II SA/Łd 119/26

Dnia 30 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędzia WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 12 grudnia 2025 roku nr 91/2025, znak: GPB-III.7721.248.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę. a.bł.

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2025 r. Nr 91/2025, znak: GPB-III.7721.248.2025 AD Wojewoda Łódzki na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez P. W. i T. W. od decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 31 lipca 2025 r. Nr 474/2025, znak: WAB.6741.36.2025, udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...], obr. ewid.[...] , gm. T.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2025 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Starosty Tomaszowskiego o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego i gospodarczego, jednocześnie wyrażając zgodę, jako właściciel nieruchomości, na wskazane prace budowlane. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 lipca 2025 r. Nr 474/2025, znak: WAB.6741.36.2025 Starosta Tomaszowski udzielił wnioskodawcy pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, zlokalizowanych na działkach o nr ewid.[...], [...] obr.[...], gm. T.. Odwołanie od powyższej decyzji, opatrzone datą 1 października 2025 r., wnieśli P. W. i T. W., wskazując na naruszenie prawa własności, przepisów postępowania, prawa karnego oraz naczelnych zasad wynikających z Konstytucji oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ponadto P. W. w piśmie z dnia 30 października 2025 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 30b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane") przez zezwolenie na rozbiórkę osobie, która nie jest właścicielem. Skarżący podkreślił, że to on jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, jest osobą niepełnosprawną, a znajdujący się na nieruchomości budynek mieszkalny jest jego domem rodzinnym i skarżący nie wyraża zgody na żadną rozbiórkę. Podnosi, że pozwolenie na rozbiórkę zostało wydane osobie, która ukradła mu nieruchomość przez oszukańczą firmę i złodziejską licytację. Pismem z dnia 27 listopada 2025 r. Wojewoda Łódzki wezwał inwestora do przedłożenia dokumentów potwierdzających tytuł prawny A Sp. z o.o. do nieruchomości nr ewid. [...] i [...] obr. [...], gm. T., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Z treści księgi wieczystej wynika bowiem, iż właścicielem powyższych nieruchomości jest inny podmiot niż A Sp. z o.o. z siedzibą w W. W piśmie z dnia 3 grudnia 2025 r. inwestor wskazał, iż A Sp. z o.o. z siedzibą w W. nabyła ww. nieruchomość w drodze licytacji komorniczej w dniu 22 czerwca 2021 r., zaś postanowieniem z dnia 29 stycznia 2024 r., sygn. I Co 314/20 (prawomocnym od dnia 9 września 2024 r.) Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim przysądził na rzecz inwestora prawo własności zabudowanej nieruchomości położonej w W. , gm. T., powiat [...], woj. [...], składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], dla której to nieruchomości w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim jest urządzona księga wieczysta o numerze [...] za cenę 360.000 zł, która to cena została w całości zapłacona w gotówce. Jednocześnie inwestor wskazał, że nie może złożyć do Sądu wniosku o wpis swojego prawa własności w księdze wieczystej, bowiem dłużnik P. W. składa szereg bezzasadnych skarg, które uniemożliwiają uprawomocnienie się planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, a tym samym złożenie wniosku do ksiąg wieczystych o wpis własności i wykreślenie wpisów o wszczęciu egzekucji i hipotek. Zdaniem inwestora P. W. celowo i z pełną premedytacją wprowadził organ administracji w błąd, bezzasadnie twierdząc, że jest właścicielem nieruchomości, co do której prawo własności bezpowrotnie utracił w wyniku zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2025 r. Nr 91/2025, znak: GPB-III.7721.248.2025 AD Wojewoda Łódzki stwierdził niedopuszczalność odwołań złożonych przez P. W. i T. W. od decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 31 lipca 2025 r. Nr 474/2025, znak: WAB.6741.36.2025. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zarówno T. W., jak i P. W. nie są właścicielami ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości, której dotyczy rozbiórka, nie dysponują prawem rzeczowym ani zobowiązaniowym odnoszącym się do tej nieruchomości. W konsekwencji nie posiadają statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. a wobec wniesienia odwołania od decyzji przez osoby niebędące stronami postępowania, mamy w niniejszej sprawie do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn podmiotowych. Skargę na powyższe postanowienie wniósł P. W., zaskarżając je w całości i wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., iż proceder zaboru jego majątku miał charakter przestępczy, toczy się obecnie postępowanie w tej sprawie. Skarżący oraz T. W. nie zostali poinformowani o wystąpieniu przez inwestora o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynków, pomimo że mają pełne prawa do tych nieruchomości i nie mogli bronić swoich