VII SA/Wa 2350/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S. Z. na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia prawa do świadczeń zdrowotnych oddala skargę

1. Rzecznik Praw Pacjenta pismem z [...] października 2020 r., znak: [...]poinformował S. Z. (dalej: "skarżący"), że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta W. Z. podczas jego pobytu na oddziale chorób wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w K. Zaskarżony akt został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...]października 2018 r. W. Z. mający [...] lata ojciec skarżącego (dalej: "pacjent") został przyjęty na oddział chorób wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w K. (dalej: "Szpital"). Po kilku dniach, [...]listopada 2018 r. pacjent zmarł. W dniu [...] stycznia 2020 r. skarżący wystąpił do Rzecznika Praw Pacjenta (dalej również: "Rzecznik") z wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego, w trybie określonym w art. 50 ust. 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (dalej: "u.p.p."), w związku z przekonaniem, że trakcie pobytu pacjenta w Szpitalu doszło nieprawidłowości w świadczeniu usług medycznych oraz zaniechań, które łącznie spowodowały śmierć pacjenta. W ocenie skarżącego w szpitalu doszło do następujących naruszeń: nie niezaproponowania pacjentowi alternatywnych metod leczenia wobec braku zgody pacjenta na dokonanie amputacji kończyny (stopy cukrzycowej); na oddziale panowały nienależyte warunki sanitarne, w wyniku których w ranie pacjenta miały się zalęgnąć robaki. 3. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik Praw Pacjenta skierował do skarżącego pismo z [...] października 2020 r., w którym wyjaśnił, że nie stwierdził naruszenia prawa pacjenta określonego w art. 8 u.p.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 849) podczas pobytu W. Z. na oddziale chorób wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolony w K. Organ wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 u.p.p. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Rzecznik Praw Pacjenta wyjaśnił, że pacjent trafił do Szpitala [...] października 2018 r. w stanie ciężkim i przebywał tam do chwili śmierci, która nastąpiła [...]listopada 2018 r. Pacjent w dniu przyjęcia miał stwierdzoną odleżynę stopnia [...] w okolicy kości krzyżowej, w związku z czym przez cały okres hospitalizacji prowadzona była profilaktyka przeciwodleżynowa. Dodatkowo, pacjent był wielokrotnie konsultowany z chirurgiem i chirurgiem naczyniowym. Zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i dobrem pacjenta, chirurdzy zaproponowali amputację kończyny, bowiem zainfekowana niegojąca się rana z ropowicą stanowiła bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia. Pacjent nie wyraził zgody na leczenie operacyjne, które potencjalnie mogło poprawić jego rokowanie. W dniu [...] listopada 2018 r. stwierdzono w obrębie ogniska martwicy rozpływnej liczne larwy, które usunięto mechanicznie. Pacjent nadal nie wyrażał zgody na zabieg usunięcia kończyny. W ocenie organu pacjent od pierwszego dnia hospitalizacji został objęty profilaktyką przeciwodleżynową, zastosowano leczenie zgodne z obowiązującymi procedurami i aktualną wiedzą medyczną. Pacjent był osobą bardzo obciążoną wieloma chorobami, m.in. cukrzycą typu 2, stopą cukrzycową, martwicą prawej stopy, retinopatią i nefropatią cukrzycową, niedokrwistością wtórną, przewlekłą niewydolnością krążenia, naczyniopochodnym uszkodzeniem mózgu, miażdżycą. Pacjent był też odwodniony. Podczas pobytu pacjenta w podmiocie leczniczym wykonano liczne badania, m.in.: RTG, TK głowy, EKG oraz badania laboratoryjne. W trakcie hospitalizacji odbyły się także cztery konsultacje chirurgiczne, podczas których jednoznacznie stwierdzono, że jedyną metodą poprawy stanu zdrowia pacjenta jest wykonanie zabiegu amputacji kończyny. Do operacji takiej jednak nie doszło ze względu na brak zgody pacjenta. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Rzecznik Praw Pacjenta nie podzielił argumentacji skarżącego wskazującej na naruszenie praw pacjenta – W. Z., podczas jego pobytu na oddziale chorób wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w K. 4. Pismem z [...] listopada 2020 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tzw. inny akt Rzecznika Praw Pacjenta z[...] października 2020 r. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta zostało wydane z licznymi wadami w zakresie ustalenia stanu faktycznego pobytu pacjenta w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w K. . Pacjent został przyjęty bez zalęgniętych larw muchy plujki i z suchą martwicą. Od momentu przyjęcia Pacjenta do szpitala jego stan się pogarszał, co doprowadziło do śmierci. W stanie faktycznym pobieżnie ustalonym przez organ brakuje wielu faktów, m.in. tego, że szpital podał pacjentowi za dużo dawek insuliny (24 jednostki poziomu cukru we krwi w dniu [...] listopada 2018 r.). Podczas pobytu w szpitalu pacjent doznał obustronnego zapalenia płuc. Sala Intensywnej Opieki Medycznej była tak wietrzona, że akurat okno tylko przy pacjencie było otwarte. Organ nie wskazał także, że pacjent nie był konsultowany przez specjalistę od angiografii, ani że wskaźniki THS i CPK w szpitalu znacząco wzrosły. Ponadto, zdaniem skarżącego, szpital nie poinformował pacjenta o innych terapiach, takich jak: terapia tlenem barycznym, opatrunki podciśnieniowe NPTW i VAC, przeszczep szpiku kostnego. W świetle tego organ błędnie uznał, że jedyną metodą poprawy stanu zdrowia pacjenta było wykonanie zabiegu amputacji kończyny. 5. Odpowiadając w dniu [...] grudnia 2020 r. na ww. skargę Rzecznik Praw Pacjenta podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że podniesione przez skarżącego zastrzeżenia należało uznać za chybione i sprowadzające się do polemiki z wydanym w sprawie rozstrzygnięciem organu. W opinii organu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie było podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie szpital naruszył prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 8 u.p.p. Zgromadzony materiał dowodowy tworzy spójny obraz sprawy, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć wiarygodność zawartych tam danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie Rzecznika Prawa Pacjenta nie narusza prawa. 6. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 7. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpatrywanej sprawie postępowanie przed Sądem toczyło się w ww. trybie gdyż w dniu [...]stycznia 2021 r. Rzecznik Praw Pacjenta złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W związku z powyższym i ze względu na trwający stan epidemii Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z[...] marca 2021 r., skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu[...] kwietnia 2021 r. 8. Uzasadniając wyrok z[...] kwietnia 2021 r. Sąd zobowiązany jest potwierdzić w pierwszej kolejności, że skarga skierowana przez skarżącego S. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i skutecznie do Sądu. Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego należy podkreślić, że wyjaśnienie przesłane skarżącemu w dniu [...]października 2020 r. przez Rzecznika Praw Pacjenta nie ma charakteru decyzji administracyjnej, ale jest uznawane za wiążące rozstrzygnięcie prawne. Akt organu nie zawiera rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach adresata wystąpienia (tu: skarżącego), lecz ma charakter informacyjny i wyjaśniający (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 299/15, a także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 240/14 ). Status rozstrzygnięcia Rzecznika Praw Pacjenta oraz skutki tego aktu reguluje art. 53 ust. 1 u.p.p., który wskazuje, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może wydać trojakiego rodzaju rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.p.p. ustanowiono zasadę, że jeśli Rzecznik Praw Pacjenta nie stwierdził naruszenia praw pacjenta, jest wówczas upoważniony (a zarazem zobowiązany), aby wyjaśnić swoje stanowisko wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy. Natomiast, jeśli organ stwierdził, że doszło do naruszenia praw pacjenta wówczas może skierować do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych odpowiednie wystąpienie określające konsekwencje naruszenia prawa. W drugim z wymienionych przypadków Rzecznik może również wystąpić do organu nadrzędnego nad jednostką z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa. Należy przy tym podkreślić, że co do zasady wybór jednego z trzech możliwych sposobów rozstrzygnięcia przez Rzecznika Praw Pacjenta jest pozostawiony jego ocenie. Organ ma oczywiście obowiązek zbadać zgodność z prawem działalności jednostki, która