II SA/Go 204/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E.K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej jako PPIS decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] – działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej jako k.p.a.), art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 46b pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.) w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1356 ze zm.) – wymierzył E.K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: E., karę pieniężną w kwocie 30.000 zł za niezastosowanie się do obowiązku zakazu prowadzenia działalności polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych, i nadał w zakresie nałożonej kary rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] października 2020 r. (data nadania w UP) E.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako PWIS) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] – działając na podstawie art. 134 k.p.a. – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia PWIS wskazał, że dnia 3 września 2020 r. wysłano do skarżącego decyzję organu I instancji, adresując ją do miejsca prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Decyzja zawierała pouczenie o terminie wniesienia odwołania. Strona nie podjęła przesyłki listowej pomimo jej dwukrotnego awizowania. Zwrot niepodjętego w terminie listu do organu I instancji nastąpił w dniu 22 września 2020 r. Pismem z dnia [...] września 2020 r. (nadanym w dniu 9 lutego 2020 ) skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zastrzeżenia do czynności kontrolnych, które organ przeprowadził w dniu [...] sierpnia 2020 r. w Klubie [...] (którego skarżący jest dzierżawcą) wywodząc, że w świetle obowiązujących przepisów prawa niedopuszczalne jest całkowite zakazanie działalności podmiotu kontrolowanego oraz egzekwowanie takiego zakazu, albowiem brak jest w tym zakresie upoważnienia w przepisach prawa, jak i nie zaistniały przesłanki do podejmowania takich działań. Do zgłoszonych zastrzeżeń dołączono kserokopię pełnomocnictwa z dnia [...] września 2020 r., z którego jednoznacznie wynika, że skarżący upoważnił pełnomocnika w sprawie dotyczącej kontroli z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...]. W odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia PPIS pismem z dnia [...] września 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 25 września 2020 r.), poinformował, że podtrzymuje stanowisko zawarte w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2020 r., oraz że w związku z czynnościami kontrolnymi wydano decyzję z dnia [...] września 2020 r., nr [...]. Ponadto organ poinformował, iż w sytuacji gdy została już wydana decyzja na podstawie protokołu kontroli, do którego strona wnosi zastrzeżenia, należy uznać, że są one nieuzasadnione i spóźnione. Organ wskazał jednocześnie, że oczekuje, że skarżący odbierze za pokwitowaniem przesyłkę poleconą nadaną w dniu 3 września 2020 r., a następnie będzie mógł odwołać się od decyzji, zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji. Ponadto pismem w dniu 15 października 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 16 października 2020 r.), PPIS przesłał do pełnomocnika skarżącego decyzję z dnia [...] września 2020 r., nr [...], informując, że została ona wysłana do skarżącego w dniu 3 września 2020 r. W dacie wydania decyzji strona nie miała ustanowionego pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe, powołując się na art. 134 k.p.a., organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie odwołanie wniesiono po terminie. W ocenie PWIS fakt dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej decyzję PPIS z dnia [...] września 2020 r., skierowanej na adres miejsca działalności gospodarczej strony, dał podstawę do uznania, że została ona w trybie fikcji doręczenia skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 21 września 2020 r. Podkreślono przy tym, że we wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej adres głównego miejsca wykonywania działalności został wskazany również jako adres do doręczeń. Zatem w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie można było mieć wątpliwości co do tego, że decyzja została doręczona stronie w dniu 21 września 2020 r., a doręczenie to zostało dokonane w sposób zgodny z przepisami k.p.a. i należy je uznać za skuteczne. Skoro decyzja została doręczona stronie w dniu 21 września 2020 r., to w dniu 22 września 2020 r. rozpoczął bieg 14-dniowy termin na złożenie odwołania, który zakończył się w dniu 5 października 2020 r. Z dniem 6 października 2020 r. decyzja stała się ostateczna. W związku z powyższym PWIS stwierdził, iż termin na złożenie odwołania upłynął w niniejszej sprawie w dniu 5 października 2020 r. Tymczasem odwołanie skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika, zostało nadane w UP dnia 30 października 2020 r. Należy więc uznać, że strona uchybiła terminowi do jego złożenia. Na marginesie organ II instancji