II SA/Kr 1245/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 18 sierpnia 2022 roku, znak: SKO.GN/4160/66/2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącej B. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022r. (SKO.GN/4160/66/2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, w wyniku rozpatrzenia zażalenia B. C., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Bochnia z 8 lipca 2022 r. znak: GMiR.6831.73.2021 odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Bochni z 28 października 1996 r. znak: RBG MB 7212/65/96 w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] przy ul. [...] w B.. Powodem tego rozstrzygnięcia było uznanie, że wniosek złożono po terminie. W ocenie organu w toku postępowania organ I instancji pismem z dnia 12 maja 2022 r. wezwał stronę o wskazanie kiedy dowiedziała się, że ul. [...] zlokalizowana na działce nr [...] jest prowadzona nad ciekiem wodnym, który powinien stanowić własność Skarbu Państwa. W odpowiedzi (pismo z 19 maja 2022 r.) B. C. wskazała, że "w dwa dni po dowiedzeniu się o przyjęciu użytku "Wp’‘ na dz. nr [...]" sporządzony został wniosek o wznowienie postępowania. Jak stwierdziła z chwilą zapoznania się z wypisem z rejestru gruntów powstała wiedza o tym, "że łącznik drogowy w celu skomunikowania działki nr [...] z ulicą [...] został wybudowany na urządzeniu wodnym i gruncie należącym wyłącznie do Skarbu Państwa z mocy prawa wodnego". Analizując to pismo organ stwierdził, że podnosi ono dwie kwestie. Pierwsza dotyczy tego. że łącznik drogowy nad ciekiem wodnym (Potok [...] należy z mocy prawa do Skarbu Państwa, a druga dotyczy złych parametrów drogi powstałej w wyniku kwestionowanego podziału działki nr [...]. Nadto istotne było, że organ I instancji do akt sprawy włączył podania strony z 14 kwietnia 2017 r. oraz 12 kwietnia 2017 r. W podaniach tych B. C. podnosi okoliczność, iż działka nad ciekiem wodnym z mocy prawa stanowi własność Skarbu Państwa. W podaniu z dnia 14 kwietnia 2017 r. dodatkowo wprost wskazała, iż koniecznym jest ograniczenie ruchu na drodze (działka nr [...]), albowiem "droga o szerokości poniżej 4 m wymaganej dla drogi pożarowej stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia". Oznacza to, że już co najmniej w 2017 r. strona podnosiła okoliczności, które zostały formułowane w toku obecnego postępowania. W efekcie strona nie wykazała, iż dopełniła terminu z art. 148 § 1 Kpa tj. nie uprawdopodobniła, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został w miesięcznym terminie od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyła wnioskodawczyni wnosząc o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zarzucając naruszenie: - art. 170 i art. 153 p.p.s.a.; - art. 8 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym; - art. 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; - art. 58 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a. Skarga skutkuje uchyleniem postanowień organów obydwu instancji, przy czym nie z powodów podniesionych w skardze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z przesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że wniosek o wznowienie postępowania z 25 listopada 2021 roku, wniesiony jak później ustalił organ przez pełnomocnika skarżącej, nie został podpisany (k. 12v akt administracyjnych). Z akt nie wynika przy tym aby wniosek ten składany był w formie elektronicznej, ponadto pozostałe pisma wnoszone w sprawie, są podpisane. Tym samym wniosek był obarczony brakiem formalnym, o którego usunięcie organ winien był wezwać wnoszącego w trybie w/w przepisu, co będzie obowiązkiem organu w ponownym postępowaniu. Merytoryczne rozpoznanie wniosku niepodpisanego było zatem przedwczesne i co za tym idzie wadliwe. Niezależnie od powyższego, zaskarżone postanowienie jest istotnie wadliwe również z innych przyczyn, które poniżej zostaną podane, celem prawidłowego przeprowadzenia przez organ ponownego postępowania. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wznowieniowe jest nadzwyczajnym postępowaniem, mającym na celu wzruszenie decyzji, która posiada walor ostateczności. Jego wszczęcie może nastąpić tylko wtedy, jeśli zachodzić będzie któraś z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 k.p.a. lub art. 145b § 1 k.p.a. Tymczasem procedowany wniosek o wznowienie postępowania (lub stwierdzenie nieważności – jak wnosi wnioskodawca), nie wskazuje podstawy prawnej uzasadniającej wznowienie postępowania, nie wskazuje okoliczności faktycznych mających uzasadniać wznowienie (ani też stwierdzenia nieważności), lecz zawiera zarzuty tego rodzaju jakby dla wnioskodawcy, któryś z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji, był rodzajem kolejnej instancji. Podkreślenia wymaga, że zwrócił już na to uwagę organ I instancji w postanowieniu z dnia 8 lutego 2022 roku, które zostało uchylone, wskazując w uzasadnieniu, że: "Wnioskodawca we wniosku o wznowienie ww. postępowania nie powołał się na przepisy art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Wskazuje on jednak na błędy w prowadzonym ówcześnie postępowaniu,...". Ta trafna ocena winna w późniejszym postępowaniu skutkować wezwaniem wnioskodawczyni, do wskazania podstawy prawnej wznowienia postępowania, okoliczności faktycznych uzasadniających występowanie podstawy wznowieniowej oraz okoliczności, z których wynikać będzie, że zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Tymczasem organ tego zaniechał i postanowił samodzielnie domniemywać, najpierw co w jego ocenie stanowi przesłankę wznowieniową, a następnie, że przy takiej przesłance wznowieniowej wniosek złożony jest po terminie. Takie postępowanie uznać należy za wadliwe, a samo rozstrzygnięcie za przedwczesne. Wezwanie skierowane do wnioskodawczyni po uchyleniu przez SKO postanowienia z dnia 8 lutego 2022 roku jest nieprawidłowo zredagowane, ponieważ dotyczy jedynie kwestii zachowania terminu. Aby jednak była możliwość oceny, czy termin został zachowany, konieczna jest wiedza co do podstawy wznowienia, której wnioskodawczyni nie wskazała. Organ natomiast uznał, że tą podstawą jest okoliczność, że: "... ul. [...] zlokalizowana na działce nr [...] jest prowadzona nad ciekiem wodnym, który powinien stanowić własność Skarbu Państwa" (k. 105 akt administracyjnych). Takie sformułowanie w żadnej mierze nie koreluje jednak z podstawami wznowienia postępowania wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. Jak wynika z analizy treści pism wniesionych przez skarżącą, a znajdujących się w aktach administracyjnych, nadal nie wiadomo, co wg. niej ma stanowić podstawę do wznowienia przedmiotowego postępowania. W tym stanie rzeczy nie da się ocenić, czy wniosek o wznowienie został wniesiony z zachowaniem terminu, skoro nie wiadomo, jaka jest podstawa wznowienia, którego domaga się wnioskodawczyni. Zaznaczyć przy tym należy, że pismo znajdujące się k. 97-100 dotyczy innego, niż przedmiotowe postępowanie, co wynika z jego treści i wskazanych w nim dat. Dlatego w ponownym postępowaniu organ zobowiąże wnioskodawczynię także do wskazania podstawy prawnej wznowienia postępowania, okoliczności faktycznych uzasadniających występowanie podstawy wznowieniowej oraz okoliczności, z których wynikać będzie, że zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i stosownie do zakresu uzupełnienia braków wniosku, rozstrzygnie w jego przedmiocie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II wyroku w oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasadzając na rzecz skarżącej 200 zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi.