II SA/Ol 219/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu podmiotu do rejestru agencji zatrudnienia - oddala skargę.

Z. G. prowadzący działalność pod firmą [...] (dalej jako: "strona", "skarżący") w dniu 12 sierpnia 2025 r. złożył w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Olsztynie wniosek o zmianę wpisu w rejestrze agencji zatrudnienia w związku z zamiarem kontynuowania działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa pracy oraz pracy tymczasowej na rzecz cudzoziemców, od których wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 621). Działający z upoważnienia Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego Zastępca Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Olsztynie (organ I instancji) decyzją z dnia 21 października 2025 r. orzekł o odmowie zmiany wpisu podmiotu [...] do rejestru agencji zatrudnienia. Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 16 stycznia 2026 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w świetle przepisów ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia kontynuacja działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa pracy oraz pracy tymczasowej na rzecz cudzoziemców, od których wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemców i, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. uzależniona jest od świadczenia tego rodzaju usług przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, tj. 1 czerwca 2025 r. Stwierdzono, że z informacji o działalności przedsiębiorcy w charakterze agencji zatrudnienia wynika, że na rzecz ww. cudzoziemców była w roku 2021 i w roku 2023 świadczona tylko usługa pracy tymczasowej. Według Kolegium z dokumentacji wynika też, że nie były świadczone przez agencję zatrudnienia należącą do skarżącego, usługi pośrednictwa pracy na rzecz cudzoziemców. Przedsiębiorca nie uzupełnił dowodów w tym ostatnim zakresie i nie sposób przyjąć, że była świadczona przez jego przedsiębiorstwo jako agencja zatrudnienia usługa pośrednictwa pracy na rzecz cudzoziemców, od których obecnie wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 445 ust. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia poprzez jego błędną i nadmiernie formalistyczną wykładnię, - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 §1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, naruszenie zasady zaufania obywatela do organów państwa oraz dowolną ocenę dowodów, - art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo jej wadliwości, - zasady proporcjonalności oraz konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że sprawa nie dotyczy niespełniania przeze niego warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Istota sporu sprowadza się wyłącznie do rozstrzygnięcia, czy jego działalność powinna zostać objęta ponowną weryfikacją, czy też powinna być kontynuowana w trybie zmiany wpisu. Organ sam zaś przyznał w uzasadnieniu, że gdyby skarżący we wniosku wskazał wyłącznie jedną usługę (pracę tymczasową), decyzja byłaby pozytywna. W ocenie strony oznacza to, że spełnia ona materialne warunki prowadzenia działalności, a odmowa ma charakter wyłącznie formalny. Takie stanowisko jest w ocenie skarżącego przejawem nadmiernego formalizmu i pozostaje w sprzeczności z ratio legis przepisów przejściowych. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga jest bezzasadna i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia 16 stycznia 2026 r., którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 21 października 2025 r. o odmowie zmiany wpisu podmiotu [...] do rejestru agencji zatrudnienia. Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do art. 445 ust. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r., poz. 620 ze zm.) podmioty wpisane do rejestru agencji zatrudnienia, świadczące usługę, o której mowa w art. 305 ust. 3, przed dniem wejścia w życie ustawy (przed 1 czerwca 2025): 1) nie podlegają warunkowi, o którym mowa w art. 305 ust. 3; 2) składają wniosek o zmianę wpisu, o którym mowa w art. 313 ust. 2, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy w celu kontynuowania świadczenia usługi, o której mowa w art. 305 ust. 3, do tego wniosku nie dołączają oświadczenia, o którym mowa w art. 313 ust. 3 pkt 1; 3) nie podlegają przepisom dotyczącym obligatoryjnego ponownego sprawdzenia przez marszałka województwa warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 307, w związku ze złożeniem wniosku o zmianę wpisu w rejestrze agencji zatrudnienia. Zgodnie zaś z art. 305 ust. 3 ustawy prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa pracy oraz pracy tymczasowej na rzecz cudzoziemców, od których wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest możliwe po 2 latach od wpisu do rejestru agencji zatrudnienia i świadczeniu usługi, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lub 2. Ze zgromadzonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że nie były świadczone przez agencję zatrudnienia skarżącego usługi pośrednictwa pracy na rzecz cudzoziemców. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy "Informacje o działalności agencji zatrudnienia" (akta adm. k. – 28, k. – 31, k. – 35, k. - 41, k. - 50). Bezsprzecznie i jednoznacznie wynika z nich, że zakres działalności agencji zatrudnienia skarżącego w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług obejmował jedynie pracę tymczasową. Na rzecz cudzoziemców, od których wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r., była w roku 2021 i w roku 2023 świadczona tylko usługa pracy tymczasowej. Natomiast usługa pośrednictwa na rzecz cudzoziemców nie była świadczona. Skarżący nie mógł zatem skorzystać z dobrodziejstwa skróconej procedury przewidzianej przytoczonymi przepisami przejściowymi, ponieważ nie spełniał warunków przewidzianych w art. 445 ust. 6 rzeczonej ustawy. Zaznaczyć należy, że nie jest kwestionowana ciągłość prowadzenia przez skarżącego jego działalności gospodarczej, ale chodzi o zakres prowadzonej przez niego działalności przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. We wniosku o zmianę wpisu w rejestrze agencji zatrudnienia zakres ten został rozszerzony w stosunku do faktycznie prowadzonej działalności a skarżący w żaden sposób nie wykazał, że prowadził działalność w zakresie pośrednictwa pracy na rzecz cudzoziemców, od których obecnie wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. Skarżący powinien zatem poddać się procedurze obligatoryjnego ponownego sprawdzenia przez właściwy organ warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Tym samym nie może być mowy o wskazywanym w skardze naruszeniu art. 445 ust. 6 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia W świetle powyższych rozważań należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. A tym bardziej nie może być mowy o naruszeniu zasady wolności gospodarczej, gdyż właśnie art. 445 ust. 6 w/w ustawy jest właśnie przejawem owej wolności eliminując w warunkach w nim opisanych potrzebę weryfikacji negatywnych przesłanek ubiegania się o wpis do rejestru agencji zatrudnienia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.