wskazał, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez stronę w dniu 7 września 2020 r., jednak po udzieleniu tego pełnomocnictwa, strona jedynie wystosowała do organu I instancji pismo z dnia [...] września 2020 r. o zastrzeżeniach do czynności kontrolnych. Strona nie zwróciła się do organu I instancji o możliwość wglądu do akt sprawy. Nie wniosła również odwołania od decyzji z dnia [...] września 2020 r., w trakcie trwania ustawowego okresu 14 dni na wniesienie odwołania, pomimo, że organ w piśmie z dnia [...] września 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 25 września 2020 r.) poinformował, że wydał decyzję z dnia [...] września 2020 r., której strona do chwili obecnej nie odebrała. Ponadto organ poinformował, że oczekuje, że skarżący odbierze za pokwitowaniem przesyłkę poleconą, a następnie będzie mógł się odwołać, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji. PWIS wziął też pod uwagę, że organ I instancji doręczył pełnomocnikowi strony decyzję jedynie informacyjnie, za pismem z dnia [...] października 2020 r. (doręczonym stronie w dniu 16 października 2020 r.), dlatego termin do wniesienia odwołania od decyzji należało liczyć od doręczenia decyzji stronie. Pełnomocnik skarżącego miał świadomość, że decyzja została wysłana do strony, zatem powinien podjąć czynności zmierzające do wniesienia odwołania, jeżeli taki był jego zamiar, po uzyskaniu stosownego pełnomocnictwa od strony, ale w terminie liczonym do wniesienia odwołania, uwzględniając termin doręczenia decyzji stronie. Profesjonalny pełnomocnik winien mieć wiedzę o skutkach doręczenia w trybie zastępczym decyzji w postępowaniu administracyjnym. Istotą każdej formy przedstawicielstwa, także pełnomocnictwa jest to, że przedstawiciel/pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz osoby reprezentowanej, a jego czynności skutkują w sferze interesów mocodawcy. Niezależnie od powyższego PWIS raz jeszcze podkreślił, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] września 2020 r. strona nie miała ustanowionego pełnomocnika. Pełnomocnik został ustanowiony dopiero w dniu 7 września 2020 r. i to tylko w sprawie dotyczącej kontroli z dnia [...] sierpnia 2020 r. Zasadność powyższego stanowiska potwierdza – według organu – okoliczność udzielenia pełnomocnikowi w dniu [...] października 2020 r. kolejnego pełnomocnictwa udzielonego w sprawie odwołania od decyzji PPIS z dnia [...] września 2020 r., które upoważniało do wniesienia odwołania. Znaczenia w sprawie nie ma opisana wyżej okoliczność doręczenia pełnomocnikowi w dniu 16 października 2020 r. decyzji z dnia [...] września 2020 r., bowiem doręczenie to miało charakter wyłącznie informacyjny. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. E.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 10 k.p.a., polegające na pozbawieniu skarżącego możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonych w sprawie dowodów przed wydaniem zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 10 k.p.a., polegające na pozbawieniu pełnomocnika skarżącego możliwości zapoznania się z treścią decyzji oraz materiałami sprawy w dniu 30 września 2020 r., w konsekwencji czego organ uniemożliwił mu podjęcie kroków do skutecznego zaskarżenia decyzji w terminie i naruszył prawo skarżącego do czynnego udziału w sprawie; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez organ, iż skarżący złożył odwołanie po upływie terminu do jego wniesienia, podczas gdy skarżący już "w dniu 16 września 2020 r." wyraził niezadowolenie z treści ustaleń protokołu kontroli, które zostało wniesione po wydaniu decyzji, co winno być poczytywane jako przejaw woli zakwestionowania decyzji i winno zostać potraktowane jako odwołanie od decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pełnomocnik - z przyczyn leżących po stronie organu - nie miał w ogóle możliwości swobodnego zbadania akt sprawy, zapoznania się z treścią decyzji i zweryfikowania terminu jej doręczenia. Nieprawdziwe są twierdzenia organu, w których wskazano, że "pełnomocnik nie zwrócił się o możliwość wglądu do akt spraw". Pełnomocnik wielokrotnie próbował ustalić termin zapoznania się z aktami sprawy, jak i podejmował próbę zapoznania się z nimi za pośrednictwem swojego pracownika (pełnomocnika substytucyjnego). Niestety z uwagi na rygor sanitarny takie czynności były niemożliwe. Z tych też przyczyn pełnomocnik nie mógł posiąść wiedzy o treści decyzji, jak i o tym kiedy nastąpiło jej doręczenie. Jednocześnie nieprawdziwe są twierdzenia jakoby pełnomocnik posiadał wiedzę o tym kiedy rozpoczął biec termin do wniesienia odwołania. Pismem z dnia [...] września 2020 r. organ wyłącznie poinformował pełnomocnika, że decyzja została wydana, wysłana do skarżącego i oczekuje na pokwitowanie odbioru. Następnie w dniu 16 października 2020 r. pełnomocnik odebrał decyzję i został poinformowany jedynie o tym, że przesyłka nie została podjęta, bez wskazania kiedy nastąpiło jej doręczenie. Jednocześnie po raz kolejny odmówiono