praw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Łódzkiego stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego przez skarżącego i T. W. od decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 31 lipca 2025 r., udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego. Sąd kontrolując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów zaskarżone postanowienie stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Jak stanowi art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stanowią dwie różne sytuacje procesowe. Wyróżnienie przez ustawodawcę w art. 134 k.p.a. przesłanki terminu wniesienia odwołania po przesłance dopuszczalności odwołania oznacza, że organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności odwołania. Natomiast dopiero w sytuacji stwierdzenia dopuszczalności odwołania organ powinien dokonać oceny zachowania terminu do jego wniesienia. Regulacja art. 134 k.p.a. wyznacza zakres postępowania organu odwoławczego, określanego mianem wstępnego, rozpoczynającego działania organu wyższego stopnia od badania zaistnienia formalnych przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia. Na tym etapie postępowania organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy dany środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak wystąpienia formalnych przesłanek odwołania, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. II SA/Gd 35/26). W zaskarżonym postanowieniu Wojewoda Łódzki trafnie zatem wskazał, iż organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność, która jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Do przesłanek podmiotowych należy złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. W ocenie Sądu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Odwołując się od decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 31 lipca 2025 r. Nr 474/2025, skarżący podnosi, że jest właścicielem nieruchomości obejmującej działki nr ewid. [...] i [...], obr. ewid.[...], gm. T., co byłoby okolicznością wskazującą, iż przysługuje mu przymiot strony. Trzeba zatem wskazać, że w sprawie nie jest sporne, iż skarżący oraz T. W. nie brali udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji. Starosta Tomaszowski zaliczył do stron postępowania spółkę A sp. z o.o. jako właściciela działek nr ewid. [...] i [...]. W aktach postępowania znajduje się, złożone w odpowiedzi na wezwanie Wojewody Łódzkiego, prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 29 stycznia 2024 r., sygn. I Co 314/20 o przysądzeniu własności nieruchomości, składającej się z działek o nr [...] i [...] na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w W.. Z mocy art. 999 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 z późn. zm.) prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę, którym stosownie do sentencji omawianego postanowienia jest A sp. z o.o. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim podaje, że po przeprowadzonej w dniu 22 czerwca 2021 roku licytacji przysługującego P. W. prawa własności opisanej w sentencji nieruchomości, Sąd w dniu 9 listopada 2021 r. wydał postanowienie w przedmiocie przybicia ww. prawa na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w W.. Lektura odwołania oraz pisma skarżącego z dnia 30 października 2025 r. prowadzi do wniosku, iż skarżący opiera swoje twierdzenie co do przysługującego mu prawa własności na zarzutach dotyczących bezprawności i przestępczego charakteru całego ciągu czynności i orzeczeń, które doprowadziły go do utraty majątku. Brak interesu prawnego wynika już z treści odwołania. Skarżący kwestionuje bowiem skuteczność nabycia własności przedmiotowej nieruchomości przez spółkę A sp. z o.o. podnosząc, że licytacja, w wyniku której doszło do przeniesienia własności nieruchomości na tę spółkę była "złodziejska". Wobec powyższego należało uznać, że wydając zaskarżone postanowienie Wojewoda Łódzki zasadnie ustalił, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie będącej przedmiotem postępowania. W obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z 29 stycznia 2024 r. przenoszące własność działek ewid. [...] i [...] na spółkę A sp. z o.o. Natomiast badanie okoliczności związanych z podnoszonym przez skarżącego podejrzeniem popełnienia przestępstwa nie jest objęte przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. W skardze do tut. Sądu skarżący podnosi, że od 2010 roku trwa przestępczy proceder, którego elementem jest także licytacja przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawia argumenty na poparcie swojego stanowiska. Jednakże trzeba podkreślić, że Sąd w niniejszym postępowaniu orzeka wyłącznie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę. Przedmiot niniejszego postępowania nie obejmuje natomiast odpowiedzialności karnej osób wskazywanych w skardze, fałszowania dokumentów, fałszowania nagrania z licytacji czy też popełnienia przestępstwa przy wydawaniu orzeczeń przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim. W konsekwencji powyższe zarzuty skargi nie mogły okazać się skuteczne w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.bł.