada 2021 roku. W uzasadnieniu skargi strona poniosła, że błędne jest stanowisko organu, co do tego, iż skarżąca nie może być uznana za osobę rezygnującą z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad ojcem. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odmówił skarżącej przyznania renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy uznając, że jest ona osobą, która nie jest trwale ani okresowo całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym. W toku postępowania przed Sądem Okręgowym w P. powołani biegli sądowi potwierdzili, że skarżąca jest osobą jedynie częściowo niezdolną do pracy. Ostatecznie Sąd wyrokiem z dnia [...] czerwca 2021 roku oddalił odwołanie skarżącej. W piśmie Powiatowego Zespołu ds. Niepełnosprawności w N. z dnia [...] listopada 2021 roku przedstawiona została interpretacja pojęcia niezdolność do pracy osoby o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Strona podniosła, że z treści wskazanych dokumentów wynika, iż u skarżącej nie stwierdzono niezdolności do samodzielnej egzystencji, która wskazywałaby na brak możliwości podjęcia pracy. Skarżąca jest częściowa zdolna do pracy w rolnictwie, co nie wyklucza możliwości podjęcia pracy poza rolnictwem. Skarżąca zauważa ponadto, że organ odwoławczy nie rozważył tego, czy skarżąca może podjąć zatrudnienie w warunkach pracy chronionej, a zatem może podjąć zatrudnienie choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia i wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powyższego stanowiska wyjaśniono, że zasady wyrażone w art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. nie zostały w żaden sposób naruszone. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy w momencie wydawania zaskarżonej decyzji wskazywał, że nie można mówić o spełnieniu przesłanki "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. i ma szczególną moc dowodową. Kolegium kierowało się treścią ww. dokumentu urzędowego. Kolegium wyjaśniło, że powyższej oceny nie zmieniają dokumenty załączone do skargi. Chociaż wynika z nich, że skarżącej odmówiono przyznania renty rolniczej, gdyż nie została uznana za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym, to brak jest jednak informacji, czy wyrok Sądu jest prawomocny. Do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania nie sposób przesądzić, czy skarżąca może podjąć zatrudnienie. W załączeniu do pisma z dnia 31 grudnia 2021 roku skarżąca przedłożyła wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] czerwca 2021 roku o sygn. akt VIII U [...] wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności od dnia 30 czerwca 2021 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona. Zasady przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego określone zostały w przepisach art. 17 ust. 1-5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2020, poz. 111 ze zm.). Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosownie zaś do treści art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Natomiast zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżone organ trafnie przyjmują, że uprawnienia do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego zostały oparte na konstrukcji obowiązków alimentacyjnych, a przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych określają kolejność osób uprawnionych do uzyskania wspomnianego świadczenia. Zgodne z prawem jest stanowisko, że współmałżonek jest osobą, na której zgodnie z art. 27 oraz art. 130 ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. 2020, poz. 1359) ciąży obowiązek alimentacyjny w rozumieniu art. 17 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w świetle treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych współmałżonek jest osobą w pierwszej kolejności uprawnioną do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Organy prawidłowo rozpoznały brak przeszkód do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej/córce, a to z uwagi na fakt, że żona podopiecznego również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zakwestionowało stanowisko Burmistrza [...], co do wykładni i stosowania art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przy rozstrzyganiu kontrolowanej sprawy należy uwzględniać zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygnaturze K - 38/13, jak i stanowisko prezentowane w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, co do skutków tego wyroku dla zawisłych i przyszłych spraw o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Oceny zasadności żądania wniosku skarżącej należało dokonywać z pominięciem niekonstytucyjnego kryterium w postaci momentu powstania niepełnosprawności podopiecznego, czyli w przypadku opiekunów osób dorosłych bez różnicowania uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego niekonstytucyjnym warunkiem wieku, w którym powstała niepełnosprawność podopiecznego. Kwestią sporną pomiędzy stronami, kwestią