II SA/Gl 1643/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. K., M. M., M. S., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 września 2022 r. nr SKO I 427/78/2022 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia 23 maja 2022 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżących kwotę 748 (siedemset czterdzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wójt Gminy L. (dalej: "organ", "organ I instancji") decyzją z dnia 23 maja 2022 r. nr [...], na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899, dalej: "u.g.n."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r., Nr 268, poz. 2663, dalej: "rozporządzenie") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w miejscowości K. R. (Gmina L.) z dnia 20 maja 2021 r., który obejmuje działkę nr [...] o pow. 0,6930 ha (KW nr [...]), powstałą w wyniku łączenia działek nr [...] o pow. 0,6809 ha oraz 2015 o pow. 0,0121 ha (KW nr [...]), stanowiącą własność M. K. , M. M. , M. S. i K. S. . Postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony M. K. (w toku postępowania nastąpiła zmiana właścicieli w/w nieruchomości) o zatwierdzenie podziału opisanych wyżej działek nr [...] i [...]. Celem podziału stało się łączenie wymienionych działek i nadanie nowo powstałej działce oznaczenia nr [...], a następnie podziału na działki [...] oraz [...]. Na mapie z projektem podziału nieruchomości oznaczono projektowaną służebność drogi po dziale [...] literami [...] do granicy działki nr [...] będącej we władaniu na zasadach samoistnego posiadania przez Skarb Państwa oraz gospodarującej zasobem nieruchomości przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. Zarząd Zlewni [...] z siedzibą w Z. . Organ wskazał, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy L. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy L. Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. poz. 3599 z dnia 30 kwietnia 2013 r., dalej: "plan miejscowy"), działki nr [...] i nr [...] znajdują się w jednostce EMN38 jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Następnie wyjaśnił, iż jednym z warunków umożliwiających podział nieruchomości jest dostęp do drogi publicznej, a po analizie złożonych dokumentów wynika, że nowo powstałe działki nr [...] oraz [...] nie mają zapewnionego prawnego dostępu do drogi publicznej. Organ przywołał treść art. 93 ust. 3 u.g.n., a także art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zwrócił uwagę, że w przypadku dostępu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną należy rozróżnić 2 sytuacje, tj. sytuację, gdy objęta wnioskiem nieruchomość nie leży przy drodze wewnętrznej, lecz przylega do gruntu pokrytego wodami oznaczonego nr ewid. [...] (która ma miejsce w niniejszej sprawie), oraz sytuację, gdy nieruchomość jest położona przy drodze wewnętrznej. Natomiast jak wynika z postanowienia Wójta Gminy L. z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...] warunkiem zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości jest zapewnienie nowo powstałym działkom dostępu do drogi publicznej. W dalszej kolejności organ zauważył, iż z zawartej w dniu 18 sierpnia 2021 r. w K. ugody nr [...] oraz umowy użytkowania nr [...] pomiędzy PGWWP a Stroną wynika, że część nieruchomości pokrytej wodami oznaczonej nr [...] o pow. 15 m2 oddana zostaje w użytkowanie na czas określony do dnia 31 lipca 2028 r. Zatem w ocenie organu nie został spełniony warunek z art. 93 ust. 3 u.g.n., ponieważ dostęp do drogi publicznej jest poprzez grunt pokryty wodami oznaczony działką nr [...], a zawarcie umowy użytkowania nie jest tożsame z ustanowieniem służebności. Na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej nr SKO I 427/4076/184/2021 z dnia 18 lutego 2022 r. organ ponownie rozpatrzył sprawę i ustalił, że działka nie spełnia wymogu dostępu do drogi publicznej poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną i nie służy zaspokojeniu potrzeb dla wspólnoty. Strony złożyły odwołanie od opisanej wyżej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia: art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym uchybieniem podstaw prawnych działania organu administracji publicznej polegającym na wydaniu aktu administracyjnego w sposób arbitralny i dowolny, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady prawdy materialnej i obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z istotnymi brakami w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 96 ust. 1 oraz art. 93 ust. 3 u.g.n., art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz rozporządzenia poprzez odmowę zatwierdzenia podziału nieruchomości przy jednoczesnym braku istnienia podstaw do wydania decyzji odmownej, art. 96 ust. 1 oraz art. 93 ust. 