II SA/Bd 421/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy Lipno na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 18 marca 2026 r., znak: KO.411.453.2026 w przedmiocie wyznaczenia organu do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2026 r. znak KO.411.453.2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku (SKO), działając na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.), wyznaczyło Wójta Gminy Lipno do załatwienia sprawy z wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. z dnia 23 lutego 2026 r. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Wójt Gminy Lipno pismem z dnia 22 kwietnia 2026 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ww. postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz podnosząc, że SKO niezasadnie wyłączyło Burmistrza Miasta Lipna od rozpatrzenia sprawy dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi, wskazując że dokonane przez Kolegium wyznaczenie organu do załatwienia wskazanej sprawy nie mieści się w katalogu spraw zaskarżalnych do sądu administracyjnego, a tym samym wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2a ww. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, stosownie do art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie skarga Wójta Gminy Lipno dotyczy postanowienia SKO wydanego w przedmiocie wyznaczenia organu do załatwienia sprawy dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy uregulowane zostało w art. 26 § 2 i 3 k.p.a. Przepis ten upoważnia organ wyższego stopnia do wyznaczenia do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ w miejsce organu wyłączonego. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia powinien to uczynić. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że właściwy organ administracyjny wydaje w tym zakresie postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to jednak postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie. Dlatego na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy nie przysługuje zażalenie. Postanowienie takie podlegać może ocenie jedynie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji wydanej przez organ wyznaczony do załatwienia sprawy. Nie można zatem uznać, że jest to postanowienie określone w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie ma także podstaw by sądzić, że wyznaczenie organu do załatwienia sprawy w tym przypadku stanowi akt lub czynność, o których mowa w p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 21.09.2021 r., II OSK 1766/21, LEX nr 3232860). Wobec powyższego, uznać należy, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna ponieważ dotyczy działalności organu nieobjętej zakresem kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.