II SA/Po 101/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. K. (zwanej dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2021 r. reprezentujący skarżącą pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przywołanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie pełnomocnika mając na uwadze charakter inwestycji w zakresie budowy bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podjęcie bowiem przez inwestora dalszych czynności w przedmiocie budowy tej stacji bazowej może mieć negatywny wpływ na zdrowie osób znajdujących się w najbliższym otoczeniu przedmiotowej inwestycji w przypadku jej sfinalizowania, albowiem promieniowanie izotropowe może oddziaływać na sąsiadujące z inwestycją nieruchomości, z uwzględnieniem "miejsc dostępnych dla ludzi". Co więcej, według pełnomocnika, zrealizowanie tej inwestycji przyczyni się do zmniejszenia walorów nie tylko estetycznych sąsiadujących z inwestycją nieruchomości, ale w dalszej konsekwencji przyczyni się do zmniejszenia ich wartości - co w ocenie pełnomocnika - ma istotne znaczenie dla indywidualnego interesu strony (art. 7 Kpa). Wskazano również, że biorąc pod uwagę możliwości techniczne oraz fakt, że przedmiotowa inwestycja ma zostać wykonana przez profesjonalny w tym zakresie podmiot istnieje realne zagrożenie, że inwestycja ta zostałaby sfinalizowana przed ostatecznym rozstrzygnięciem postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji zaś spowodowałoby to trudne do odwrócenia skutki w postaci wykonania całej infrastruktury, w tym technicznej, to zaś w przypadku uwzględnienia skargi skutkowałoby rozebraniem przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Oznacza to, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Chodzi o akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki. Tymczasem zaskarżona decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot. W orzecznictwie ugruntował się bowiem pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju decyzja określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.). Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie takie kreowałaby dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżąca mogłaby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13; z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1188/18; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym decyzja ustalająca lokalizację celu publicznego sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, gdyż takie skutki mogą wystąpić jedynie wskutek wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe stwierdzenie, niezależnie od podnoszonych w skardze argumentów, czyni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nieskutecznym (por. postanowienie NSA z 11 września 2018 r., sygn. akt II OZ 862/18; z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2636/18; dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Reasumując, zaskarżona decyzja nie kreuje żadnych praw oraz obowiązków nadających się do wykonania, a więc mogących podlegać egzekucji. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności powodującej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 1074/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, brak jest w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy nawet decyzji organu I instancji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oddalił, jak orzeczono w postanowieniu. Stosownie do art. 61 § 5 Ppsa Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz