II SA/Po 931/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 16 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.

Decyzją z dnia 16 października 2025 r. nr [...] Wojewoda (dalej również: Wojewoda; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania K. W. (dalej również: wnioskodawczyni; skarżąca), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 5 listopada 2024 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek K. W. i J. K. z dnia 30 października 2024 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] Starosty [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. (znak: [...]), zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] ark. 1, położonej w P. przy ul. [...] (dalej również: decyzja z dnia 5 czerwca 2024 r.). Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. Starosta wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na wniosek K. W., postępowanie zakończone decyzją Starosty [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia 16 października 2025 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. nr [...], znak sprawy: [...] dotyczącej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] ark. 1, położonej w P. przy ul. [...] – z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu tej decyzji Starosta wyjaśnił, że planowana inwestycja na działce nr ewid. [...] nie spowoduje ograniczeń w zabudowie ani użytkowaniu nieruchomości wnioskodawczyni (tj. działki nr ewid. [...]). Organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.Urz.Woj.[...]. nr [...], poz. [...] z 2002 r.) oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie organ zauważył, że działka nr [...] graniczy z terenem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym u chwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia 26 stycznia 2023 r. (Dz.Urz.Woj.[...]. z 2023 r., poz. 1524), który obejmuje swoimi ustaleniami działkę wnioskodawczyni - nr ewid. [...]. Mając na względzie poczynione ustalenia, Starosta stwierdził, że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony, a to oznacza, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie została spełniona. Ponadto podkreślił, że brak podstaw wznowieniowych wyklucza możliwość dokonania przez organ oceny merytorycznej decyzji dotychczasowej i rozstrzygania o istocie sprawy. Odwołanie od decyzji Starosty z dnia 28 lipca 2025 r. wniosła K. W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Motywując swoje rozstrzygnięcie, Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 października 2025 r., stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie brała udziału w pierwotnym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 5 czerwca 2024 r. Wojewoda wskazał również na to, że wniosek w zakresie żądania J. K. został rozpatrzony odrębnie (organ I instancji wydał w dniu 24 lipca 2025 r. rozstrzygnięcie skierowane do tej osoby). Organ II instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę uznania podmiotu za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stanowi przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) będący normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. W ocenie Wojewody organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia interesu prawnego skarżącej, a treść uzasadnienia decyzji z 20 lutego 2025 r. jest wyczerpująca i spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazała regulacji prawnych, które podważałyby ustalenia organu I instancji. W szczególności nie został określony żaden konkretny parametr inwestycji, np. w zakresie norm odległościowych, który wpływałby na ograniczenie zabudowy na działce nr [...]. Dla przykładu organ przypomniał, że odległość projektowanych budynków od granicy z działką nr [...] wynosi ok. 8,50 m, co jest zgodne z ogólnymi warunkami sytuowania budynków, określonymi w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022, poz. 1225 ze zm.) - dalej również: r.w.t. Z kolei odległość projektowanych budynków od budynku zlokalizowanego na działce wnioskodawczyni wynosi ok. 18,50 m. Miejsca postojowe i gromadzenia odpadów zostały przewidziane z drugiej strony działki inwestycyjnej (od strony wjazdu ul. [...]), w odległości ponad 27 m od granicy z działką nr [...]. Z rysunku (PRZEKRÓJ A-A, str. 15 projektu architektoniczno-budowlanego) wynika, że wysokość budynku do najwyższego elementu dachu dwuspadkowego będzie wynosić 8,685 m. Organ I instancji ponadto uwzględnił parametr techniczny dotyczący wysokości ścian (ok. 5,70 m) przy badaniu wpływu projektowanej zabudowy na tereny sąsiednie. W związku z powyższym organ II instancji nie stwierdził, aby postępowanie, zakończone wydaniem decyzji z dnia 5 czerwca 2024 r. miało wpływ na prawa skarżącej, a w szczególności na sposób wykonywania przez nią prawa własności nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca nie wykazała legitymacji do ingerowania w postępowanie dotyczące obiektu i nieruchomości, do których nie posiada żadnego tytułu prawnego. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła dowodów dla potwierdzenia, że na skutek rozpatrywanej inwestycji nie będzie mogła zrealizować kolejnego zamierzenia na własnym terenie, które byłoby zgodne z przepisami prawa. Dlatego też jej zastrzeżenia wobec realizacji inwestycji mogą być oceniane jedynie w kontekście interesu faktycznego. Podnoszona kwestia obciążenia infrastruktury odpowiadającej za dostawę mediów – w tym wody, prądu i odpływu nieczystości – na skutek realizacji inwestycji nie może być podstawą do uznania interesu prawnego po stronie skarżącej. W takiej sytuacji organ II instancji stwierdził, że skarżąca nie może zostać uznana za stronę postępowania, wobec czego nie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniająca uchylenie decyzji (a także wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 152 § 1 k.p.a.). Ustosunkowując się do treści odwołania, Wojewoda wyjaśnił, że w postępowaniu wznowieniowym nie mają zastosowania przepisy regulujące inny tryb nadzwyczajny, tj. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 i nast. k.p.a.). Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że organ nie ma obowiązku wszczynania takiego postępowania z urzędu. Ponadto Wojewoda wskazał na to, że budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na jednej działce jest dopuszczalna, jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi inaczej i nie stanowi ona zabudowy wielorodzinnej. Według organu II instancji w niniejszej sprawie nie można mówić o realizacji zabudowy wielorodzinnej na rozpatrywanym terenie. W skardze na powyższą decyzję K. W., reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, zaskarżyła tę decyzję w całości, zarzuciła jej "w szczególności" naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że brak jest podstaw do dokonywania przez organ ponownej oceny zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej m.in. z ustaleniami planu miejscowego, podczas gdy wznowione postępowanie toczy się z udziałem strony i po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania nie bada się już, czy wnioskodawca jest stroną, a jedynie czy wnioskodawca brał udział w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a jeżeli nie - to czy nastąpiło to bez jego winy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym m.in. niepozyskanie przez organ opinii biegłego sądowego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu oraz opinii biegłego sądowego z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w obrocie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], która jest sprzeczna z aktem prawa miejscowego i obowiązującymi przepisami; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 157 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie wynika, że organ I instancji obowiązany był stwierdzić nieważność ostatecznej decyzji z dnia 5 czerwca 2024 r. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego poprzez naruszenie zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w tym przez stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki do uznania skarżącej za stronę postępowania, podczas gdy postępowanie zostało wznowione, tak więc skarżąca ma status strony, a całokształt sprawy w sposób jednoznaczny wskazuje, iż nieuchylenie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 05 czerwca 2024r. godzi w uzasadniony interes skarżącej; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 13 r.w.t. w zw. z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez arbitralne ustalenie, kto jest stroną postępowania w rozumieniu tego przepisu oraz "jego błędną wykładnię zakładającą", że skarżąca nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, podczas gdy skarżąca jako właścicielka działki nr [...] jest stroną postępowania, gdyż wskazana działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu ze względu na to, że usytuowanie budynku budowlanego na działce nr [...] wprowadza rzeczywiste ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki skarżącej, a zwrócenie budynku inwestora ścianą z oknami w kierunku podwórza skarżącej narusza prawo skarżącej do zachowania elementarnej prywatności, gwarantowanej przez art. 47 Konstytucji; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym uznaniem, że budynek mający powstać na działce nr [...] wpisuje się w definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania obiektu, podczas gdy projekt dla wskazanej działki przewiduje w budynku aż 4 lokale, co czyni z niniejszej inwestycji zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, która zgodnie z planem miejscowym nie może powstać na działce nr [...]; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie dokładnego sprawdzenia w toku postępowania wznowieniowego, czy projekt budowlany dla działki nr [...] nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, podczas gdy przy prawidłowym zastosowaniu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i zbadaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ II instancji powinien uznać, że decyzja nr [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. jest sprzeczna z planem miejscowym oraz z obowiązującymi przepisami. Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych w uzasadnieniu skargi i uzupełnionych m.in. o argumenty dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a., skarżąca wniosła o: 1) "uchylenie w całości [zaskarżonej] decyzji Wojewody (...) i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]5 czerwca 2024 r.", 2) "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji", 3) przeprowadzenie rozprawy, 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci ośmiu zdjęć obrazujących aktualny wygląd budynku na działce nr [...] oraz obrazujących ujście wód opadowych poza granice działki nr [...], żeby wykazać, iż budowa na działce nr [...] odbiega od innych sąsiednich budynków, zaburza ład przestrzenny okolicy, wygląda jak budynek wielorodzinny i powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, a przez dużą kubaturę budynku teren powierzchni biologicznie czynnej jest zbyt mały do wchłonięcia wód opadowych, co powoduje ich wypływanie poza granice działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej sprostował, że aktualnie skarżąca nazywa się K. K., bowiem w dniu 3 stycznia 2025 r. zawarła związek małżeński z J. K., co potwierdza dołączony odpis skrócony aktu małżeństwa. W piśmie procesowym (replice) z dnia 13 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w całości podtrzymuje stanowisko wyrażone w skardze, w szczególności co do tego, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i argumentację skargi, podkreślając przed wszystkim, że przy ustalaniu interesu prawnego sąsiadów wystarczające jest potencjalne oddziaływanie inwestycji, a nie jej faktyczne odziaływanie. W związku z tym pełnomocnik stwierdził, że organ błędnie zaakceptował stanowisko Starosty [...] o braku interesu prawnego skarżącej. Sąd na rozprawie postanowił oddalić wniosek dowodowy strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy [wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu], nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu co do oceny ustalonego stanu faktycznego i argumentację przedstawioną w ramach oceny prawnej. Nadto Sąd wyjaśnia, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, tj. akt sądowych oraz akt administracyjnych nadesłanych przez organ. W tym miejscu należy zarazem podkreślić, że w sprawie nie było żadnych podstaw do przeprowadzenia, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a, uzupełniających dowodów wskazanych w skardze. Stanowisko pełnomocnika strony pomija w tym względzie istotę kontroli działalności organów administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne jako tzw. sądy prawa. Postępowanie sądowe nie służy bowiem ponownemu przeprowadzeniu postępowania dowodowego, czy też jego uzupełnianiu, a jedynie, na zasadzie wyjątku wynikającego z art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuszczalne jest dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do przeprowadzenia kontroli działania administracji (por. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 262/17 i II OSK 660/17 oraz 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1474/17 - dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Akta sprawy pozwalały na jej rozstrzygnięcie w granicach kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny. Nie zachodziła żadna przeszkoda do rozpoznania sprawy, której usunięcie wymagałoby uprzedniego przeprowadzenia dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Dlatego też Sąd na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Dodać należy, że domniemane uwarunkowania występujące na etapie realizacji inwestycji (na potwierdzenie czego skarżąca przedstawiła wydruki dotyczące materiału poglądowego - zdjęciowego), które miałyby skazywać na merytoryczne wady decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zagospodarowania (odprowadzania) wód z terenu nieruchomości, nie mogły świadczyć o tym, że planowana inwestycja ze względu na sposób jej zaprojektowania, narusza interes prawny skarżącej jako właścicielki działki nr [...], o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą w wyniku wznowienia postępowania uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. (znak: [...]), zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] ark. 1, położonej w P. przy ul. [...]. Podlegające kontroli sądowej decyzje zostały wydane w ramach uregulowanej w przepisach art. 145-152 k.p.a. (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691) instytucji procesowej wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiących wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Z treści wstępnej art. 145 § 1 k.p.a. – stanowiącej, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne – wprost wynika, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w takiej sprawie, w której została wydana ostateczna decyzja kończąca postępowanie w sprawie. Wśród przesłanek uprawniających do wznowienia postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca wymienił m.in. okoliczność niebrania przez stronę bez własnej winy udziału w postępowaniu, a więc przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą w niniejszej sprawie powołuje się skarżąca. Zdaniem Sądu, Wojewoda trafnie uznał, że w sprawie nie zachodzą podstawy uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem po przeprowadzeniu wznowionego postępowania organ ustalił, że nie potwierdziła się przyczyna wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.) wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy ora (wydając rozstrzygnięcia, stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (powołanie przesłanki wznowieniowej, zachowanie terminu z art. 148 k.p.a., oczywisty brak przymiotu strony), kolejny zaś – mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu – dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia, a następnie rozstrzygania o istocie sprawy w sytuacji wystąpienia podstaw wznowieniowych. W art. 151 § 1 i 2 k.p.a. ustawodawca wskazał na możliwe rodzaje rozstrzygnięć podjętych we wznowionym już postępowaniu - tj. odmowę uchylenia decyzji (§ 1 pkt 1), uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy (§ 1 pkt 2) oraz stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2). W przypadku niestwierdzenia przesłanek wznowienia, wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli zatem, prowadząc wznowione postępowanie, organ administracyjny dojdzie do wniosku, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4, to powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec tego, jeśli organ stwierdzi we wznowionym postępowaniu, że nie występuje przesłanka (przyczyna) wznowieniowa, to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, lecz wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W konsekwencji Sąd uznał za całkowicie chybiony zarzut naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania nie bada się już, czy wnioskodawca jest stroną, a jedynie czy wnioskodawca brał udział w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a jeżeli nie - to czy nastąpiło to bez jego winy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżąca nie była stroną postępowania, którego wznowienia się domagała, a tym samym stwierdziły, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd podziela ocenę organów administracji w tym zakresie. Niemniej jednak przed omówieniem powyższej kwestii wskazać należy na to, że skoro zasadnie organy nie rozpoznawały sprawy ad meritum, to tym samym wszelkie zarzuty skargi odnoszące się do wadliwości decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie mogły zostać uwzględnione. Sąd w tym miejscu podkreśla, że przedmiotem kontroli jest decyzja odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na fakt, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony. Fakt, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wydanej we wznowionym postępowaniu częściowo odniósł się do argumentacji ad meritum sam w sobie nie pozwala Sądowi na dokonanie oceny merytorycznej prawidłowości pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w tym wypadku mamy w istocie do czynienia z rozstrzygnięciem stricte procesowym. Przechodząc zaś do sedna sprawy, tj. do kwestii, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. wskazać należy przede wszystkim na to, że w orzecznictwie podnosi się, iż kwestia oceny przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę powinna być oceniona na podstawie art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co wymaga uwzględnienia konkretnych rozwiązań projektowych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1394/18, dostępny jw.). Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody czy prawa wodnego. Oznacza to, że organ co do zasady powinien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W takim stanie prawnym przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 tej ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. "poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej" (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W związku z tym wyjaśnić należy, że uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, a które powinny być uwzględnione w procesie budowlanym, muszą występować na obszarze oddziaływania obiektu zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Jak to klarownie przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2063/15 (dostępnym jw.), przy wykładni art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przepis ten interpretować należy łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem mogą być zatem również przepisy prawa cywilnego, które w powiązaniu z przepisami ustaw szczególnych gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem, a zatem w granicach społeczno-gospodarczego przeznaczenia swego prawa, jak to wynika z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) - dalej: k.c. W orzecznictwie wskazuje się też, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (patrz: wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 i 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 508/11, dostępne jw.). To zaś oznacza, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu - wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego (por. wyroki NSA z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1344/14, 22 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 45/17 i 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OSK 561/20, dostępne jw.). W sytuacji gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie i korzystaniu z sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Jak się przyjmuje w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy dokonywaniu oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu należy – jak już wskazano – mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy prawa nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyroki NSA z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2097/20 i 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 3317/18, dostępne jw.). W związku z powyższym Sąd podkreśla, że naruszenie interesów prawnych skarżącej mogłoby wynikać np. z naruszenia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) – w szczególności zaś z naruszenia wymaganych prawem odległości od granicy działki skarżącego – tj. naruszenia przepisów określonych np. w § 12 r.w.t. (odległość od granicy działki), § 13 i 60 r.w.t. (naturalne oświetlenie - przesłanianie), § 19 r.w.t. (odległość od granicy działki miejsc postojowych), § 23 r.w.t. (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 40 r.w.t. (odległość placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 271 i 272 r.w.t. (odległości ppoż.). Ponadto wskazać należy na to, że zgodnie z § 11 r.w.t. budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych (ust. 1). Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: hałas i drgania (wibracje); zanieczyszczenie powietrza; zanieczyszczenie gruntu i wód. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że Wojewoda prawidłowo, po kompleksowej analizie przepisów prawa, z których może wynikać ograniczenie w zagospodarowaniu działki skarżącej, z odniesieniem ich do uwarunkowań przedsięwzięcia (w tym projektu projekt zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego), dla którego wydano pozwolenie na budowę, doszedł do wniosku, że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie działka skarżącej nr [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji realizowanej na działce nr [...]. Sąd podziela w tym względzie – i argumentacyjnie się nim posiłkuje – również stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 września 2025 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 452/25, w której była rozpoznawana skarga właściciela działki nr [...] dotycząca innej decyzji wydanej w sprawie wznowienia tego samego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Starosty [...] z dnia 5 czerwca 2024 r. Warto przypomnieć, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Dla oceny interesu prawnego skarżącej najbardziej istotnym dokumentem jest projekt zagospodarowania działki (terenu) i znajdujący się w nim materiał mapowy oraz opis obrazujący rozmieszczenie elementów planowanej inwestycji. Z mapy tej jednoznacznie wynika, że granice działki skarżącej – a tym bardziej obiekty na działce nr [...] – oddalone są od umiejscowienia projektowanej zabudowy na terenie inwestycji - działki nr [...]. Jak wyjaśnił Wojewoda, odległość projektowanej zabudowy od granicy działki nr ewid. [...] wynosi ok. 8,50 m, a od budynku usytuowanego na tej działce - ok. 18,50 m. Z tych względów nie ulega wątpliwości, że nie zostaną w żaden sposób naruszone odległości określone w § 12 r.w.t. W ocenie Sądu zachowane zostały również wymogi wynikające z § 13 r.w.t. Odległość budynku z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania mierzy się natomiast od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części W omawianym przypadku wysokość budynku mieszkalnego jednorodzinnego wznoszonego na działce nr ewid. [...] wynosi, jak to scharakteryzował organ II instancji – z uwzględnieniem przez organ I instancji parametru technicznego dotyczącego wysokości ścian – ok. 5,70 m, natomiast wysokość budynku do najwyższego elementu dachu dwuspadkowego będzie wynosić 8,685 m. Organ I instancji wskazał również na opisowe omówienie tej kwestii [w kontekście ewentualnego zacieniania i przesłaniania] przez projektanta w zakresie informacji o obszarze oddziaływania inwestycji, zawartej w projekcie zagospodarowania terenu (str. 15-16 tego projektu). W związku z powyższym nie zachodzi przesłanianie tego obiektu budowlanego przez projektowaną zabudowę, co potwierdza również informacja o obszarze oddziaływania inwestycji zawarta w projekcie zagospodarowania terenu. Ze względu na gabaryty projektowanej zabudowy i jej odległość od terenu sąsiedniej działki, nie można zatem mówić o wpływie (odziaływaniu) przedmiotowej zabudowy na teren działki skarżącej – ani poprzez przesłanianie, ani też zacienianie. Ustalenia co do wysokości obiektu i jego elementów przesłaniających są prawidłowe. W takich warunkach trudno ustalić, z jakich okoliczności należałoby wywodzić domniemany wpływ inwestycji na sąsiedztwo, w tym na prywatność sąsiadów i sposób nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...], skoro występuje znaczne oddalenie projektowanej zabudowy od granicy z działką nr ew. [...] (normatywy § 12 i 13 r.w.t. są zachowane). Ponadto, z omawianego projektu zagospodarowania terenu również wynika, że planowane miejsca parkingowe (4 miejsca) znajdują się w znacznym oddaleniu od granic z nieruchomością skarżącej, jak i od samego budynku, co jest zgodne z normatywami określonymi w § 19 ust. 1 r.w.t. Zatem i w tym zakresie nie można uznać, że zaplanowanie miejsc postojowych wpłynie na sposób zagospodarowania nieruchomości wnioskodawczyni. Poza tym, mając na uwadze postanowienia § 23 r.w.t. i zlokalizowanie miejsca do czasowego gromadzenia odpadów stałych na działce nr ew. [...] bezpośrednio przy ul. [...], uznać należało, że powyższe rozwiązanie również nie wprowadza ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich. Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika też, aby planowane były inne obiekty – jak np. plac zabaw – które wymagałyby odnoszenia się do jeszcze innych normatywów odległościowych, jak chociażby z § 40 r.w.t. Co też istotne ze względu na zarzuty skargi i sformułowany wniosek dowodowy, należy podkreślić, że analiza projektu zagospodarowania terenu wskazuje również na brak oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej z punktu widzenia § 29 r.w.t., zgodnie z którym dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Z mapy zagospodarowania terenu wskazującej na kierunki spadu (odprowadzania wód opadowych), jak również z części opisowej jednoznacznie wynika, że wody opadowe (z budynków i z części utwardzonych) odprowadzane będą na teren działki (rozprowadzane po terenach zielonych przedmiotowej działki). Należy mieć również na uwadze, że zgodnie z rozwiązaniami projektu nie przewiduje się podniesienia terenu. Brak jest zatem podstaw do uznania argumentu skarżącej w zakresie domniemanego naruszenia § 316 r.w.t. [ukształtowanie terenu wokół budynku powinno zapewniać swobodny spływ wody opadowej od budynku], które miałoby świadczyć o zaprojektowaniu budynku w sposób powodujący oddziaływanie na jej nieruchomość. Natomiast jeśli skarżąca wiarygodnie stwierdzi, że właściciel sąsiedniego gruntu zmienia kierunek lub natężenie odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, to ma ku temu odpowiednie instrumenty ochrony wynikające z art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.). Jeżeli bowiem spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wtedy organ wykonawczy gminy z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (patrz: art. 234 ust. 3 tej ustawy). Idąc dalej, należy zauważyć, że zgodnie z projektem budowlanym ścieki odprowadzane zostaną do zbiorczej kanalizacji sanitarnej, zatem w sprawie nie będzie mieć zastosowania § 36 rozporządzenia określający odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. Natomiast analizując kwestię odległości budynków w zakresie ochrony przeciwpożarowej, wskazać należy na to, że odległość projektowanej zabudowy od granic z nieruchomością skarżącej skutkuje uznaniem, że również w zakresie ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i 272 r.w.t.) planowana zabudowa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jej nieruchomości. W myśl § 272 ust. 1 r.w.t. odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7. Wobec tego zauważyć należy, że zarówno istniejący budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr ewid. [...], jak i projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] zaliczają się zgodnie z § 209 ust. 2 r.w.t. do kategorii zagrożenia ludzi ZL (w projekcie zagospodarowania działki określono tę kategorię jako ZL IV). Odległość między budynkami ZL winna wynosić 8 m (tabela § 271 ust. 1 r.w.t.). Tym samym, z uwagi na sam fakt, że ściana projektowanego budynku znajduje się w odległości ok. 8,50 m od granicy działki skarżącego, uznać należało, że zostały spełnione wymogi § 272 ust. 1 r.w.t. Sąd nie dostrzegł również, by nieruchomość skarżącej doznawała ograniczeń w zakresie hałasu. W myśl § 323 r.w.t. budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach (ust. 1). Pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy m.in. chronić przed hałasem zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że przedmiotem inwestycji jest budownictwo mieszkaniowe, a więc zabudowa podlegająca tej samej ochronie akustycznej, co nieruchomość skarżącej. Tym samym, w ocenie Sądu, mając na uwadze także odległość nieruchomości skarżącej, a tym bardziej jej budynku, od miejsca lokalizacji projektowanych budynków, nie dojdzie do ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wnioskodawczyni z uwagi na emisję hałasu. Poza tym warto zaważyć, że zgodnie z projektem budowlanym budynki ogrzewane będą z wykorzystaniem paliwa gazowego, a tym samym brak będzie emisji, które będą powodować jakiekolwiek uciążliwości dla sąsiednich działek. Inwestycja nie ograniczy również skarżącej dostępu do drogi publicznej, jak i do mediów. Natomiast sam spodziewany fakt, że realizacja inwestycji wpłynie na zwiększenie ruchy samochodowego nie jest podstawą do uznania interesu prawnego właściciela sąsiedniej działki. W takich okolicznościach słusznie organy administracji architektoniczno-budowlanej, po wnikliwej analizie przepisów prawa i uwarunkowań projektowych w zakresie lokalizacji i oddziaływania inwestycji, uznały, że głównie ze względu na odległość inwestycji od nieruchomości wnioskodawczyni trudno uznać, że przedmiotowa budowa będzie powodować jakiekolwiek uciążliwości powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, które mogłyby uzasadniać przypisanie jej statusu strony postępowania. Z tych też względów zarzuty dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie zasługiwały na uwzględnienie. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy wyjaśniły bowiem w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia zarówno stan faktyczny, jak i prawny sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach. Organy posłużyły się dostępnymi w tym zakresie instrumentami, niezbędnymi do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Nie były też zobowiązane do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego o specjalności podnoszonej w skardze. W uzasadnieniu rozstrzygnięć powołano okoliczności wzięte przez organ pod uwagę oraz wskazano na obowiązujące przepisy i odniesiono się do stawianych w odwołaniu zarzutów. Jak wynika z akt sprawy, organy zebrały materiał pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy w trybie nadzwyczajnym (w wyniku wznowienia postępowania na wniosek), a następnie dokonały trafnej jego oceny. Według Sądu, trafnie w tej sprawie zostało wydane rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. O naruszeniu przepisów Konstytucji (art. 47) w zw. z § 13 r.w.t. oraz art. 140 i art. 144 k.c. nie mogło zatem być mowy. Odnosząc się zaś na koniec do zarzutów naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego oraz niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [w skardze nie wymieniono przepisu planu miejscowego, lecz wcześniej w odwołaniu wskazano na § 6 ust. 2 pkt 1 planu] powtórzyć należy, że zarzuty te dotyczą prawidłowości decyzji Starosty zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i udzielającej pozwolenia na budowę. Natomiast z uwagi na procesowy charakter kontrolowanych decyzji (skutek niepotwierdzenia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), zarzuty te nie mogły być przedmiotem oceny sądowej dotyczącej decyzji wydanej na tym etapie wznowionego postępowania. Nadto, w sposób oczywisty chybione były również zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. art. 157 § 2 k.p.a., skoro organy orzekały w innym trybie nadzwyczajnym niż stwierdzenie nieważności decyzji. Ze względu na tak kształtujące się okoliczności sprawy i prawidłowość zaskarżonej decyzji, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.