II SA/Ke 299/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, , po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2020 r. w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. C. i A. D.-C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. D.-C. i A. C. na postanowienie z [...], którym Burmistrz pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości - działki nr [...]/2 o powierzchni 0,3844 ha, położonej w obrębie 02 – S., proponowany na mapie, jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że 5 września 2019 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podziału działki nr [...]/2. W wyniku podziału tej nieruchomości powstaną dwie działki: nr [...] /5 o powierzchni 0,3724 ha i nr [...] /6 o powierzchni 0,0120 ha. Działka nr [...] /6 zostanie przeznaczona na poszerzenie istniejącego pasa drogowego ul. P. w S. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U.2018, poz. 2204), dalej u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest między innymi wydzielenie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne. Ponadto nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej (wyrok NSA z 28 sierpnia 2009 r., I OSK 10/09). Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta S. działka nr [...]/2 w części przydrożnej wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem KDD1 - tereny dróg publicznych dojazdowych. Plan ten wiąże organy w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, spełniona została przesłanka wskazana w art. 97 ust. 3 pkt 1 powyższej ustawy, warunkująca możliwość dokonania podziału nieruchomości z urzędu. Z kolei art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n. stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że rozstrzygając sprawę dotyczącą zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że proponowany podział nieruchomości nr [...]/2 jest zgodny z ustaleniami obowiązującego, przyjętego uchwałą Rady Miasta w S. nr III/10/2010 z dnia 30 grudnia 2010 r., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, w którym położna jest omawiana nieruchomość. Bezsporne jest, że plan ten przeznacza część nieruchomości - działki nr [...]/2 na tereny dróg publicznych dojazdowych oznaczone symbolem KDD1. Z porównania znajdującego się w aktach sprawy fragmentu części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiającego nieruchomość nr [...] /2, ze wstępnym projektem podziału sporządzonym przez geodetę uprawnionego, stanowiącym załącznik do postanowienia organu pierwszej, nie może budzić wątpliwości prawidłowość dokonanej oceny, że podział jest zgodny z tym planem, a w szczególności, że wydzielona działka nr [...] /6 odpowiada gruntowi przeznaczonemu w tym planie pod poszerzenie pasa drogowego ul. P. . W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie A. C. i A. D. – C., domagając się jego uchylenia, zarzucili naruszenie: art. 93 ust. 2 u.g.n., art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że poinformowali Burmistrza, że nie wyrażają zgody na taki przebieg projektowanej drogi oraz podział działki. Z akt sprawy wynika, że granica drogi będzie przebiegała praktycznie po ścianie ich domu, co w praktyce w przyszłości w znaczący sposób będzie ograniczało możliwość swobodnego korzystania z nieruchomości. Ponadto w tym miejscu znajduje się zawór z wodą do posesji. Dalej zarzucono, że nie da się na wysokości posesji skutecznie przeprowadzić inwestycji celu publicznego jakim jest poszerzenie pasa drogowego istniejącej ulicy P., która nie ma na dzień wniesienia skargi statusu drogi publicznej. Burmistrz w ogóle nie wziął pod uwagę na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego faktycznych uwarunkowań terenu oraz istniejącej zabudowy. Wskazywany cel publiczny nie jest adekwatny do zaistniałej sytuacji, ponieważ droga istnieje co najmniej kilkadziesiąt lat. Faktem jest, że mieszkańcy ulicy P. zwracali się do Burmistrza o możliwość ewentualnego poszerzenia drogi ale w bardzo ograniczonym zakresie (około 0,5m na całej jej długości). Niestety Burmistrz chciał tę "inwestycję zrobić z pieniędzy unijnych co warunkowało wydzielenie pasa drogowego o szerokości 10m a dziś droga ma około 5 metrów szerokości, w trakcie całej tej sprawy okazało się, że jednak projekt gminy S. nie przeszedł i nie ma środków na realizację tej inwestycji został więc problem dla mieszkańców". Ponadto w trakcie całego tego postępowania okazało się, że gmina kilka lat wcześniej odkupiła część nieruchomości od jednego z właścicieli, gdy jeszcze nikt nie myślał o poszerzeniu drogi, dlatego takie wybiórcze postępowanie gminy w stosunku do jednego obywatela budzi wiele wątpliwości o staranność. bezstronność i obiektywność całego postępowania, gdzie większość obywateli zostanie pozbawiona części swoich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z porównania znajdującego się w aktach sprawy fragmentu części graficznej obowiązującego od 2010 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiającego między innymi nieruchomości skarżących, ze wstępnym projektem podziału sporządzonym przez geodetę uprawnionego, stanowiącym załącznik do postanowienia organu I instancji, nie może budzić żadnych wątpliwości prawidłowość dokonanej przez organy oceny, że podział jest zgodny z tym planem, w tym w szczególności, że wydzielona z nieruchomości nr [...] /2 działka nr [...]/6 o powierzchni 0,0120 ha odpowiada gruntowi przeznaczonemu w tym planie pod budowę drogi publicznej. Na załączniku graficznym do planu ta część została oznaczona symbolem KDD1, a więc jako teren drogi publicznej. Jak zaś wynika z § 27 ust. 1 i 2 tego planu, symbolem KDD1 oznaczone są drogi publiczne dojazdowe, jednojezdniowe z dwoma pasami ruchu o szerokości 10 m. Nadto zauważyć należy, że pozostała część nieruchomości, zgodnie z miejscowym planem jest położona na terenie oznaczonym symbolem MN1, co zgodnie z oznaczeniami graficznymi stosowanymi na rysunkach planów miejscowych oznacza teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tak więc prawidłowo organy uznały, że projekt podziału jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego zarówno w odniesieniu do przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. W konsekwencji spełnione zostały warunki dopuszczające podział nieruchomości, określone w art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. Ponadto organ opiniujący w wydanym postanowieniu prawidłowo wskazał, jaka nieruchomość podlega podziałowi i na jakie działki zostanie podzielona. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że skarżący w niniejszej sprawie kwestionuje przebieg w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego planowanej drogi publicznej dojazdowej, twierdząc, że na wysokości działki nr [...] będzie ona przechodzić praktycznie po ścianie ich budynku oraz, że uchwalając plan miejscowy organ nie wziął pod uwagę faktycznych uwarunkowań terenu i istniejącej zabudowy ulicy P. Zauważyć jednak należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) stanowi akt prawa miejscowego, którym to aktem organy w niniejszej sprawie były związane. Nie jest więc możliwe w sprawie dotyczącej zaopiniowania zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (czy też w sprawie dotyczącej podziału działek), kwestionowanie rozwiązań planistycznych przyjętych przez Radę Gminy w uchwale podjętej w 2010 r. Temu celowi służy zupełnie odrębny tryb. Dlatego też bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że organ opiniujący ma jedynie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego opinia wyrażona w formie postanowienia dotyczy tylko i wyłącznie tej kwestii. W opinii tej organ nie może ustosunkować się do innych kwestii niż wskazane w dyspozycji art. 93 ust. 4 u.g.n. (zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego). W szczególności organ opiniujący nie jest władny do wypowiadania się np. co do celowości podziału czy też jego przyszłych skutków. Na tym etapie postępowania podziałowego nie podlega też badaniu zgodność z prawem samego wszczęcia postępowania podziałowego, czy przebieg tego postępowania (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 styczni 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1220/17 oraz powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, ponieważ podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się takiego naruszenia przez organy przepisów, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami).