II SA/Po 794/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2026 r. w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 4 września 2025 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zawiadomił D. M. o zaplanowanej kontroli nieruchomości, mającej na celu zweryfikowanie legalności obiektów wzniesionych przy ul. [...] w M., na działce nr [...]. W dniu 2 czerwca 2025 r. przeprowadzono czynności kontrolne, a w ich wyniku sporządzono protokół kontroli obiektu budowlanego oraz wykonano szczegółową dokumentację fotograficzną wraz ze szkicem sytuacyjnym i pomiarami obiektu. W toku oględzin organ nadzoru ustalił, iż na przedmiotowej działce wzniesiono obiekt o wymiarach zewnętrznych 11,00 m x 13,00 m, co przekłada się na łączną powierzchnię zabudowy wynoszącą 143 m˛. Konstrukcję wiaty stanowi dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej pokryty blachą. Wysokość w kalenicy 5,90 m. Dach wsparty jest na konstrukcji regałów metalowych ustawionych wzdłuż granicy działki na całej ich długości. Poza obrysem dachu regały zadaszone są dachem dwuspadowym z blachy i zabudowane z trzech stron elewacją z blachy. Tylne elewacje regałów połączone są z ogrodzeniem pełnym z tej samej blachy. Pismem z dnia 6 czerwca 2025 r. PINB w [...] zawiadomił inwestora o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy opisanej wiaty magazynowej. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2025 r., nr [...] PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 725), wstrzymał inwestorowi budowę obiektu określonego jako wiata magazynowa o wymiarach 11,00 m x 13,00 m, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] w obrębie [...]. Jednocześnie organ pouczył stronę o prawie do złożenia wniosku o legalizację w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz o zasadach i trybie ustalania opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. M. domagając się jego uchylenia. Inwestor podniósł, iż sporny obiekt to wyłącznie urządzenia techniczne (regały) zadaszone lekką blachą, które nie mogą być traktowane jako samodzielna budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia 4 września 2025 r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia D. M., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 6 sierpnia 2025 r.. Inspektor Nadzoru Budowlanego w pełni podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę to posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie wszystkich ścian oraz posadowienie budowli na regałach metalowych (pełniących po części funkcję słupów). Konstrukcja stanowi całość - jest ze sobą powiązana, dlatego wbrew zarzutom Żalącego - nie są to regały magazynowe pokryte dachem, a sam dach o którym wspomina Żalący jest częścią składową wiaty, a nie samym dachem: ,,na wiacie czy ,,wiacie magazynowej". Wiata chroni materiały znajdujące się na regałach. Następnie organ, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazał, że realizacja tego typu obiektu wymagała uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. WWINB podniósł, że do przedmiotowego obiektu bezspornie nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa budowlanego. D. M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł na powyższe postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, które miało kluczowy wpływ na wynik sprawy tj. zarzut naruszenia: - art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 1, 3, i 9 Prawa budowalnego polegające na wstrzymaniu prac w stosunku do konstrukcji nie będącej obiektem budowlanym, - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie skarżonego postanowienia stronie bezpośrednio, a nie przystępującemu do sprawy pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. pełnomocnikowi strony, co ograniczyło stronie skorzystanie z pomocy prawnej, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego ustaleniu stanu faktycznego, iż w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z wiatą kategoryzowaną jako obiekt budowlany, podczas gdy materiał dowodowy i powołane w uzasadnieniu postanowienia nie dają ku temu logicznych podstaw, - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo braku legalnej definicji pojęcia "wiata". W oparciu o sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia WWINB oraz poprzedzającego je postanowienia PINB w [...], a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że regały stanowią wolnostojące ruchomości w żaden sposób niezwiązane z gruntem. Skarżący ponadto wskazał, iż dach opiera się wyłącznie na regałach i nie jest z nimi w sposób trwały połączony. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Po 794/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 zwanej dalej: "P.p.s.a.".) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego o utrzymaniu w mocy postanowienia wstrzymującego budowę obiektu określonego jako wiata magazynowa o wymiarach 11,00 m x 13,00 m, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] w obrębie [...]. Materialnoprawną podstawę prawną wydanego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z z 2025 r., poz. 418). Regulacja skutków samowoli budowlanych jest bezpośrednią konsekwencją obowiązującej w Prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28 ust. 1, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31 tej ustawy. Każde odstępstwo od reguły konieczności uzyskania pozwolenia na budowę ma charakter wyjątkowy i musi wynikać wprost z literalnego brzmienia przepisów zwalniających. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Z samowolą budowlaną w rozumieniu powyższego przepisu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany lub jego część jest w budowie albo został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Postanowienie o wstrzymaniu budowy, na mocy art. 48 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, wydaje się również w przypadku, gdy budowa obiektu została już fizycznie zakończona. Instytucja wstrzymania budowy nie stanowi przy tym sankcji o charakterze ostatecznym (represyjnym), lecz jest pierwszym, obligatoryjnym etapem procedury legalizacyjnej, mającym na celu przywrócenie stanu zgodności z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, a także o zasadach jej obliczania. Z zaskarżonego do Sądu postanowienia oraz akt sprawy wynika, że organy nadzoru w pełni zadośćuczyniły tym ustawowym obowiązkom informacyjnym. Osią sporu w niniejszej sprawie jest kwalifikacja prawna obiektu wzniesionego przez D. M.. Inwestor konsekwentnie wywodzi, że zrealizowana konstrukcja stanowi jedynie ciąg regałów magazynowych wyposażonych w niesamodzielne zadaszenie ochronne, będące urządzeniem budowlanym niewymagającym jakichkolwiek zgód budowlanych. Organy nadzoru uznały natomiast obiekt za wiatę magazynową, której realizacja wymagała pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach Sąd zobligowany był ocenić, czy organy orzekające w sprawie właściwie zidentyfikowały przedmiot postępowania, a więc czy w okolicznościach sprawy mamy rzeczywiście do czynienia, jak to przyjęły organy, z wymagającą pozwolenia na budowę wiatą magazynową. W odniesieniu do tej kwestii wskazać należy na wstępie, że ani Prawo budowlane, ani przepisy wykonawcze nie definiują legalnie pojęcia "wiaty". Brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że jej kwalifikacja wymaga każdorazowo zindywidualizowanej oceny organów nadzoru budowlanego w oparciu o wypracowane kryteria doktrynalne i orzecznicze. Analiza bogatego i ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazuje, że w sposób jednolity przyjmuje się, że wiata to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych, takich jak deszcz, śnieg czy wiatr. Podkreśla się także, że za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach (filarach) stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale lub fizycznie z gruntem oraz brak trwałych, pełnych ścian z każdej strony (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3465/18; wszystkie przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując kwalifikacji robót budowlanych jako realizacji wiaty, organy administracji oraz sądy administracyjne posługują się również powszechną definicją słownikową tego pojęcia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1082/19). W realiach niniejszej sprawy kluczowego znaczenia nabiera ocena elementów konstrukcyjnych spornego obiektu. Jak wynika z niekwestionowanego protokołu kontroli oraz załączonych fotografii, dach budowli wsparty jest na systemie regałów magazynowych. Skarżący upatruje w tym argumentu na rzecz tezy, iż skoro nie ma tam tradycyjnych słupów drewnianych czy żelbetowych, a jedynie regały, to obiekt traci charakter budowlany. Stanowisko to jest błędne. W ocenie Sądu częściowe wyposażenie w ściany tudzież nietypowe rozwiązanie podpór dachowych nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli konstrukcja nadal zachowuje charakterystykę otwartą lub półotwartą, a funkcję nośną (pionowych podpór dachu) spełniają elementy linearne, a nie ściany konstrukcyjne. Podkreślenia wymaga, iż kwalifikacja obiektu budowlanego jako wiaty wymaga m.in. uwzględnienia jego zasadniczej funkcji (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2083/22). Główną funkcją spornej konstrukcji, jak przyznano w skardze, jest ochrona towarów przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. W ocenie Sądu regały nawet pomimo braku trwałego powiązania dachem utraciły swój samodzielny charakter urządzeń technicznych (ruchomości), stając się integralnym elementem konstrukcji nośnej (szkieletem) nowo powstałego obiektu budowlanego. Nie sposób również podzielić argumentacji skarżącego, jakoby brak tradycyjnego fundamentowania wykluczał kwalifikację obiektu jako budowli. Wiata ze swej natury jest konstrukcją lekką. Współczesna technika budowlana pozwala na wznoszenie obiektów o znacznych gabarytach bez konieczności wykonywania głębokich fundamentów betonowych – stabilność konstrukcji może być zapewniona poprzez odpowiednią masę własną. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, przy czym ustawodawca wymienia w tym przepisie m.in. budowle ziemne, konstrukcje oporowe. Katalog budowli ma charakter otwarty, a zakwalifikowanie wiat do tej kategorii jest powszechnie akceptowane w doktrynie prawa. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza, urządzenia instalacyjne, przejazdy, ogrodzenia czy place postojowe. Podstawowa różnica między budynkiem czy budowlą jako samodzielnym obiektem budowlanym a urządzeniem technicznym (bądź budowlanym) związanym z takim obiektem polega na istnieniu budynku bądź budowli jako konstrukcji samodzielnej, odrębnej pod względem technologicznym i przestrzennym. Urządzenie budowlane ma natomiast charakter niesamodzielny, pozostaje w bezpośrednim związku funkcjonalnym z innym obiektem głównym i pełni wobec niego funkcję wyłącznie służebną, zapewniającą możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. W przedmiotowej sprawie wzniesiona wiata o powierzchni 143 m˛ nie pełni funkcji pomocniczej wobec żadnego innego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...]. Stanowi ona całkowicie samodzielny, autonomiczny obiekt o przeznaczeniu magazynowym. Stąd też zarzut naruszenia art. 3 pkt 1, 3 i 9 Prawa budowlanego nie zasługiwał na uwzględnienie. Ustalając, że sporny obiekt stanowi wiatę magazynową (budowlę), organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy dokonały analizy przepisów określających wyjątki od zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Artykuł 29 Prawa budowlanego zawiera enumeratywny, zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z tego obowiązku. Do przedmiotowej wiaty bezspornie nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, budowa wolno stojących wiat o powierzchni zabudowy do 35 m˛, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m˛ powierzchni działki. Przedmiotowy obiekt nie jest również objęty dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewiduje zwolnienie z obowiązku pozwolenia oraz zgłoszenia dla wiat o powierzchni zabudowy do 50 m˛, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, z zachowaniem określonego limitu ilościowego (dwie na każde 1000 m˛). Ponieważ przedmiotowa wiata magazynowa posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą aż 143 m˛, w konsekwencji nie mieści się w hipotezie żadnej z norm prawnych przewidujących jakiekolwiek odstępstwo od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja tego obiektu wymagała zatem uprzedniego przeprowadzenia pełnego postępowania przed organem architektoniczno-budowlanym i uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wprost wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Bezsporny fakt braku wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę w dacie realizacji obiektu (rok 2022) oraz w dacie prowadzenia postępowania w pełni uzasadniał, a wręcz obligował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wdrożenia wobec inwestora postępowania legalizacyjnego uregulowanego w przepisach Prawa budowlanego Wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi konieczny krok prawny. Na tym wstępnym etapie postępowania w sprawie samowoli budowlanej organ nadzoru nie rozstrzyga o nakazie rozbiórki, lecz bada jedynie sam fakt zaistnienia samowoli oraz otwiera inwestorowi drogę do dobrowolnej legalizacji obiektu. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem prawa budowlanego, na tym etapie organ orzekający ma obowiązek wyłącznie zbadać kwestię legalności wzniesienia obiektu i pouczyć inwestora o uprawnieniach legalizacyjnych. Dopiero po złożeniu przez inwestora wniosku o legalizację (w zawitym terminie 30 dni) postępowanie wkracza w kolejną fazę, w której organ wzywa do przedłożenia dokumentów (w tym projektu budowlanego) i dokonuje ich merytorycznej oceny pod kątem zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada tym wymogom i nie narusza w żaden sposób praw procesowych D. M.. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., Sąd uznał go za bezzasadny. Przepis ten nakazuje rozstrzyganie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, jeżeli przedmiotem postępowania jest nałożenie na nią obowiązku. Jednakże warunkiem zastosowania tej reguły jest istnienie obiektywnych, niedających się usunąć za pomocą uznanych metod wykładni wątpliwości prawnych. W niniejszej sprawie, pomimo braku ustawowej definicji wiaty, treść norm prawnych (art. 28 ust. 1, art. 29 i art. 48 Prawa budowlanego) jest jasna i precyzyjna. Spór w sprawie nie dotyczył niejasności przepisu, lecz subsumpcji – czyli kwalifikacji konkretnego stanu faktycznego pod jednoznacznie brzmiące normy prawne. Fakt, że strona odmiennie niż organy interpretuje charakterystykę fizyczną wzniesionego obiektu, nie oznacza istnienia luki prawnej lub wątpliwości interpretacyjnych w rozumieniu art. 7a k.p.a. Organy nadzoru dokonały prawidłowej, klasycznej wykładni przepisów Prawa budowlanego, wspartej jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, co wyklucza możliwość zarzucenia im działania na niekorzyść obywatela w sposób sprzeczny z duchem powołanego przepisu k.p.a. Równie chybione są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przeprowadziły dowód z oględzin, sporządziły precyzyjny protokół, do którego strona nie wniosła żadnych uwag, zabezpieczyły materiał fotograficzny oraz dokonały weryfikacji daty powstania obiektu w oparciu o oficjalne rejestry przestrzenne Starostwa Powiatowego. Ocena tak zgromadzonego materiału dowodowego nie nosi żadnych znamion dowolności. Jest logiczna, spójna i uwzględnia całokształt okoliczności sprawy. Organy słusznie uznały, że o charakterze obiektu decydują jego realne cechy techniczno-konstrukcyjne oraz funkcja, a nie subiektywna nazwa nadana mu przez inwestora w celu uniknięcia procedur budowlanych. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonego postanowienia z pominięciem pełnomocnika skarżącego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż w nadesłanych aktach administracyjnych brak jest pisma pełnomocnika z dnia 27 sierpnia 2025 r. zgłaszającego udział w postępowania, a na które powołano się w skardze. Na marginesie Sąd wskazuje, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane 4 września 2025 r. Ponadto nawet gdyby faktycznie doszło do doręczenia zaskarżonego postanowienia z pominięciem pełnomocnika, to w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Sąd co do zasady uznaje, że zasada oficjalności doręczeń wynikająca z art. 40 § 1 i 2 k.p.a., statuuje obowiązek doręczania pism stronie, a gdy ustanowiła ona pełnomocnika temu pełnomocnikowi. W orzecznictwie wskazuje się, że przepisy regulujące doręczenie lub ogłoszenie rozstrzygnięcia organu administracji publicznej - z uwagi na ich ogólny cel - stanowią gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego i mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji (tak w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 268/07). Z tego względu każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia postanowienia stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem. Jeżeli zatem wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, doręczenie dokonane z oczywistym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. może być uznane za dokonane skutecznie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 1957/25; wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1140/20; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2759/18, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 850/20; wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 404/21; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1587/20; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 655/20; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1790/19). Tym samym zwrócić należy uwagę na konieczność odróżnienia braku doręczenia od doręczenia wadliwego, ale dokonanego, w szczególności gdy strona ustanowiła pełnomocnika w sposób skuteczny i z odpowiednim zakresem umocowania, a doręczenie zostało dokonane z jego pominięciem. Wówczas przyjmuje się, że doręczenie aczkolwiek dokonane z oczywistym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a., może być uznane za skutecznie dokonane, jeżeli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych, a zwłaszcza nie pozbawiło jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/GL 1587/20; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 190/19; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1751/14; wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1454/18). Wobec powyższego jeżeli nawet w niniejszej sprawie doręczenie postanowienia nastąpiło bezpośrednio Skarżącemu, a nie jego pełnomocnikowi, to uchybienie powyższe nie miało wpływu na prawo strony do zaskarżenia postanowienia z którego to prawa skorzystała. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zaskarżone postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] są w pełni zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. ----------------------- 9