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu, art. 211 ust. 2 w zw. z art. 216 ust. 1, art. 216 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez ich pominięcie, oraz art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. poprzez jego pominięcie. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem, że nieruchomość nie posiada dostępu do drogi publicznej. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że działka nr [...] (oraz mające powstać w wyniku jej podziału działki nr [...] i [...]) posiadają dostęp do drogi publicznej po projektowanej służebności drogi po działce [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] oraz przez drogowy obiekt inżynierski jakim jest wybudowany przez Skarżącego most (urządzenie wodne) nad działką [...] do granicy działki [...] (będącej działką drogową). W związku z tym, że Skarżący jest właścicielem urządzenia wodnego w postaci mostu wbudowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i ma zawartą umowę użytkowania działki nr [...] - gruntów Skarbu Państwa znajdujących się pod wodami potoku bez nazwy (w dniu 18 sierpnia 2021 r. nr [...], 15m2), tym samym nieruchomość ma zapewniony faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej poprzez wybudowany przez Skarżącego i stanowiący jego własność most oraz ustanowioną służebność. Nadto w dniu 18 sierpnia 2021 r. została zawarta ugoda z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie obejmująca zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z działki, na której został wybudowany most. Dalej podniesiono, iż regulacja stanu prawnego nieruchomości pokrytych wodami dokonywana jest na mocy szczególnej ustawy i Strona nie ma możliwości uregulowania stanu prawnego gruntu w sposób inny niż umową użytkowania, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przedmiotowy most ma charakter drogi wewnętrznej, natomiast zgodnie z art. 4 pkt 2 i 12 ustawy o drogach publicznych droga wewnętrzna jest wyznaczona poprzez działkę [...] biegnącą przez drogowy obiekt inżynierski, jakim jest wybudowany przez Skarżącego most, dodatkowo nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Jest to dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez Skarżącego przy użyciu dostępnych środków prawnych. Przez most można zarówno przejść, jak i przejechać, aby dostać się do drogi publicznej, a w związku z tym, że most został wybudowany przed 1 stycznia 1975 r. na jego posadowienie nie było potrzebne pozwolenie wodnoprawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U z 2018 r., poz. 570), art. 93 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia 9 września 2022 r. nr SKO I 427/78/2022, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy, przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, a następnie stwierdził, iż dołączona do akt umowa użytkowania nr [...] z dnia 18 sierpnia 2021 r. zawarta pomiędzy Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie a Stroną - M. K. na okres do 31 lipca 2028 r., w ocenie Kolegium nie stanowi podstawy do uznania, że spełniony został warunek z art. 93 ust 3 u.g.n. oraz że wnioskodawcom przysługuje prawo dostępu do drogi publicznej jak również ewentualnie przyszłym właścicielom tej części nieruchomości. Z umowy bowiem jednoznacznie wynika, iż użytkownik nie może przenieść posiadania przedmiotu użytkowania na rzecz osób trzecich. Umowa wiąże tylko jej strony i nie miałaby zastosowania w przypadku zmiany właściciela podziałowej nieruchomości. W ocenie Kolegium nie taka była intencja ustawodawcy, który wprowadzając rygorystyczny środek zagwarantowania dostępu do drogi publicznej dążył do uniknięcia trudności jakie mogłyby powstać w przypadku np. zmiany właściciela. Z rozstrzygnięciem nie zgodzili się Skarżący wnosząc, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia: przepisów prawa materialnego: art. 96 ust. 1, art. 93 u.g.n. oraz rozporządzenia poprzez odmowę zatwierdzenia podziału nieruchomości przy braku istnienia podstaw do wydania decyzji odmownej, art. 93 ust. 