II OZ 411/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. A. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 723/22 w przedmiocie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi D. A. i T. A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 czerwca 2022 r., nr 153/2022, znak: GPB-III. 7721.144.2022 AD w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 723/22 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, działając na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), zarządził ściągnięcie od D. A. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła D. A. wskazując, że został naruszony art. 223 § 2 w związku z art. 165 P.p.s.a. poprzez zarządzenie opłaty kancelaryjnej od wyroku wydanego w warunkach dostatecznie uzasadnionego podejrzenia przestępstwa przekroczenia uprawnień, przypieczętowania w majestacie prawa samowoli budowlanej przez Prezydenta Miasta Łodzi dla D. G., który pozostaje poza prawem, bo jest bogaty, niszcząc własność siostry skarżącej, bo ma przyzwolenie organów władzy publicznej, sądów i Prezydenta Miasta Łodzi według wydanych decyzji pomimo nie posiadania prawa własności, na ustanowienie nieformalnej służebności drogowej na cudzej własności osób zmarłych a to przez jedną tylko decyzję radcy prawnego Łódzkiego Ośrodka Geodezji Pana P. M. D. A. zarzuca rażące naruszenie zasady legalizmu jak i prawa do sądu poprzez świadome wykorzystywanie sytuacji, że nie ma ona zdolności postulacyjnej przed NSA. Domaga się wskazania przez obecnego Sędziego P. M., który wydał zaskarżone zarządzenie podstawy prawnej, która dawałaby przyzwolenie na wymuszenie zmiany miejsca położenia działek z prawnym miejscem ich położenia przy publicznej ulicy [...] z wszystkimi mediami, na działki nie mające bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, tylko po prywatnej drodze nie żyjących współwłaścicieli. W uzasadnieniu przedstawiono okoliczności związane z wydaniem zaskarżonej decyzji ale nie odnoszą się do one istoty wydania zaskarżonego zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1090) w związku z art. 234 § 2 P.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie od strony, która złożyła wniosek. Wniosek skarżącej o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 732/22 i doręczenie jego odpisu z uzasadnieniem został wniesiony w dniu 22 kwietnia 2025 r. (k. 369 akt) (data wpływu do Sądu 24 kwietnia 2025 r.). Zarządzeniem z tego samego dnia (doręczonym w dniu 13 maja 2025 r.), wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W terminie 7 dni na zaskarżenie zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej skarżąca nie wniosła zażalenia wobec czego wezwanie to stało się prawomocne. Zarządzeniem z 16 października 2025 r. (k. 391) skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżącej nie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w tym wspomnianej opłaty kancelaryjnej – postanowienie WSA w Łodzi z 21 lipca 2025 r. sygn. akt II SPP/Łd 65/25), zatem w świetle przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostawała zobligowana do uiszczenia kwoty 100 zł. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie uiściła należnej opłaty. Nie doszło do naruszenia art. 223 § 2 P.p.s.a. albowiem podstawę do przymusowego ściągnięcia opłaty kancelaryjnej stanowił art. 234 § 2 P.p.s.a. Pierwszy z wskazanych przepisów stanowi ogólną zasadę przy dochodzeniu opłat sądowych. Skoro do opłaty kancelaryjnej ustawa P.p.s.a. przewiduje odrębny sposób ściągnięcia, to art. 223 § 2 P.p.s.a nie miał zastosowania. Wobec powyższego zażalenie na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lutego 2026 r. o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej należało uznać za niezasadne, zaś samo zarządzenie za zgodne z prawem. Żądanie wskazania podstawy prawnej dla zmiany położenia działek w sposób, który pozbawił jedną z nich dostępu do drogi publicznej przez Sędziego P. M. nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o legalności zaskarżonego zarządzenia nakazującego ściągnięcie opłaty kancelaryjnej za sporządzenie na wniosek uzasadnienia wyroku i jego doręczenie. Mając na uwadze powyższe argumenty zażalenie, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 198 P.p.s.a., jako niezasadne, podlegało oddaleniu.