udzielała świadczeń zdrowotnych, zarówno w odniesieniu do przepisów prawa regulujących udzielanie świadczeń zdrowotnych, jak i ogólnych zasad pragmatyki medycznej. Stosując te standardy Rzecznik Praw Pacjenta dysponuje przy tym w znacznym zakresie swobodą uznania określonych zachowań podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych za naruszające lub nienaruszające praw pacjenta. Kluczowe znaczenie ma jednak zasada, że Rzecznik Praw Pacjenta jako organ administracji publicznej nie posiada uprawnień pozwalających na ocenę zastosowanego u pacjenta procesu diagnostyczno-leczniczego. Z tego też względu Rzecznik Praw Pacjenta rozstrzygając postępowanie obejmujące prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych, najczęściej wymagające zweryfikowania udzielonych świadczeń, jak w niniejszej sprawie, zobligowany jest uwzględnić stanowiska podmiotów w tym zakresie władnych (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2487/14, LEX nr 1820021). Rzecznik Praw Pacjenta nie może więc oceniać, czy określone zabiegi lub terapia zastosowane przez lekarza odpowiadały współczesnej wiedzy medycznej oraz były najlepsze z punktu widzenia stanu fizycznego pacjenta. Takie kwestie mogą być wyłącznie przedmiotem oceny lekarzy posiadających określone specjalności. Wracając do sfery ocen prawnych należy podkreślić, że jeśli Rzecznik Praw Pacjenta nie stwierdził naruszenia praw pacjenta, wówczas osobie, która kierowała do organu wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego przysługuje prawo do wystąpienia do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 53 ust. 3 u.p.p. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.). Wnioskujący nie ma jednak obowiązku występowania do Rzecznika o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. może on wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Taki też przebieg miało postępowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnienia Rzecznika z [...]października 2020 r. nie przekonały skarżącego S. Z. i dlatego złożył on skargę z [...]listopada 2020 r. (data wpływu do sądu [...] listopada 2020 r.). Skargę należało uznać za skutecznie złożoną. 9. Po rozpatrzeniu skargi na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta Sąd uznał wszakże, że skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżony akt odpowiada prawu. Przedmiotem sprawy rozpatrywanej przez Sąd na tym etapie było już bezpośrednio działanie Rzecznika Praw Pacjenta. Sąd ocenia przede wszystkim, czy Rzecznik zasadnie stwierdził brak naruszeń praw pacjenta hospitalizowanego w Szpitalu. Kryterium oceny mogą być jedynie prawa pacjenta, szczegółowo określone w powołanej wyżej ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 6 – 40 u.p.p.). W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie miał art. 8 u.p.p., zgodnie z którym pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny powinny kierować się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych. Rozpatrując skargę złożoną przez S. Z. Sąd uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia przez personel Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Kielcach praw W. Z. jako pacjenta. Rozumowanie Sądu opiera się na następujących przesłankach. Rozpatrując wniosek skarżącego Rzecznik Praw Pacjenta wszczął postępowanie wyjaśniające w dniu 10 kwietnia 2020 r. Zadaniem Rzecznika było zbadanie, czy w przypadku W. Z. w trakcie hospitalizacji na oddziale chorób wewnętrznych Szpitala w dniach [...] października – [...] listopada 2018 r. doszło do naruszenia praw pacjenta przez Szpital. Z tego względu organ zwrócił się m.in. do Dyrektora Szpitala z wnioskiem o odniesienie się do zastrzeżeń przedstawionych przez skarżącego jako wnioskodawcę i inicjatora postępowania wyjaśniającego. Po otrzymaniu stosownych wyjaśnień sporządzonych przez Kierownika Kliniki Chorób Wewnętrznych [...], [...]. Z. S., Rzecznik Praw Pacjenta dokonał oceny czynności podejmowanych przez Szpital jako jednostkę udzielającą świadczeń zdrowotnych. Rzecznik Praw Pacjenta zapoznał się również ze szczegółową dokumentacją medyczną zmarłego pacjenta (k. 12-16 akt admin.). Rzecznik Praw Pacjenta zapoznał się również z głównymi dokumentami sporządzonymi w związku ze skargą S. Z. (skarżącego) z [...] sierpnia 2019 r. do Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w K. (dalej także: "Rzecznik O.Z."). Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Należy wyjaśnić, że skarga skarżącego do Rzecznika O.Z. dotyczyła lekarza świadczącego pomoc lekarską w ww. szpitalu. Rzecznik O.Z. wszczął postępowanie wyjaśniające ([...] października 2019 r.), ale po przeprowadzeniu stosownych czynności umorzył to postępowanie ([...] października 2019 r.) na podstawie art. 63 pkt 1 i 2 ustawy o izbach lekarskich z dnia 2 grudnia 2009 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik O.Z. wyjaśnił, że nie dopatrzył się przewinienia dyscyplinarnego wskazanego lekarza. W aktach sprawy administracyjnej prowadzonej przez Rzecznika Praw Pacjenta zawarty jest również wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2019 r. skierowany do Dyrektora Szpitala o zawarcie ugody pozasądowej, w wyniku której szpital miałby zapłacić skarżącemu 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia za dopuszczenie błędu medycznego i niezgodne z wiedzą medyczną prowadzenie leczenia ojca skarżącego. Pismem z [...] września 2019 r. skierowanym do skarżącego Dyrektor Szpitala oświadczył, że szpital nie uznaje kierowanego roszczenia tak co do jego zasady, jak i wysokości. W piśmie tym podkreślono, że w dniu przyjęcia pacjenta do szpitala stan pacjenta określono jako bardzo ciężki w wymiarze psychicznym, a także – przede wszystkim wymiarze somatycznym i fizjologicznym (m.in. odleżyny stopnia II, hipeglikemia). Zdaniem Szpitala w stosunku do pacjenta zastosowano wszystkie właściwe zabiegi pielęgnacyjne oraz medyczne, w tym antybiotykoterapię i zabiegi przeciwodleżynowe. U pacjenta wykonano także wszystkie niezbędne badania w zakresie adekwatnym w stosunku do stanu klinicznego pacjenta. Roszczenie skarżącego jest zatem bezzasadne. 10. Prowadząc postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, Rzecznik Praw Pacjenta uznał na podstawie zgromadzonego materiału, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie naruszenia praw pacjenta przez Wojewódzki Szpital Zespolony w K.. W szczególności nie zostało naruszone prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym.(art. 8 u.p.p.). Niewątpliwie stan zdrowotny [...]-letniego pacjenta w dniu przyjęcia go do szpitala był ciężki. Składały się na to zarówno bardzo poważne odleżyny wraz z niegojącymi się ranami, hiperglikemia oraz zakłócenia funkcji psychologicznych pacjenta. W dniu przyjęcia do szpitala stwierdzono również zapalenie płuc, którego przyczyny musiały powstać wcześniej. Ze względu na stan pacjenta przeprowadzono niezbędne badania lekarskie odnoszące się do równych dolegliwości (poważnych chorób), na które cierpiał pacjent. W wyniku konsultacji chirurgicznych (w zakresie chirurgii ogólnej oraz chirurgii naczyniowej) uznano, że konieczna jest amputacja nogi, jednak na taki zabieg pacjent nie wyraził zgody. W tej sytuacji lekarzom pozostawało tylko kontrolowanie parametrów medycznych i próba uświadomienia pacjentowi oraz jego opiekunom zagrożenia dla zdrowia i życia pacjenta, jeśli nie podda się on amputacji. Należało również wziąć pod uwagę, że sugerowane przez skarżącego zaniechania prowadzenia badań oraz stosownych czynności medycznych w zakresie wysokiego poziomu wskaźnika CPK oraz troponiny uznane zostały przez Kierownika Kliniki Chorób Wewnętrznych [...] Szpitala za całkowicie nieuzasadnione w świetle współczesnej wiedzy medycznej. Analiza terminów wystąpienia u pacjenta poszczególnych poważnych objawów chorobowych wskazuje również na bezpodstawność sugestii skarżącego, że ich przyczyną były zaniechania lub zaniedbania personelu leczniczego i pomocniczego w Szpitalu. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczności Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że Rzecznik Praw Pacjenta zasadnie polegał na wyjaśnieniach lekarzy zatrudnionych na oddziale chorób wewnętrznych Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w K.. Ich wyjaśnienia są w pełni spójne z dokumentami rejestrującymi przebieg zabiegów leczniczych zastosowanych wobec pacjenta w trakcie jego pobytu w Szpitalu. Stanowisko lekarzy jest również zgodne z ustaleniami znajdującymi wyraz w dokumentach powstałych w innych postępowaniach inicjowanych przez skarżącego od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia złożenia skargi do Sądu w dniu [...] listopada 2020 r. 11. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.