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię, art. 211 ust. 2 w zw. z art. 216 ust. 1, art. 216 ust. 5 ustawy Prawo wodne poprzez ich pominięcie, art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego pominięcie, a także naruszenie przepisów postępowania: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, poprzez pominięcie twierdzeń Skarżącego i w związku z tym brak zastosowania zasady prawdy obiektywnej, art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym uchybieniem podstaw prawnych działania organów administracji publicznej polegającym na wydaniu aktu administracyjnego w sposób arbitralny i dowolny, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z istotnymi brakami w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu ponowiono argumentację przedstawioną na etapie złożonego odwołania. Pokreślono, że działka nr [...] w części została oddana w użytkowanie w celu prowadzenia przedsięwzięcia określonego w art. 261 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne z przeznaczeniem na infrastrukturę transportową - istniejący most na potoku bez nazwy, stanowiący dojazd do posesji. Skarżący przywołali również zapisy aktu notarialnego z dnia [...] r. (Rep. A nr [...]) obejmującego wnioskowaną nieruchomość. Zdaniem Skarżących działka ma dostęp faktyczny i prawny do drogi publicznej jaką jest działka nr [...] . Dla dostępu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną jaką jest most nie ma znaczenie, kto jest uprawnionym do korzystania z gruntu pod nim się znajdującym. Dostęp prawny do drogi publicznej zapewnia fakt, że most stanowi własność Skarżącego już od lat 70-tych ubiegłego wieku. W powołaniu na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2012 r. sygn. I CSK 145/12 Skarżący wskazali, iż prawo własności gruntu znajdującego się pod płynącą wodą nie rozciąga się na postawione na nim urządzenia wodne a własność tych urządzeń należy do tego, kto je na podstawie pozwolenia wodnoprawnego zbudował. Zwrócono również uwagę, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów Skarżących dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazana kontrola nie oznacza jednak przejęcia przez Sąd sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że rozstrzygnięcia organów zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniało zastosowanie kompetencji kasatoryjnych, jednak z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 9 września 2022 r. nr SKO I 427/78/2022 mocą której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - Wójta Gminy L. z dnia 23 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości opisanej na wstępie. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepisy art. 93 i art. 99 przywołanej ustawy. W myśl art. 93 podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1 zd. 1). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Stosownie natomiast do treści ust. 3 tego przepisu podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Z kolei zgodnie z art. 99 u.g.n., jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. W przywołanej regulacji ustawodawca przewidział materialnoprawną podstawę dopuszczalności zatwierdzenia ewidencyjnego podziału nieruchomości w przypadku wydzielenia z niej działek, które nie mają zapewnionego bezpośredniego dostępu do drogi publicznej w chwili wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości (zob. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, Lex el. 2022). Z uwagi na dostrzeżone przez Sąd z urzędu uchybienie, zwrócenia uwagi w tym miejscu wymaga, iż zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.). Postanowienie podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. opiniujące projekt podziału nieruchomości, jest częścią postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Pogląd ten jest zgodny z wykładnią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 1998 r. sygn. akt I SA/Rz 899/98 (OPS 1999, nr 5, poz. 106), zgodnie z którym "opiniowanie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego jest częścią postępowania podziałowego". Ten kierunek wykładni podzielił skład pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt OPK 1/99 (ONSA 1999, nr 3, poz. 84) wywodząc, że "postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości". Postanowienie opiniujące nie jest wydawane w odrębnym postępowaniu administracyjnym, ale jest etapem postępowania podziałowego, w trakcie którego organ dokonuje oceny wstępnego projektu co do spełnienia przesłanki dopuszczalności podziału określonej w art. 93 ust. 1-2 u.g.n., względnie art. 94 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r. I SA/Wa 2537/12). Zatem przyjmując, że postępowanie o zatwierdzenie podziału nieruchomości jest etapem postępowania podziałowego, to uznać należy, iż organ zatwierdzający podział nieruchomości jest związany opinią o podziale (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2009 r. II SA/Po 814/09). Opinia ta jest częścią postępowania podziałowego i jako taka powinna być uwzględniona w postępowaniu podziałowym. Jednocześnie postanowienie w tym przedmiocie objęte jest odrębnym środkiem zaskarżenia. Odnotowania również wymaga, iż wyrażona w formie postanowienia opinia dotyczy wyłącznie projektu podziału uwidocznionego na załączniku do przedmiotowego postanowienia. W rezultacie projekt podziału, zatwierdzony bądź względem którego odmówiono zatwierdzenia w dalszym toku postępowania, powinien być tożsamy z podziałem opiniowanym. Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika natomiast, iż postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...] Wójt Gminy L. na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 97 ust. 1 u.g.n. w zw. z rozporządzeniem w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz art. 107 k.p.a. zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości (w którego skład wchodzą działki nr [...] i [...] ), ze wskazaniem, iż ostatecznego podziału można dokonać pod warunkiem, że każda z nowo wydzielonych działek gruntowych będzie miała bezpośredni i normatywny dostęp do drogi publicznej. W uzasadnieniu podał, iż wstępny projekt podziału działek nr [...] i [...] jest zgodny z planem miejscowym (karta nr 8 akt administracyjnych). Wstępny projekt podziału, stanowiący załącznik do postanowienia organu z dnia 26 kwietnia 2021 r., w ramach wykazu projektowanych działek zawierał: działkę [...] o pow. 0,5430 ha oraz działkę [...] o pow. 0,1500 h. Projektowaną służebność drogi po działce nr [...] oznaczono literami [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Odcinek planowanej służebności drogi oznaczony literami [...] ujęto jako graniczący z działką o nr [...]. Mapa została sporządzona w dniu 8 grudnia 2020 r. (karta nr 9 akt administracyjnych). Natomiast jak wynika z decyzji z dnia 23 maja 2022 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości z dnia 20 maja 2021 r. (karta nr 44 akt administracyjnych). Na mapie z projektem podziału nieruchomości oznaczono projektowaną służebność drogi po działce [...] literami: [...], o innym przebiegu niż w przypadku mapy stanowiącej załącznik do postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału. Ponadto odcinek planowanej służebności drogi oznaczony literami [...] graniczy w tym przypadku z działką o nr [...] , natomiast działka [...] w ogóle nie została ujęta na mapie z projektem podziału objętym decyzją w niniejszej sprawie. Bez wątpienia, w stosunku do zaopiniowanego pozytywnie projektu podziału, zmianie uległ nie tylko przebieg i powierzchnia proponowanej służebności drogowej, lecz w szczególności usytuowanie odcinka planowanej służebności drogi, graniczącego z działką o nr [...] i [...] , a w konsekwencji miejsce połączenia planowanej służebności z działką drogową, mającego zapewniać każdej z wydzielonych działek dostęp do drogi publicznej. Nadto zaopiniowany w formie postanowienia projekt podziału nie przewidywał dostępu do drogi publicznej poprzez most, o którym mowa dopiero na kolejnych etapach postępowania. W rezultacie, w rozpatrywanej sprawie analiza map załączonych do postanowienia opiniującego z dnia 26 kwietnia 2021 r. oraz do decyzji z dnia 23 maja 2022 r. wskazuje, iż przywołanej zgodności pomiędzy przedstawionymi projektami podziału w tym przypadku nie było. Wydając decyzję z dnia 23 maja 2022 r. organ I instancji naruszył przepis art. 93 ust. 1 u.g.n., co nie zostało dostrzeżone przez organ odwoławczy. Decyzją odmówiono bowiem zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, który nie podlegał opiniowaniu stosownie do wymogu określonego w treści art. 93 ust. 4 u.g.n. Powyższe stało się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na tym etapie postępowania odniesienie się do zarzutów skargi należało uznać za przedwczesne. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost w niniejszego uzasadnienia, zważając ponadto by decyzja została wydana z uwzględnieniem postanowienia opiniującego oraz by odpowiadała treści żądania zawartego we wniosku o zatwierdzenie projektu podziału. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz Skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 748,00 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 200,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 68,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, tj. kwota 480,00 zł ustalone na postawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.