II SA/Go 40/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi Fundacji P. B. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania F. Spółki z o.o. w [...], na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572. dalej k.p.a.) oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 , art. 72 ust. 1 pkt. 3 i 6 , art. 80 ust. 1 pkt. 1-3, art. 85 ust. 1 ust. 2 , art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 37 lit. d i pkt. 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r, poz. 1839 ze zm.), uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2025 r. znak [...] odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie odchowalni drobiu na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] powiat [...]województwo [...]" i ustaliło środowiskowe uwarunkowania realizacji w/w przedsięwzięcia. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2023 r. F. Spółka. z o o. w [...] wystąpiła do Wójta Gminy[...] o wdanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji pod nazwą "Budowa odchowalni drobiu na działce o nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]". Do wniosku złączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją planowane przedsięwzięcie polega na budowie odchowalni drobiu dla kur niosek w ilości do 480 000 sztuk (1 920 DJP) i na podstawie § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt. 37 lit. d i pkt. 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Obiekty hodowlane przeznaczone zostaną do odchowu kur niosek. W każdym budynku znajdować się będą dwie hale inwentarskie. Kury nioski utrzymywane będą w systemie wolierowym, opartym na wielopoziomowych gniazdach polega na ustawieniu ich w rzędach wzdłuż wrzeciona budynku. Gniazda wielopoziomowe posiadają kilka poziomów. Łączna obsada na terenie fermy wynosić będzie 480 000 szt. (1 920 DJP). Ponieważ liczba stron w postępowaniu wyniosła 10, Wójt Gminy [...] wszczął w sprawie postępowanie administracyjne w drodze zawiadomienia oraz obwieszczenia z [...] sierpnia 2023 r. W toku postępowania organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...]., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we [...], Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Marszałka Województwa [...] o wydanie opinii, przedkładając raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który następnie był kilkukrotnie uzupełniany przez inwestora. Raport został pozytywnie uzgodniony przez: - Marszałka Województwa [...] - pismo znak [...] z [...] grudnia 2023 r. który zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia na etapie budowy i użytkowania inwestycji, - RDOŚ w [...]- postanowienie znak [...] z [...] lutego 2025 r. określające warunki na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, - Państwowe Gospodarstwo Wodne Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we [...] - postanowienie znak [...] z [...] grudnia 2024 roku. - Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...]- opinia znak [...] z [...] listopada 2024 r., pozytywna w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że zostaną zastosowane rozwiązania w zakresie higieny środowiska i zdrowia ludzi przedstawione w raporcie. Decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla w/w przedsięwzięcia wskazując w uzasadnieniu, iż odmówił mocy dowodowej przedstawionemu raportowi ze względu na liczne nieścisłości, czego odzwierciedleniem jest zebrana dokumentacja. Nadto inwestor nie uzupełnił całości treści podnoszonych w postanowieniu RDOŚ w [...] z [...] marca 2024 r. Ten ostatni organ uznał, iż raport nie spełnia wymogów pozwalających uznać go za dowód w postępowaniu. Przedłożona dokumentacja nie mogła stanowić podstawy do oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia mimo, że organ uzgadniający wielokrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia raportu m.in. w zakresie analizy wariantów wymaganych przez ustawodawcę w art. 66 ust. 1 pkt 5, porównania planowanych technik stosowanych w instalacji z najlepszymi dostępnymi technikami, schematów budynków pozwalających na prawidłowe obliczenie obsady budynków inwestorskich czy do uzupełnienia raportu w zakresie prawidłowego przeprowadzenia analizy oddziaływana na środowisko planowanego ujęcia wody. Pomimo uzupełnień w ocenie Wójta raport w dalszym ciągu nie spełnia wymagań ustawowych. Pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu oraz weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to organ główny odpowiada za wydanie rozstrzygnięcia W tym przypadku, na podstawie zebranego materiału dowodowego i wszelkich nieścisłości występujących w raporcie nie można wykluczyć negatywowego oddziaływania na środowisko , a wydanie przez organ uzgadniający pozytywnego rozstrzygnięcia nie jest równoznaczne z brakiem możliwości wydania decyzji odmownej przez organ prowadzący postępowanie, ponieważ samo wydanie uzgodnień nie jest wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Nie obliguje więc do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. Treść wniosku, raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnień, a także opinii i uzgodnień organów współdziałających, nie dają możliwości jednoznacznego określenia, czy i jaki wpływ na warunki życia, zdrowie mieszkańców oraz na środowisko będzie miała planowana inwestycja. Nie jest możliwe uzgodnienie realizacji inwestycji, co stanowi przyczynę odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Wójta zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wydanie jednomyślnego rozstrzygnięcia w kwestii emisji, kumulowania się przedsięwzięć, dobrostanu hodowanych zwierząt. W uzasadnieniu wydanej na skutek odwołania inwestora, wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło m.in., iż w ramach inwestycji powstaną 2 budynki odchowalni z częścią techniczno-socjalną, budynek biurowo-sanitarny z częścią gospodarczą, wiata na sprzęt, 6 silosów paszowych o pojemności do 30 Mg każdy, 6 zbiorników naziemnych na gaz płynny o pojemności 4 700 I każdy, zbiornik na ścieki socjalno-bytowe o pojemności do 9,7 m², zbiornik na wody popłuczne o pojemności do 9,7 m², agregat prądotwórczy o mocy do 160 kW, 2 zbiorniki ppoż, studnia, stacja transformatorowa, miejsca postojowe, drogi i place utwardzone, ogrodzenia. Obiekty hodowlane przeznaczone zostaną do odchowu kur niosek. W każdym budynku znajdować się będą dwie hale inwentarskie. Kury nioski utrzymywane będą w systemie wolierowym, opartym na wielopoziomowych gniazdach polegającym na ustawieniu ich w rzędach wzdłuż wrzeciona budynku. Gniazda posiadają kilka poziomów. Łączna obsada na terenie fermy wynosić będzie 480 000 szt. (1 920 DJP). Inwestor wraz z wnioskiem przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym poddano analizie dwa warianty planowanego przedsięwzięcia, różniące się sposobem chowu kur. Wariant I przewiduje chów w systemie wolierowym, a wariant II w systemie klatkowym. Inwestor preferuje wariant I, jako korzystniejszy dla dobrostanu zwierząt i środowiska. W toku postępowania przedłożony powyższy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na żądanie organu I instancji i organów opiniujących był kilkukrotnie uzupełniany przez inwestora. W konsekwencji raport został pozytywnie uzgodniony przez RDOŚ w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we [...], Marszałka Województwa [...] oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawarło w decyzji zalecenia organów opiniujących i uzgadniających z podziałem na fazy realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust 1 u.i.o.ś. Mimo pozytywnego uzgodnienia przez organy specjalistyczne Wójt Gminy [...] zakwestionował w zaskarżonej decyzji przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ze względu na jego niekompletność, który jednak w ocenie Kolegium, wraz jego uzupełnieniami, został sporządzony zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 66 u.i.o.ś. i jest kompletny, zawiera bowiem wszystkie wymagane prawem informacje niezbędne do dokonania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W toku prowadzonego postępowania zostały uzyskane wymagane uzgodnienia oraz opinie organów specjalistycznych, tj. z zakresu ocen oddziaływania na środowisko. Organy otrzymały ten raport i jego uzupełnienia o dokładnie takiej samej treści jak organ I instancji i na ich podstawie wszystkie organy opiniujące i uzgadniające pozytywnie zaopiniowały lub uzgodniły realizację przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem inwestora. Całe postępowanie środowiskowe, a w tym również opinie czy uzgodnienia opierają się na danych zawartych w raporcie środowiskowym, który zgodnie z przepisami u.i.o.ś. jest sporządzany na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia. Jednak sam raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko posiada szczególną moc dowodową; jego szczególny charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych oraz logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Do podważenia danych wynikających z raportu nie jest wystarczające zwykłe zaprzeczenie jego treści, lecz przedstawienie stosownego dokumentu sporządzonego przez osobę posiadającą wiedzę fachową z zakresu ochrony środowiska. W toku postępowania raport był weryfikowany, a Spółka wzywana do składania wyjaśnień i uzupełnień – to jednak żadna ze stron bądź innych uczestników postępowania nie przedłożyła kontrraportu, który podważałby wynikające z niego dane. Z uwagi na fakt opublikowania 21 lutego 2017 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2017/302 z dnia 15 lutego 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do intensywnego chowu drobiu lub świń, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, przedmiotowa dokumentacja zawiera szczegółową analizę i propozycję zastosowania wszystkich metod i technik związanych z intensywnym chowem drobiu , która została przekazana RDOŚ w [...] w odpowiedzi na jego pisma z [...] grudnia 2023 r. oraz z [...] stycznia 2024 r. W związku z tym nietrafna jest argumentacja organu I instancji o braku odniesienia się do wszystkich konkluzji BAT, ogólnych i szczegółowych odnoszących się do intensywnego chowu drobiu. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] podniósł także kwestię konfliktów społecznych z wiązanych z planowaną inwestycją. Analiza akt sprawy wykazała, że w toku postępowania organ I instancji informował strony postępowania i społeczeństwo o każdej czynności organu, a także informował poprzez obwieszczenia o wynikach uzgodnień i opinii organów opiniujących i uzgadniających oraz o wszystkich nowych okolicznościach sprawy, w tym o uzupełnieniach przedłożonego przez inwestora raportu. Do organu wpłynęły protesty i uwagi mieszkańców – co zostało udokumentowane w aktach sprawy, podnoszące zagrożenia takie jak: skażenie gleby i wody pomiotem kurzym, dewastację dróg gminnych spowodowaną zwiększonym ruchem ciężarówek obsługujących fermę, wzrost natężenia hałasu, pyłu , wzrost zagrożenia epidemiologicznego. Żaden z protestujących nie przedłożył kontrraportu ani wiarygodnych informacji potwierdzając możliwość wystąpienia w/w zagrożeń. Do organu I instancji wpłynęło 191 stanowisk mieszkańców popierających powstanie fermy, a do Kolegium wpłynęło pismo inwestora przekazujące listę poparcia mieszkańców gminy [...] do planowanego przedsięwzięcia zawierającą 312 podpisów mieszkańców popierających powstanie fermy. Planowana ferma ma być położona na działce nr [...] obręb [...], gmina [...], oddalonej od najbliższych zabudowań o 850 m. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony w sposób wyczerpujący i nie stwierdzono na podstawie przeprowadzonych w nim analiz przekroczeń dopuszczalnych norm emisji. Raport był weryfikowany przez organy specjalistyczne i żaden z nich w jego finalnej wersji (po uzupełnieniach) nie dopatrzył się błędów czy innych wadliwości, stanowiących podstawę do odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia bądź też jej pozytywnego zaopiniowania. Wyliczenia dotyczące emisji do powietrza zawarte w raporcie zostały wykonane zgodnie z referencyjnymi metodykami modelowania z wykorzystaniem licencjonowanego pakietu Operat-FB posiadający atest Instytutu Ochrony Środowiska i uznane za wystarczające przez organy opiniujące. W ocenie Kolegium odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla w/w przedsięwzięcia jest nieuzasadniona, natomiast zarzuty odwołania są zasadne, przez co Kolegium podzieliło w całości argumentację strony odwołującej. Dlatego koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji dla w/w przedsięwzięcia, gdyż materiał dowodowy sprawy był kompletny i pozwalał na podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła Fundacja [...], zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania: a) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 80 u.i.o.ś. poprzez niewyjaśnienie przez organ II instancji całości i istoty sprawy oraz poprzestanie wyłącznie na ocenie podniesionych w odwołaniu zarzutów z zaniechaniem pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem orzeczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, b) art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia i oceny dokumentu przedłożonego przez stronę skarżącą do pisma z [...] czerwca 2025 r. pn. Ekspertyza dotycząca potencjalnego oddziaływania na środowisko oraz uciążliwości dla otoczenia planowanej odchowalni drobiu na działkach o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], jako dokumentu stanowiącego de facto kontropinię sporządzoną dla tożsamej inwestycji wnioskodawcy, 2) art. 80 u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o raport niepełny, nierzetelny, zawierający niedopuszczalne uproszczenia i jako taki niespełniający wymagań określonych art. 66 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. Podnosząc powyższe zarzuty Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Fundacja wywiodła m.in., iż wniosek inwestora jest w zasadzie kopią wniosku inwestora z 2019 r. z tą różnicą, iż ówczesny wniosek dotyczył tożsamej inwestycji, jednak planowanej na działce nr [...] (obecnie łącznie nr [...]), obręb [...] oddalonej od obecnie planowanej inwestycji o ok. 300 m. Skarżąca jest podmiotem, o którym mowa w art. 44 ust. 1 u.i.o.ś. i w tym zakresie upatruje swojego umocowania do złożenia przedmiotowej skargi. Organ I instancji potwierdził uprawnienia skarżącej, jako organizacji ekologicznej do brania udziału uprawnionej w postępowaniu na prawach strony, z uwagi na dokonaną weryfikację przedstawionych celów statutowych skarżącej oraz okres prowadzenia działalności statutowej w tym zakresie. Kolegium nie rozpoznało sprawy w sposób zgodny z przepisami k.p.a. Argumentacja rozstrzygnięcia przedstawiona w pisemnym uzasadnieniu sprowadza się bowiem do dwukrotnego przedstawienia przedmiotu sprawy, transpozycji treści odwołania oraz lakonicznego w swej treści podsumowania wskazującego na podzielanie przez ten organ argumentacji wnioskodawcy. Tymczasem prawidłowe rozpatrzenie zarzutów odwołania wymaga samodzielnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności sporządzonego w sprawie raportu, oraz odniesienia się do zgłoszonych wniosków dowodowych, czego w toku postępowania odwoławczego zabrakło. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji, mimo podjęcia merytorycznej decyzji, nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Tym samym złamana została zasada dwuinstancyjności postępowania. Oznacza to też naruszenie prawa strony do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy administracyjnej. Ponadto stanowi o zasadności zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponowne (dwukrotne) rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Organ II instancji nie wypełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 15 oraz art. 107 § 3 i 4, a także art. 138 k.p.a. W związku z wysokim stopniem ogólności argumentacji (a nawet jej brakiem) zaprezentowanej przez Kolegium nie można przyjąć, że Kolegium dokonało samodzielnej analizy zasadności wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w sposób planowany przez inwestora. Oznacza to naruszenie wyżej przytoczonych powyżej przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe należy rozpatrywać w kontekście całości rozwiązań prawnych wynikających z przepisów u.i.o.ś. Organ II instancji ograniczył się w zasadzie wyłącznie do akceptacji zarzutów wnioskodawcy i nie podjął nawet próby merytorycznej weryfikacji treści raportu Pismem z [...] czerwca 2025 r. Fundacja [...], działając już wówczas na prawach strony, złożyła do organu I instancji argumenty wskazujące na silnie negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko lokalne, w tym zagrożenie dla obszarów chronionych znajdujących się kilkaset metrów od granicy inwestycji, bezpośrednich zagrożeń dla ludzi. Poza wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie na zlecenie Gminy [...] opinii zewnętrznego eksperta, do pisma załączono ekspertyzę dotyczącą potencjalnego oddziaływania na środowisko oraz uciążliwości dla otoczenia planowanej odchowalni drobiu na działkach nr [...], sporządzoną w dniu [...] czerwca 2021 r. przez dr. inż. J. M. K. etatowego pracownika Katedry Ekologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Przyrodniczego w[...]. Ekspertyza sporządzona została w związku z prowadzonym w 2021 r. postępowaniem "środowiskowym" dla bliźniaczej inwestycji wnioskodawcy, która miała być posadowiona pierwotnie na działkach znajdujących się ok. 300 m od lokalizacji inwestycji objętych niniejszym postępowaniem. Lokalizacja pierwotna, rozmiar planowanych hal, ich konstrukcja oraz przeznaczenie i bardzo zbliżoną wielkość obsady, jak również przyjęte wówczas rozwiązania techniczne i gospodarcze nakazują przyjąć aktualność wniosków tej ekspertyzy również dla postępowania objętego niniejszą skargą z tym zastrzeżeniem, iż pierwotnie wnioskodawca zakładał obsadę mniejszą od obecnie zakładanej o ok. 20.000 sztuk na każdą z 4 hal. Zatem wnioski i obliczenia zawarte w ekspertyzie, zasadniczo aktualne, dotyczą inwestycji mniejszej o 17 % od obecnie zakładanej. Przedmiotowy dokument, złożony do akt sprawy zawiera istotne informacje dla organów w zakresie wiedzy fachowej oraz subtelności przemysłu drobiarskiego oraz możliwych uproszczeń treści samego raportu. Organy obu instancji pominęły załączony do pisma skarżącej dokument mimo, iż został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i doświadczenie w tematyce. Nadto raport ten naprowadza na oczywiste błędy w raporcie będącym przedmiotem sprawy i jako taki winien być uznany za tzw. kontrraport o jakim mowa m.in. w odwołaniu wnioskodawcy. Pominięcie przedmiotowego dokumentu doprowadziło do nieuwzględnienia oczywistych wad raportu i miało istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku uwzględnienia jego treści, uznania, iż wnioski są aktualne w przeważającej części także w korelacji do aktualnej treści raportu jego pominięcia oraz wadliwe założenia mogłyby zostać usunięte w administracyjnym toku sprawy. Winno być niesporne, iż pisma stron (podmiotów działających na tych prawach) powinny być interpretowane tak, by umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania administracyjnego, organ winien rozpoznawać wnioski strony zgodnie z ich treścią. Dodatkowym argumentem jest szczególny rodzaj przedmiotowego postępowania, nakładający na organy możliwość realnego uczestnictwa w postępowaniu przez czynnik społeczny. Realność tego uprawnienia winna się sprowadzać do rzeczywistej weryfikacji przedstawionych argumentów także wynikających z załączonych dokumentów. Naruszenie tego obowiązku w realiach sprawy doprowadziło do niezasadnej zmiany decyzji o skutkach opisanych poniżej. Raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym a nie urzędowym, co nie oznacza, że musi być poddany ocenie w każdej sprawie przez biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Właściwe rzeczowo i miejscowo organy w sprawie, są bowiem wyspecjalizowanymi organami powołanymi przez ustawodawcę do orzekania w tego rodzaju sprawach. Organ administracji może i powinien ocenić treść raportu pod kątem tego czy raport jest kompletny i spójny, czyli czy spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 u.i.o.ś. logiczny i rzetelny. Raport nie korzysta z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym, co oznacza, że zawarte w nim stwierdzenia odnośnie do faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie, jak każdy dowód w sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Ocena raportu powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji. W aspekcie procesowym, jak wyżej wskazano, raport jest dokumentem prywatnym a nie urzędowym, a zatem nie korzysta z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym. W konsekwencji zawarte w nim stwierdzenia dotyczące faktów czy analiz podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Co więcej, nawet pozytywne postanowienie uzgadniające czy tez opiniujące realizację danego przedsięwzięcia nie obliguje organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – w sytuacji, gdy ten ostatni organ, z uzasadnionych przyczyn, nie akceptuje np. któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się tylko w niemożności wydania przez organ prowadzący postępowanie decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia (w decyzji pozytywnej) warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Brak jest również możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o niekompletny raport, nie spełniający warunków określonych wart. 66 u.i.o.ś. Informacje uzyskanie przez organ wynikające z treści raportu, nie mogą być zatem przyjmowane bezkrytycznie. Raport oddziaływania na środowisko jest bowiem dowodem, który w przypadku pojawiających się wątpliwości, może podlegać weryfikacji w ramach postępowania wyjaśniającego. Tym samym właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość rzetelność raportu powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście zasadne. Już wstępna analiza raportu, nawet po uwzględnieniu jego licznych uzupełnień wskazuje, iż zawiera on liczne błędy, od błędów rachunkowych (przykładowo str. 26 raportu wadliwie określa nawet po uwzględnieniu jego licznych uzupełnień wskazuje, iż zawiera on liczne błędy, od błędów rachunkowych (przykładowo str. 26 raportu wadliwie określa str. 27 (koty zamiast kotły), braku / rezygnacji z opisu wariantu I (str. 25), rezygnacja z wyliczeń emisji metanu i podtlenku azotu – str. 26, brak uzasadnienia twierdzenia o wyższej emisyjności chowu klatkowego, korzystanie, jako źródeł, z nieweryfikowalnych informacji internetowych – str. 26 raportu, czy też uproszczenia przejawiające się uśrednianiem emisji siarkowodoru w podziale na pory roku. jednostki 20 dni zamiast tygodni), językowe. Niemniej istotne wady to: nie skorygowanie w procesie prowadzonych uzgodnień a) wadliwego określenie zapotrzebowania na wodę dla celów produkcyjnych, skutkujące przyjęciem wadliwych założeń do wpływu inwestycji na wody podziemne, a tym samym wadliwego postanowienia b) brak przedstawienia realnego wariantu inwestycji. Planowana ferma zaopatrywana będzie w wodę z projektowanej studni głębinowej. Łączne średnioroczne zapotrzebowanie na wodę na terenie inwestycji wg inwestora, kształtowało się będzie poziomie 12.000 m³ na rok (w tym zwierzęta 10 I. /szt./ cykl – str. 35 raportu). Jak wynika z kontrraportu, inwestor zaniżył ilość potrzebnej wody do pojenia zwierząt i to w sposób drastyczny. Wg załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. Nr 8, poz. 70), przeciętne normy zużycia wody przez kurę wynoszą 1,4 l/szt./dobę. Jest to wartość przyjęta dla obiektów i ferm wielkotowarowych przemysłowego chowu, jakim jest planowana inwestycja. Inwestor przyjął, że ilość zużytej przez zwierzęta wody w analizowanym okresie wyniesie 12 000 m³. Na jedną sztukę wyliczył, że przypada 10 litrów wody w ciągu jednego cyklu (20 tygodni x 7 dni = 140 dni). Czyli wynika z tego, że jedno kurczę musiałoby się zadowolić zużyciem wody na poziomie 0,071 l/dobę co jest oczywiście nierealne. Jest to o 94,9% mniej niż wskazuje norma dorosłej kury. Jest to ilość stanowczo za mała by zaspokoić potrzeby kurcząt, nawet przy założeniu, iż norma dotyczy kur a nie kurcząt. W tym zakresie autor kwestionowanego raportu oparł się na wskazaniu tabeli BAT (str. 156 Best Available Techniques (BAT) Reference Document for the lntensive Rearing of Poultry or Pigs opartych na dyrektywie nr 2010/75/EU) jednak dane tam zawarte są oczywiście błędne albowiem w tym samym dokumencie jednoznacznie wskazano, iż relacja wody do pokarmu w przypadku kurcząt wynosi 2:1 przy zużyciu pokarmu w trakcie jednego cyklu odchowu (w dokumencie BAT wynosi on 18 tygodni) do 10 kg. Jest to więc sytuacja dużo korzystniejsza dla inwestora, ilości wody policzono wykorzystując stan średnioroczny, który jest też korzystniejszy niż maksymalna obsada na Fermie. Ilość zużytej wody w ciągu 2,5 cykli (350 dni) w rzeczywistości przekraczać będzie założenia autora raportu o ponad 500%. Faktyczna ilości pobranej wody czyni nieaktualnym symulacje wnioskodawcy w zakresie wpływu poboru wody gruntowej na lokalną gospodarkę wodną i wnioski w zakresie braku wpływu na zaopatrzenie mieszkańców Gminy [...] w wodę. Ad. b) Co do zasady u.i.o.ś. wymaga przedstawienia w raporcie opisu trzech analizowanych wariantów, przy czym nie jest wykluczone, że wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Jedynie wariant proponowany przez inwestora nie może się pokryć z wariantem alternatywnym. "Alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar przedsięwzięcia) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, urządzeń lub instalacji). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych. Wariant alternatywny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych albo praktycznie niewykonalnych. Obecnie Komisja Europejska prowadzi prace nad projektem legislacji zmierzających do zakazu chowu klatkowego. Tak przedstawiony wariant skłania zatem do konkluzji, iż jest on w istocie wariantem pozornym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismami procesowymi z [...] lutego 2026 r. oraz z [...] marca 2026 r. F. Spółka z o.o. w [...] wniosła o oddalenie skargi, podzielając stanowisko organu odwoławczego. Na rozprawie strona skarżąca oraz uczestnik postępowania podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga okazała się niezasadna. W rozpatrywanej sprawie planowane przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora pod nazwą "Budowa odchowalni drobiu na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] powiat [...], województwo [...]" obejmowało 2 budynki odchowalni o powierzchni podłogi ok. 2.398,96 m² każdy, wyposażone w dwie hale inwentarskie o powierzchni 7058,85 m², system wentylacji mechanicznej, system ogrzewania, automatyczną linię karmienia i pojenia, z częścią techniczno-socjalną, budynek biurowo-sanitarny z częścią gospodarczą, wiatę na sprzęt, 6 silosów paszowych o pojemności do 30 Mg każdy, 6 zbiorników naziemnych na gaz płynny o pojemności 4.700 I każdy, zbiornik na ścieki socjalno-bytowe o pojemności do 9,7 m², zbiornik na wody popłuczne o pojemności do 9,7 m², agregat prądotwórczy o mocy do 160 kW, 2 zbiorniki ppoż, ujęcie wody o zdolności poboru 28 m³/h, stację transformatorową, miejsca postojowe, drogi i place utwardzone, ogrodzenia. Obiekty hodowlane przeznaczone zostaną do odchowu kur niosek. W każdym budynku znajdować się będą dwie hale inwentarskie. Kury nioski utrzymywane będą w systemie wolierowym, opartym na wielopoziomowych gniazdach polegającym na ustawieniu ich w rzędach wzdłuż wrzeciona budynku. Gniazda posiadają kilka poziomów. Łączna obsada na terenie fermy wynosić będzie 480 000 szt. (1 920 DJP). Chów będzie prowadzony od przyjęcia jednodniowych piskląt z zewnętrznych wylęgami przez ok. 20 tygodni do osiągnięcia wagi ok. 1,5 kg, po czym kury zostaną przewiezione na fermę produkcyjną lub sprzedane. W ciągu roku przeprowadzonych zostanie 2,5 cyklu produkcyjnego. Po okresie intensywnego chowu nastąpi okres postoju technologicznego, kurniki będą czyszczone przez specjalistyczną firmę. Pasza podawana będzie ptakom za pomocą karmideł. Silosy paszowe połączone zostaną z automatycznym systemem zadawania paszy – paszociągiem. Przeładunek paszy z samochodów do silosów przebiegał będzie w sposób hermetyczny – bezpyłowy. Woda w budynkach podawana będzie za pomocą poideł smoczkowych. Co około 2-7 dni z kurnika automatycznie za pomocą taśmowego systemu transportu będzie usuwany pomiot na podstawione środki transportu. Załadunek pomiotu odbywać się będzie za pomocą maszyn na podstawione przyczepy. Przyczepy ustawione będą przed kurnikiem na utwardzonych placach. Celem ograniczenia emisji przyczepy posiadały będą pokrycie brezentowe, zakładane zaraz po załadunku pomiotu. Nie zakłada się czasowego magazynowania pomiotu na terenie działki. Bezpośrednio po załadowaniu na środki transportu będzie on wywożony z terenu planowanej fermy. Pomiot będzie zbywany do biogazowi, zagospodarowywany na polach własnych lub przekazywany rolnikom do rolniczego wykorzystania. Produkcja pomiotu wnosić będzie 6720 Mg rocznie. Jak wynika z treści § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), przedsięwzięcie to zaliczane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją odnosi się do przedsięwzięcia będącego w fazie planowania i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.i.o.ś., postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś. rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W myśl art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o wydanie decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Innymi słowy, decyzja środowiskowa określa ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.i.o.ś., jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1). Na mocy art. 80 ust. 1 u.i.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zd. 1 u.i.o.ś.). Co istotne w kontekście podniesionych w skardze zarzutów – z powyższych regulacji oraz z art. 81 u.i.o.ś. wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: - niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), - odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w trybie art. 77 ust. 1, - braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), - gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), - jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (art. 81 ust. 3). Odnosząc powyższe regulacje do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło, iż nie zaistniały warunki do odmowy wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy inwestor wraz z wnioskiem przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym poddano analizie dwa warianty planowanego przedsięwzięcia, różniące się sposobem chowu kur. Wariant I przewiduje chów w systemie wolierowym, a wariant II w systemie klatkowym. Inwestor preferuje wariant I jako korzystniejszy dla dobrostanu zwierząt i środowiska. W toku postępowania przedłożony powyższy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na żądanie organu I instancji i organów opiniujących był kilkukrotnie uzupełniany przez inwestora. Raport ten został pozytywnie uzgodniony przez RDOŚ w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we [...], Marszałka Województwa [...] oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Zadaniem organu jest ocena tego dowodu co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Organ nie jest natomiast zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Zadaniem organu administracji jest ocena raportu pod kątem poprawności formalnej, tzn. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę do tego uprawnioną. Z kolei ocena sądu administracyjnego odnośnie do raportu może dotyczyć tylko tego, czy raport taki jest kompletny i spójny oraz czy spełnia on wymagania ustawowe (por. m.in. wyrok NSA z 18 listopada 2025 r., III OSK 1978/25, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu strony skarżącej, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wzięło pod uwagę przedłożonej przez stronę skarżącą w toku postępowania ekspertyzy sporządzonej dnia [...] czerwca 2021 r. przez dr. inż. J. M. K. z Katedry Ekologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Przyrodniczego w [...], w związku z prowadzonym w 2021 r. postępowaniem środowiskowym dla – jak wskazano w skardze – bliźniaczej inwestycji wnioskodawcy, wskazać należy przede wszystkim, iż nie była to ekspertyza odnosząca się do inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, stąd też nie mogła zostać wzięta pod uwagę jako kontrraport wobec przedłożonego w niniejszej sprawie przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nadto dokument ten odnosił się do inwestycji planowanej w innej lokalizacji, co sprawia m.in., że zawarta w tym dokumencie argumentacja dotycząca wpływu opisanej w tej ekspertyzie inwestycji na wody powierzchniowe (str. 32 i następne ekspertyzy), w tym lokalizacji inwestycji na terenie objętym podtopieniami (str. 33) jest nieaktualna w kontekście inwestycji objętej niniejszym postępowaniem. Jak bowiem wynika z postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2024 r. (k. 796 verte akt administracyjnych) obiekt projektowany w niniejszej sprawie położony jest poza obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi, w najbliższym otoczeniu inwestycji brak jest ujęć wód podziemnych z wyznaczoną strefą ochronną, będących w ewidencji Wód Polskich. Planowana inwestycja położona jest również poza obszarowymi formami ochrony przyrody. Powyższe świadczy o bezzasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia i oceny przedłożonego przez stronę skarżącą w/w dokumentu. Z kolei z treści zaskarżonej decyzji Kolegium, opartej zarówno na wnioskach raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jak i na treści postanowień organów uzgadniających, w tym postanowienia RDOŚ w [...] z dnia [...]lutego 2025 r. oraz przywołanego wyżej postanowienia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2024 r. wynikają jednoznacznie zawarte w tych aktach konkretne i szczegółowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zarówno na etapie jego realizacji jak i eksploatacji, mające zminimalizować negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na sąsiednie tereny. Inwestor będzie zobowiązany m.in. do wykonania szczelnych posadzek w obiektach inwentarskich oraz przed budynkami w miejscach załadunku pomiotu, z izolacją przeciwwodną i utrzymywania ich w dobrym stanie technicznym, zainstalowania szczelnego, w pełni zautomatyzowanego i monitorowanego systemu poideł. Należy również zastosować hermetyczny system ładowania silosów paszowych oraz zadawania pasz do budynków inwentarskich, a podczas przeładunku pasz stosować filtry tkaninowe o skuteczności redukcji pyłów co najmniej 97%. Ścieki bytowe należy odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego, ścieki przemysłowe, wody popłuczne ze stacji uzdatniania wody odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego na wody popłuczne i zapewnić ich regularny wywóz transportem asenizacyjnym na oczyszczalnię ścieków. Czyszczenie obiektów inwentarskich w tym linii pojenia i karmideł należy przeprowadzać "na sucho" w sposób niepowodujący powstawania ścieków przemysłowych, dezynfekcję przeprowadzać metodą zamgławiania. Należy stosować wyłącznie preparaty biodegradowalne i nieszkodliwe dla środowiska. Każdorazowo po opróżnieniu, wyczyszczeniu budynków inwentarskich należy przeprowadzić proces dezynfekcji obiektów, w tym linii pojenia i karmideł. Uwarunkowania przedsięwzięcia zawierają zakaz magazynowania pomiotu ptasiego na terenie fermy. Powstający pomiot ptasi podczas funkcjonowania fermy w trakcie trwania cyklu hodowlanego należy usuwać z budynków inwentarskich poprzez taśmowy system transportu bezpośrednio na środki transportu, a następnie wywozić poza teren fermy. Transport pomiotu należy prowadzić przy pomocy środków transportu zabezpieczonych plandekami przed wypadaniem pomiotu podczas przewozu. Ptaki padłe i ubite z konieczności natychmiast usuwać z pomieszczeń produkcyjnych i przechowywać w specjalnym, szczelnie zamykanym pojemniku – konfiskatorze do czasu przekazania ich do unieszkodliwienia specjalnej firmie posiadającej stosowne uprawnienia do ich utylizacji, nie dłużej niż 48 godzin od czasu upadku. Powstały pomiot należy przekazywać do produkcji biogazu, przeznaczać do rolniczego wykorzystania na polach należących inwestora lub przekazywać innym podmiotom do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 105) oraz Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz. U. z 2023 r. poz. 244). Odpady wytworzone na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji należy gromadzić selektywnie w zależności od rodzaju odpadów, w wydzielonych i przystosowanych miejscach, w warunkach odpowiednio zabezpieczających przed przedostaniem się do środowiska substancji szkodliwych, np. w oznakowanych pojemnikach, w szczególności odpady niebezpieczne należy magazynować w atestowanych pojemnikach, kontenerach lub innych opakowaniach w wyznaczonych i przystosowanych miejscach, w sposób zabezpieczający przed wpływem czynników atmosferycznych i przekazywać firmom posiadającym stosowne zezwolenie na gospodarowanie odpadami. Nie dopuszczać do zanieczyszczenia odpadami gleby, wód powierzchniowych i podziemnych. W zaskarżonej decyzji zawarte zostały również szczegółowe wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., tzn. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 6, art. 7, art. 7a, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 80 u.i.o.ś. poprzez niewyjaśnienie przez organ II instancji całości i istoty sprawy oraz poprzestanie wyłącznie na ocenie podniesionych w odwołaniu zarzutów z zaniechaniem oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, iż Kolegium nie tylko odniosło się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów i kwestii podnoszonych przez stronę skarżąca w toku postępowania oraz w odwołaniu, ale również dokonało samodzielnej oceny całości sprawy, z uwzględnieniem oceny całokształtu materiału dowodowego i wydało w tym zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Dodać przy tym należy, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) wynika m.in. obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy co oznacza, że organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, dążąc do merytorycznego jej załatwienia. Skuteczne złożenie odwołania powoduje przeniesienie całej sprawy przed organ II instancji. Organ odwoławczy musi więc wniknąć w całość sprawy i wziąć na siebie odpowiedzialność za ponowne jej rozstrzygnięcie. Ma on przy tym obowiązki nie mniejsze niż organ I instancji, obejmujące m.in. dążenie do rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, przez co należy rozumieć wydanie decyzji co do istoty sprawy. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uczyniło zadość tym wymogom. Wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o sporządzony i uzupełniony raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz o wydane w sprawie uzgodnienia, brak było podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów naruszenia w/w przepisów postępowania. Stan faktyczny został bowiem ustalony dokładnie w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, w szczególności na podstawie prawidłowo sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nadto zaskarżona decyzja Kolegium zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 82 u.i.o.ś, zaś jej uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 85 ust. 2 u.i.o.ś. Na uwzględnienie nie zasługuje również podniesiona w końcowej części skargi argumentacja dotycząca wadliwego – w ocenie strony skarżącej – określenia zapotrzebowania na wodę dla celów produkcyjnych, mającego skutkować przyjęciem wadliwych założeń co do wpływu inwestycji na wody podziemne. Strona skarżąca przedstawiła w skardze wyliczenia mające wskazywać, że inwestor znacznie zaniżył rzeczywiste zapotrzebowanie na wodę, nawet do 94,9% mniej niż wskazuje norma dla dorosłej kury (wg załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz.U. Nr 8, poz. 70). Argumentacja ta nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Skoro bowiem odchów kur ma być prowadzony w cyklach, jednakże maksymalna obsada kurników ma wynosić maksymalnie 480.000 kur (dwa budynki po dwie kondygnacje po 120.000 kur), zaś planowane w ramach przedsięwzięcia (w oparciu o udokumentowane zasoby eksploatacyjne – vide str. 5 decyzji oraz postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2024 r., k. 799 verte akt administracyjnych) ujęcie wody ma mieć wydajność 28 m³/h, to zasoby tego ujęcia są wystarczające do pokrycia planowanego zapotrzebowania na wodę. Wydajność ujęcia 28 m³ na godzinę, pomnożona przez 24 godziny, daje 672 m³ wody na dobę, co z kolei podzielone przez 480.000 daje 1,4 l wody na dobę na jedną kurę (1 m³ to 1000 litrów), a więc zgodnie z normą wynikającą z przywołanego w skardze rozporządzenia. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż wymóg wzięcia pod uwagę przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś.) nie oznacza, że sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji może być podstawą do wydania decyzji odmownej. Przepisy przewidują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Wśród przytoczonych wcześniej, a określonych w art. 81 ustawy przesłanek odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawarto sprzeciwu mieszkańców wobec planowanego przedsięwzięcia (por. m.in. wyroki NSA z 11 października 2017 r., II OSK 2113/16; WSA w Szczecinie z 13 marca 2014 r., II SA/Sz 1208/13). Podsumowując, w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania czy też innych naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, by Kolegium dokonało wybiórczej bądź nieobiektywnej oceny materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kompletny i prawidłowo sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, decyzja ta odpowiada wymogom u.i.o.ś, w tym art. 82 oraz 85 ust. 2 tej ustawy, a także art. 107 k.p.a. Jednocześnie w sprawie nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 81 u.i.o.ś., uzasadniające odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.