dostępu do akt sprawy z uwagi na rygory sanitarne. Ponadto, skarżący nie odebrał przedmiotowej decyzji w terminie, gdyż przebywał w tym czasie poza granicami kraju, a jego powrót nie był możliwy z uwagi na ograniczenia w przemieszczaniu. Jednocześnie poza skarżącym nie było innych osób, które byłyby uprawnione do odbioru korespondencji, natomiast pełnomocnik został ustanowiony już po wydaniu decyzji. W ocenie skarżącego organ dokonał również niewłaściwych ustaleń, nie traktując treści złożonych zastrzeżeń do protokołu jako odwołania od decyzji. Przy tak znacznym odformalizowaniu odwołania w procedurze administracyjnej, każde pismo strony dotyczące decyzji nieostatecznej, wniesione w terminie otwartym do wniesienia odwołania, wyrażające jej niezadowolenie winno być traktowane jako odwołanie. Jeżeli podanie nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jednocześnie pisma stron powinny być interpretowane tak, aby umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania administracyjnego, organ winien rozpoznawać wnioski strony zgodnie z ich treścią. Jeżeli natomiast wobec treści pisma nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie woli strony co do zakresu jej żądania, bądź istotnych dla sprawy okoliczności, organ zobligowany jest zwrócić się do strony z zapytaniem odnośnie treści jej żądania i jednocześnie pouczyć o ewentualnych wymogach formalnych, niezbędnych do realizacji stosownych wniosków. Skarżący podkreślił, iż treść samego pisma jakim były zastrzeżenia do protokołu expressis verbis wskazywała, że jest on niezadowolony z ustaleń poczynionych przez organ, tym bardziej, iż przedmiotowe pismo zostało sporządzone już w czasie, gdy decyzja została wydana, a termin do wniesienia odwołania pozostawał otwarty. Jednocześnie, jeżeli w sprawie została wydana decyzja, to organ winien wystąpić do strony z zapytaniem jakie są jej żądania, czego organ zaniechał. Ponadto pismo z dnia [...] września 2020 r., w którym organ wskazuje, iż w całości podtrzymuje ustalenia zawarte w protokole kontroli nie może być poczytywane jako przejaw aktywności organu, usprawiedliwiający jego postawę procesową, bowiem organ powinien zwrócić się z zapytaniem jakie są żądania strony. W konsekwencji organ bezpodstawnie przyjął, iż strona nie wniosła odwołania w terminie. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności, przeprowadzonej w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), było postanowienie WPIS stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PPIS z dnia [...] września 2020 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie 30.000 zł za niezastosowanie się do obowiązku zakazu prowadzenia działalności. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ II instancji wskutek uznania, że E.K., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, uchybił ustawowo określonemu czternastodniowemu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji PPIS z dnia [...] września 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja powyższa została wysłana przez organ I instancji w dniu 3 września 2020 r. na adres miejsca prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, który to adres pozostawał w sprawie bezsporny i po podwójnym awizowaniu wróciła do nadawcy jako niepodjęta w terminie, w związku z czym, na podstawie art. 44 k.p.a. uznano ją za doręczoną z dniem 21 września 2020 r. W myśl tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Z zamieszczonych na przesyłce zawierającej odpis decyzji organu I instancji, adresowanej do skarżącego, adnotacji poczynionych przez doręczyciela wynika, że operator pocztowy dopełnił wszelkich wymaganych powyższym przepisem formalności, aby można było przesyłkę uznać za skutecznie doręczoną z dniem 21 września 2020 r. Niemniej jednak nie sposób doręczenia powyższej przesył w niniejszej sprawie, lecz okoliczność pominięcia przez PPIS profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, który wstąpił do postępowania już po wysłaniu decyzji skarżącemu, ale jeszcze przed dniem jej doręczeniem. Z akt sprawy wynika, iż pierwszą czynnością adwokata K.S., działającego w imieniu E.K., było złożenie zastrzeżeń do protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2020 r. Pismo pełnomocnika w tym przedmiocie z dnia [...] września 2020 r. wraz z pełnomocnictwem opatrzonym datą [...] września 2020 r. wpłynęło do organu I instancji w dniu 10 września 2020 r. (data prezentaty). Przy czym podkreślić należy, iż w ocenie Sądu treść tego pełnomocnictwa wskazującego, iż skarżący upoważnia wyżej wymienionego pełnomocnika "w sprawie dotyczącej kontroli Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r." było wystarczające do przyjęcia, iż upoważnia ono do reprezentowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2020 r. Kontrola wskazana w tym pełnomocnictwie dotyczyła naruszenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, który stał się podstawą wymierzenia kary wskazanej w tej decyzji. Nie sposób było oczekiwać od skarżącego bardziej precyzyjnego określenia przedmiotu sprawy, skoro organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w sprawie zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., odstępując od tej zasady na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. Zresztą PPIS nie miał wątpliwości co do umocowania adw. K.S. do działania w imieniu skarżącego, na podstawie tego pełnomocnictwa w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2020 r., skoro prowadził z nim wymianę pism i doręczył temu pełnomocnikowi decyzję w dniu 16 października 2020 r. Pełnomocnictwo aby mogło wywrzeć skutek w danym postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. winno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu w aktach danej sprawy administracyjnej. Ponadto organ musi być zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w konkretnej sprawie i nie może domniemywać jego ustanowienia (por. wyrok NSA z 8 listopada 2012 r. , II GSK 1523/11). Dlatego też należało uznać, że pełnomocnik zgłosił swój udział w postępowaniu dopiero w dniu 10 września 2020 r. i od tego dnia należało doręczać mu wszelką korespondencję przeznaczoną dla skarżącego. Dopiero bowiem od dnia powiadomienia organu o udzielonym pełnomocnictwie, organ ma obowiązek uwzględniać jego osobę przy podejmowaniu czynności procesowych, a pominięcie pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony postępowania, która pełnomocnika ustanowiła. W myśl art. 40 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń w postępowaniu administracyjnym czynność doręczenia, ażeby wywołała wynikające z niej skutki prawne, musi zostać dokonana w prawem przewidziany sposób (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1284/16). Sąd podziela wypracowane w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowisko, że jeżeli pełnomocnik ustanowiony przez stronę postępowania zgłasza swój udział w sprawie już po wydaniu decyzji, ale przed dniem jej doręczenia stronie, to nie zwalnia to organu z obowiązku doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Doręczenie w takiej sytuacji decyzji stronie postępowania ma charakter wyłącznie informacyjny i z doręczeniem tym nie można łączyć żadnych skutków prawnych; doręczenie jest bezskuteczne (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r., I OSK 2360/16, wyrok NSA z 5 lutego 2013 r., II OSK 1844/11, wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2017 r., IV SA/Wa 1385/14, wyrok WSA we Wrocławiu z 27 maja 2015 r, II SA/Wr 234/15, wyrok WSA w Poznaniu z 29 września 2016 r.,, IV SA/Po 314/16, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do k.p.a., LEX/el. 2021, t. 3 do art. 40, M. Karpiuk, P. Krzykowski, A. Skóra (red.), K.p.a. Komentarz do art. 1-60, Tom I, Wyd.UW-M 2020, t. 5 do art. 40). Strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów i otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa ( por. postanowienie SN z 9 września 1993 r., III ARN 45/93). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy nie można zgodzić się z organem II instancji, że decyzja z [...] września 2020 r. wywoływała skutki od dnia doręczenia jej (w trybie art. 44 k.p.a.) E.K., tj. od dnia 21 września 2020 r., a nie od dnia doręczenia jej pełnomocnikowi skarżącego, tj. od dnia 16 października 2020 r. z uwagi na fakt, iż pełnomocnik zgłosił swój udział w sprawie już po wysłaniu decyzji stronie. Zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie (§ 1). Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Termin do wniesienia odwołania przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej była doręczona stronie (por. wyrok WSA w Olsztynie z 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 873/18), dlatego też, w ocenie Sądu, odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącego w dniu 30 października 2020 r. (data stempla pocztowego) zostało złożone w ustawowym terminie i powinno zostać merytorycznie rozpoznane, o ile oczywiście nie zostało obarczone innymi brakami uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu. W kontekście powyższego bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów zawartych w pkt 1 i 2 skargi. Jeśli chodzi zarzut zawarty w pkt 3 skargi to należy wskazać, iż nie sposób uznać, że pismo z dnia [...] września 2020 r. stanowiło odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2020 r. Stanowi ono bowiem zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2020 r. i w żaden sposób nie wskazuje na niezadowolenie ze wspomnianej decyzji. Ponadto pismo to wpłynęło do organu zanim decyzja z dnia [...] września 2020 r. weszła do obrotu, a nie jest dopuszczalne wniesienie odwołania przed wejściem decyzji do obrotu. Decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu skutecznego doręczenia. Przesądza o tym art. 110 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2018 r., I OSK 569/18). Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zawartą w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną.