II OZ 412/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 116/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.G., J.M., J.M1. i J.D. na decyzję Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 9 stycznia 2026 r. nr WIN-II.7821.5.2025 EŁ w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 116/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę A.G., J.M., J.M1. i J.D. (dalej jako "skarżący") na decyzję Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 9 stycznia 2026 r. nr WIN-II.7821.5.2025 EŁ w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. Sąd wyjaśnił na czym polega współuczestnictwo materialne i współuczestnictwo formalne przy wnoszeniu skargi przez kilka podmiotów, które to mają istotny wpływ na obowiązek i sposób uiszczenia wpisu sądowego od skargi zgodnie z zasadami określonymi w art. 214 § 1 i § 2 P.p.s.a. Tylko gdy uprawnienia lub obowiązki wnoszących skargę związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne pismo sądowe podlega jednej opłacie. Natomiast gdy roszczenia lub obowiązki współuczestników oparte są na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej ale wynikają z odrębnych tytułów, to każdy z nich wnosi opłatę oddzielnie. Za odrzuceniem skargi przemawiał fakt, że skarżący nie uzupełnili braków formalnych lub fiskalnych złożonej wspólnie skargi. Sąd zauważył, że tylko A.G. uiścił wymagany wpis od skargi, dlatego pozostali skarżący zostali wezwani do jego uiszczenia. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie dołączyli do skargi wymaganej ilości jej odpisów dla doręczenia jej pozostałym stronom. Wskazał, że stronami postępowania w niniejszej sprawie, prócz skarżących, byli organ, który wydał zaskarżoną decyzję oraz czterech uczestników postępowania – Gmina Bartian, J.G., D.S. i K.G. Wobec tego do skargi prawidłowo powinny zostać dołączone co najmniej cztery odpisy skargi w celu doręczenia ich uczestnikom postępowania. Zgodnie z art. 49 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w razie zaniedbania powyższego obowiązku, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Sąd stwierdził, że do wniesionej skargi załączony został tylko jeden jej odpis. Dlatego wezwano skarżących do przedłożenia wymaganych jeszcze trzech odpisów skargi. W wezwaniu wyraźnie sprecyzowano, jak ma wyglądać odpis skargi. Powinna być to wierna kopia dokumentu inicjującego postępowanie. Mogła być to uwierzytelniona fotokopia, kserokopia potwierdzona za zgodność z oryginałem lub wydruk elektroniczny podpisany przez wszystkie osoby wnoszące skargę. Przedłożony w odpowiedzi na wezwanie przez A.G. jeden egzemplarz skargi nie spełnił nałożonego obowiązku, gdyż nie może być uznany za odpis skargi, ale jej modyfikację. Poza tym wezwanie dotyczyło trzech egzemplarzy skargi, a nie jednego. Sąd wskazał, że pomimo prawidłowo doręczonych wezwań do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi oraz zawartego w nich pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonych obowiązków skarżący: J.M., J.M1. i J.D. nie uiścili należnego wpisu od skargi. Ponadto żaden ze skarżących, w tym A.G., nie przedłożył wymaganych trzech odpisów skargi. Uzasadniało to odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na odrzucenie skargi Sąd orzekł o zwrocie A.G. uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący A.G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że nie wiedział o wymogu załączenia trzech kopii, że kopia taka musiała być taka sama jak poprzednie pisma. Wysłał więc druk taki sam tylko z jego nazwiskiem. Podkreślił, że właśnie uzupełnia brak tego dokumentu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest to, że skarżący w osobach A.G., J.M., J.M1. i J.D. wnosząc skargę do sądu na decyzję Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 9 stycznia 2026 r. nr WIN-II.7821.5.2025 EŁ w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej, poza uiszczeniem wpisu od skargi przez każdego z nich osobno, zostali wezwani do nadesłania 4 odpisów wniesionej przez siebie skargi dla doręczenia jej stronom postępowania. Obowiązek taki wynika z art. 57 P.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 P.p.s.a. W skierowanych do nich wezwaniach w trybie art. 49 P.p.s.a. jednoznacznie wskazano, że chodzi o nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych przez wszystkich skarżących. Odpisem skargi mogły być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (wezwania k. 14, 18, 22 i 26 akt). W wezwaniu określono też skutki nieusunięcia tego braku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania tj. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Argumentacja wnoszącego zażalenie o braku wiedzy, że odpis skargi musi być identyczny ze skargą wniesioną do sądu nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem powszechną wiedzą jest, że odpis charakteryzuje się tym, że posiada te same charakterystyczne cechy wyglądu i treści co oryginalne pismo. W orzecznictwie wskazuje się, że istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (zob. postanowienie NSA z 30.6.2009 r., II OSK 927/09, Legalis; postanowienie NSA z 23.6.2008 r., I OZ 407/08, Legalis). Spotkać można się też z poglądem, że odpis pisma procesowego nie musi być podpisany ani poświadczony za zgodność z oryginałem o ile zachowuje wierność treści z oryginałem (zob. postanowienie SN z 9.1.2012 r., II UZ 48/11, Legalis; postanowienie SN z 18.10.2002 r., V CKN 1830). W orzecznictwie NSA występuje rozbieżność odnośnie obowiązku uwierzytelniania fotokopii czy wydruków z poczty. Zgodnie z jednym stanowiskiem zarówno fotokopie, jak i wydruki z poczty elektronicznej wymagają uwierzytelnienia przez stronę (zob. postanowienie NSA z 25.1.2022 r., I OZ 5/22, Legalis; postanowienie NSA z 8.6.2011 r., II OZ 484/11, Legalis). Przyjmuje się, że w ten sposób składająca je osoba przyjmuje odpowiedzialność za zgodność odpisu z oryginałem (zob. postanowienie NSA z 28.2.2011 r., II FZ 677/10, Legalis). Zgodnie natomiast z drugim poglądem, skoro ustawodawca w art. 47 § 2 P.p.s.a. wskazał, że odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej, to dopuszczalne jest traktowanie jako odpisów również innego rodzaju wydruków czy kopii, także nieuwierzytelnionych (zob. postanowienie NSA z 20.1.2022 r., II OZ 7/22, Legalis). Z powyższego wynika, że odpis pisma to odwzorowanie pełnej treści składanego pisma, które będzie poświadczone za zgodność z oryginałem lub zostanie własnoręcznie podpisane przez te same osoby co w oryginale. Warto zauważyć, ze w kierowanym do stron wezwaniu Przewodniczący Wydziału zaznaczył, że odpis skargi ma być poświadczony za zgodność z oryginałem (przez odpowiednią osobę) lub własnoręcznie podpisany przez wszystkich skarżących, że chodzi o nadesłanie trzech odpisów. Dlatego niezasadne jest tłumaczenie żalącego się, że nie wiedział o wymogu nadesłania trzech kopi identycznych co do ich treści, podpisanych przez wszystkich skarżących bo tak to miało miejsce w oryginale skargi. Okoliczność, że żalący się uzupełnił przedmiotowy brak formalny składając zażalenie nie ma znaczenia dla oceny legalności postanowienia albowiem postanowienie oceniało stan faktyczny i prawny istniejący w chwili jego wydawania a nie z chwili wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie oceniał zasadności odrzucenia skargi z powodu braku wpisu sądowego albowiem A.G. taki wpis uiścił i w jego przypadku o odrzuceniu skargi przesądził brak nadesłania odpisów skargi. Argumentacja zażalenia nie mogła zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia bowiem w istocie brak formalny skargi w postaci jej odpisów nie został usunięty w prawidłowy sposób i w konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.