przedstawioną Sądowi do rozstrzygnięcia przez skarżącą, jest to, czy w kontrolowanej sprawie spełniona została przesłanka niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że kwestionowana decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.) w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dowody załączone do skargi potwierdzają stanowisko skarżącej, że jest ona osobą, która nie spełnia przesłanki trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. W konsekwencji skarżąca trafnie zauważa, że treści orzeczenia o zaliczeniu jej do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie daje podstaw do formułowania stanowiska o tym, że jest osobą, która nie może podejmować zatrudnienia. Zapis orzeczenia "niezdolna do pracy" stanowi wskazanie dotyczące odpowiedniego zatrudnienia. Analiza akt administracyjnych kontrolowanej sprawy prowadzi do jednoznacznych wniosków, że na etapie odwołania kwestia sporna dotyczyła jedynie wykładni i stosowania art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o niekonstytucyjną treść wskazanego przepisu. Burmistrz [...] przyjął ustalenie, że wnioskodawczyni spełnia przesłankę rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem. W treści uzasadnienia wydanej decyzji organ I instancji jednoznacznie stwierdza, że skarżąca z dniem [...] maja 2021 roku zrezygnowała z zatrudnienia w gospodarstwie rolnym brata na rzecz opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Burmistrz wykluczył istnienie w sprawie przesłanek negatywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a szczególności nie stwierdził okoliczność pobierania świadczeń rentowych (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych), czy zaliczenia wnioskodawczyni do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Kolegium po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, bez realizacji obowiązku należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, bez wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a także bez otworzenia skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, działając poza zakresem wyznaczonym treścią odwołania, wydało decyzję odmowną, którą zakwestionowało korzystne dla skarżącej ustalenia organu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy okoliczność, że dokumenty załączone do skargi nie zostały ujawnione w toku administracyjnego postępowania odwoławczego całkowicie obciąża Samorządowe Kolegium Odwoławcze i nie stanowi o legalności działania organu odwoławczego, lecz dowodzi prowadzenia postępowania przez ten organ z naruszeniem art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 79a §1 i §2 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że decyzja Prezesa KRUS została wydana w dniu [...] czerwca 2019 roku, opinia biegłych sądowych opatrzona jest datą [...] września 2019 roku, a wyrok Sądu Okręgowego w P. uprawomocnił się dniem [...] czerwca 2021 roku. Wbrew twierdzeniom Kolegium wyrok Sądu był orzeczeniem prawomocnym na dzień wydawania skarżonej decyzji. Wskazane powyżej dokumenty, stanowią istotne dla sprawy dowody, które z naruszeniem prawa zostały pominięte przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Analiza treści wskazanych dowodów potwierdza stanowisko, że ustalenie Kolegium o całkowitej niezdolności skarżącej do pracy jest błędne. W konsekwencji decyzja o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oparta na nieprawdziwym ustaleniu faktycznym jest w oczywisty sposób wadliwa, stanowi o nieprawidłowym zastosowaniu prawa materialnego. W ocenie Sądu w sprawie nie występują okoliczności uzasadniające usunięcie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji. Rozpoznanie kontrolowanej sprawy w zakresie koniecznym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia niewątpliwie jest możliwe w ramach kompetencji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (art. 136 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego). Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium będzie miało na uwadze, że istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc osobom/opiekunom rezygnującym z zatrudnienia z uwagi na konieczność objęcia opieką niepełnosprawnego członka rodziny. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma przeszkód prawnych, aby świadczenie pielęgnacyjne zostało przyznane osobie rezygnującej z zatrudnienia, a legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje opiekunowi, który nie może wykonywać pracy z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, tj. gdy przez faktyczny zakres opieki traci możliwość zarobkowania. Ustaleń dotyczących istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a opieką roztoczoną nad niepełnosprawnym członkiem rodzinny należy dokonywać poprzez ocenę konieczności rezygnacji zatrudnienia przez skarżącą w aspekcie faktycznie realizowanych świadczeń opiekuńczych na rzecz podopiecznego. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.