II OZ 387/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1060/13 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 19 grudnia 2014 r. M. P. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 26 listopada 2014 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 22 grudnia 2014 r. skarżący został wezwany do wskazania prawidłowej daty postanowienia bowiem 26 listopada 2014 r. żadne orzeczenie w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1060/13 nie zapadło, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wniósł o sprecyzowanie wezwania poprzez podanie o jaki akt zaskarżenia chodzi bowiem ww. wezwanie jest zbyt ogólne i niezrozumiałe jednocześnie wskazując, iż podejrzewa iż chodzi o ostatnie postanowienie Sądu ale tego nie jest pewien. Postanowieniem z 3 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1060/13 we wskazanej w zażaleniu dacie nie zapadło żadne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Ponadto w odpowiedzi udzielonej na wezwanie Sądu skarżący nie wskazał jednoznacznie, które postanowienie jest przedmiotem zażalenia. O ile przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) nie wskazują wprost w jaki sposób przedmiot zażalenia winien być określony, to przyjąć należy, że określenie to winno nastąpić w taki sposób, aby Sąd mógł jednoznacznie stwierdzić jakie jest żądanie wnoszącego zażalenie. W przedmiotowej sprawie wnioski i zażalenia skarżącego były wielokrotnie rozpatrywane na posiedzeniach niejawnych i bez dokładnego określenia przedmiotu zażalenia, niemożliwym było nadanie dalszego biegu przedmiotowemu zażaleniu. Tym samym Sąd stwierdził, że zażalenie zawierało brak formalne, które nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, wobec czego zażalenie należało odrzucić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z łącznego odczytania art. 176, art. 197 § 2, art. 49 § 1 i art. 178 p.p.s.a. wynika, że jeżeli w zażaleniu nie zostanie określone zaskarżone orzeczenie i brak ten nie zostanie uzupełniony w terminie, to zażalenie podlega odrzuceniu. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. W sprawie zapadło bowiem wiele postanowień. Żadne nie zostało wydane w dacie określonej w zażaleniu. Sam pełnomocnik wnoszącego zażalenie nie umiał określić jakie orzeczenie chciał zaskarżyć, a jedynie "podejrzewał" i nie był pewien. Wezwanie wystosowane do pełnomocnika skarżącego było prawidłowe i zrozumiałe. Wezwano w nim do wskazania daty postanowienia pod rygorem odrzucenia zażalenia. Autor zażalenia powinien wiedzieć jakie postanowienie zaskarża. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.