II OSK 732/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Grażyna Radzicka /spr./ Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 862/09 w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną

II OSK 732/10 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. II SA/Wa 862/09 oddalił skargę I. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt 6 i art.18 ust.5 pkt 3 w zw. z art.26 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz.525 ze zm. ) oraz art.104 i art.268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm. ) – dalej kpa, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], cofnął I. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. I. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 2 i art.268a kpa oraz art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt 6 i art.18 ust.5 pkt 3 w zw. z art.26 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz.525 ze zm. ), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu cofnął I. O. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art.18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zaliczając go do kategorii osób, o których mowa w art.15 ust.1 pkt 6 ww. ustawy, tj. co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w związku z ustaleniem, że został skazany za przestępstwo z art.178a § 1 kk ( przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji ), za przestępstwo z art.222 § 1 kk ( naruszenie nietykalności funkcjonariusza ) i art.226 § 1 kk ( znieważenie funkcjonariusza ), a także na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, z uwagi na naruszenie przez niego określonego w art. 26 ww. ustawy obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Komendant Główny Policji - dalej: KGP podniósł, iż I. O. w 2001 r. dwukrotnie kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, dodatkowo naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji, znieważył funkcjonariusza Policji, przy czym na podstawie opinii sądowo-psychiatrycznej, sąd uznał, że ww. czynów dopuścił się w sytuacji ograniczonej w stopniu nieznacznym zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i w stopniu znacznym pokierowania swoim postępowaniem. Zdaniem Komendanta powyższe okoliczności powinny być oceniane w kontekście możliwości posiadania przez stronę broni palnej w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji. Dla KGP niezrozumiałym było, zaniechanie przez organ I instancji działań zmierzających do ustalenia, czy psycholog, który wyniku odwołania strony od negatywnego dla niej orzeczenia psychologicznego, co do zdolności dysponowania bronią, wydał ostateczne orzeczenie psychologiczne na korzyść strony, miał wiedzę o tych faktach, tj. czy przed przystąpieniem do badań ,przeprowadził wywiad ze stroną i strona poinformowała go o nich i jaki wpływ na treść wydanego orzeczenia miałoby ewentualne zatajenie ich przez stronę. Zdaniem Komendanta organ I instancji nie zwrócił orzeczenia lekarzowi, w celu eliminacji jego błędów formalnych, nie wyjaśnił także powodów, dla których lekarz określił terminowość orzeczenia. W ocenie KGP wyjaśnienie kwestii psychofizycznej zdolności strony do dysponowania bronią miało charakter priorytetowy, tymczasem organ I instancji nie przeprowadził w tym zakresie pełnego postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji naruszył zatem rażąco dyspozycję art. 7, 77 § 1, 75 § 1 i 107 § 3 kpa oraz art. 80 kpa i naruszył także prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, czym uniemożliwił stronie prawidłową ochronę, jej interesów w postępowaniu administracyjnym, nie uzasadnił także dlaczego interes strony w posiadaniu pozwolenia na broń winien ustąpić na rzecz interesu społecznego. Organ odwoławczy zaznaczył, iż wyjaśnienia wymaga kwestia skazania strony za czyny z art. 178a § 1 kk, art. 224 § 1 kk i art. 226 § 1 kk, kwestia informacji znajdującej się w opinii sądowo-psychiatrycznej, że I. O. był w przeszłości skazany za znęcanie się nad rodziną, co organ I instancji całkowicie pominął. Dodatkowo wskazano, że niejednoznaczne są także ustalenia organu I instancji dotyczące sposobu przechowywania przez stronę broni. W zaleceniach KGP znalazło się również wskazanie dotyczące potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchania w charakterze świadków lekarza i psychologa, stwierdzających w wydanych przez nich orzeczeniach brak przeciwwskazań do dysponowania przez stronę bronią. Organ odwoławczy zaznaczył, że dopiero pełne ustalenia stanu faktycznego sprawy pozwoli na prawidłową ocenę i wydanie decyzji zgodnej z zasadami prawa procesowego i prawa materialnego. Organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy realizując zalecenia organu odwoławczego, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i 268a kpa, w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął I. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Dnia 14 lutego 2009 r. I. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji. W treści odwołania podniósł, iż decyzja organu I instancji jest niesłuszna; pomija argumenty strony zawarte w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2008 r. w postaci sytuacji materialno-bytowej, opinii lekarskiej, opinii środowiskowej z miejsca zamieszkania, opinii PZŁ, kontroli przechowywania oraz zabezpieczenia broni i amunicji myśliwskiej, aktualnej sytuacji rodzinnej, przedstawionej w trakcie wywiadu środowiskowego oraz licznych kontroli - wizytacji funkcjonariuszy Policji w miejscu zamieszkania strony. Zdaniem strony organ sięgnął do zdarzeń sprzed 10 lat, umiejscowił je w aktualnej rzeczywistości i pomijając materiał dowodowy sformułował zarzut powstania po okresie '9-10 lat uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. I. O. podkreślił, że pozwolenie na broń myśliwską posiada od 25 lat, w ww. okresie nigdy nie wykorzystywał jej inaczej, niż do polowania. Dodał, że pełnił różne funkcje w zarządzie koła łowieckiego, funkcję rzecznika dyscyplinarnego Zarządu Wojewódzkiego PZŁ w Siedlcach, czego organ nie dostrzegł. Zdaniem strony opinia koła łowieckiego powinna być dla organu wiążąca i łącznie z opinią z miejsca zamieszkania, stanowi jeden z ważniejszych dowodów, tym bardziej, że dotyczy aktualnego funkcjonowania strony na przestrzeni ostatnich lat. Podkreślił, że organ powinien dokonać teraźniejszej oceny postępowania strony pod kątem wystąpienia lub nie użycia broni myśliwskiej inaczej niż do polowania. Podniósł, że w trakcie wizyty funkcjonariuszy Policji z Łosic, która miała miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2007 r., powiadomił funkcjonariuszy o posiadaniu broni myśliwskiej, o planowanej zmianie miejsca zamieszkania oraz adresie do korespondencji. Dodał, że organ I instancji opiera się na wydarzeniach minionych, powraca i szczegółowo opisuje wydarzenia rodzinne sprzed 10 lat, przez co odbiega zasadniczo od rzeczywistości, a przy tym narusza spokój i mir domowy jego rodziny, zaznaczając, że więzi w jego rodzinie uległy całkowitej rekonstrukcji, w związku z czym przywoływanie wydarzeń sprzed 10 lat narusza jego godność i elementarne zasady współżycia społecznego. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jej zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni. Zaznaczył, że strona dopuściła się przestępstw, z których rodzajem organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a ponadto złamała prawo kilkakrotnie. Komendant wyjaśnił, że organ I instancji ustalił, że I. O. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego-w Siedlcach na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonywania na okres 3 lat próby i karę grzywny oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 lat (wyrok z dnia [...] lutego 2002 r. sygn. akt [...] -prawomocny od dnia 12 lutego 2002 r.) za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza podczas i w związku ź wykonywaniem obowiązków służbowych; tj. czyn z art. :222 § 1 kk w zw. z art: 31 § 2 kk i za używanie słów powszechnie uznanych za obelżywe znieważył funkcjonariuszy podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, tj. czyn z art. 226 § 1 kk oraz dwukrotnie kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, tj. art. 178a § 1 kk. Organ zaznaczył, że nie był to jedyny konflikt strony z prawem, która wyrokiem ww. Sądu była karana z art. 207 § 1 kk, tj. za to, że w okresie od 1997 r. do 2001 r. znęcał się psychicznie nad żoną i córką w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, w czasie których ubliżał im słowami wulgarnymi, popychał i szarpał za ubranie. W ocenie KGP powyższe okoliczności potwierdzają, że strona winna być zaliczona do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tzn. jako posiadająca pozwolenie na broń spełnia przesłanki bezwzględnego cofnięcia jej tego prawa, określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ zaznaczył, że przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych wobec takich osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. W takich przypadkach nawet pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, koła łowieckiego, czy prawidłowe przechowywanie broni nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy wskazał, że nie podziela stanowiska strony, że wyłączono ją z czynności przesłuchania świadka, albowiem z akt sprawy wynika, że strona miała o tym wiedzę, miała też możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym. KGP podniósł natomiast; iż brak jest podstaw by kwestionować zdolność strony do dysponowania bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ww. ustawy, dodając, że strona przedstawiła orzeczenia lekarskie i psychologiczne, które są dla niej pozytywne. Tym samym nie te okoliczności były podstawą zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji; a popełnione ww. przestępstwa. Organ odwoławczy podniósł; iż organ I instancji powinien wszcząć postępowanie w celu cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną już w 2001 r., czego nie uczynił, niemniej jednak, zdaniem KGP, nie oznacza to, że stosownych czynności nie można było podjąć obecnie bowiem strona nadal figuruje w KRK, jako osoba karana. W ocenie Komendanta zatarcie skazania: czy upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wyklucza możliwości negatywnej oceny posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nią się ubiegającej; dodając, że istotne jest nie samo ukaranie za przestępstwo, a postawa etycznomoralna takiej osoby w kontekście posiadania przez nią pozwolenia na broń. Dla oceny dotychczasowego postępowania strony w kontekście posiadania przez nią broni palnej znaczenie mają fakty świadczące o naruszeniu przez stronę w przeszłości prawa, ustalone w toku postępowania, związane ze stanem po spożyciu przez nią alkoholu. Organ odwoławczy odnosząc się do drugiej z podstaw prawnych cofnięcia stronie pozwolenia na broń - naruszenia przez stronę posiadającą pozwolenie na broń obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od tej zmiany, stwierdził, że I. O. nie dopełnił powyższego obowiązku, w związku z czym, choć sąd odstąpił od wymierzenia kary, to także w ocenie sądu okoliczność ta nie budziła wątpliwości i został on uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 147 § 1 kw (wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z [...] stycznia 2008 r.). Organ dodał, że bez znaczenia pozostaje fakt, że wyrok ten uległ zatarciu. Dnia 08 maja 2009 r. I. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., wnosząc o jej unieważnienie z powodu niezgodności z prawem materialnym i formalnym. W treści skargi skarżący zarzucił organom administracji naruszenie zasad ogólnych kpa, tj.: 1) zasady praworządności, poprzez czterokrotne sprawdzenie przez funkcjonariuszy zabezpieczenia broni bez okazania upoważnienia i bez sporządzenia protokołu podpisanego przez kontrolowanego, poprzez naruszenie godności osobistej skarżącego i jego rodziny, przez przytoczenie w uzasadnieniu decyzji nieaktualnych; nie mających związku z obecną sytuacją wydarzeń sprzed 9-10 lat, poprzez rozpoczęcie czynności wyjaśniających w lipcu 2007 r. bez wszczęcia postępowania, w trakcie których strona poinformowała kontrolujących funkcjonariuszy KMP z Łosic o posiadaniu broni, miejscu i formie jej zabezpieczenia, braku aktualnego zameldowania z powodu budowy nowego budynku mieszkalnego, Skarżący podniósł; że ww. czynności nie zostały zaprotokołowane i podpisane w obecności strony; 2) zasady prawdy obiektywnej, poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku dokładnego wyjaśnienia w stanu faktycznego na podstawie aktualnych dowodów powoływanie się przy podjęciu decyzji na wydarzenia sprzed 9-10 lat, które nie mają żadnego związku przyczynowo- skutkowego z obecnymi realiami; 3) zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego (państwowego) oraz słusznego interesu obywateli, poprzez nieustosunkowanie się przez organ do szeregu pytań zawartych w odwołaniach strony, zajęcie przez KGP niezasadnego stanowiska, jakoby interes społeczny był nadrzędny i sprzeczny z interesem strony do prawa posiadania broni, albowiem neguje to w całości materiał dowodowy przedstawicieli społeczeństwa, wśród których funkcjonuje strona, bezprawne podważenie prawomocnego orzeczenia opinii biegłych lekarzy, powtórne przesłuchiwanie lekarzy i nie poinformowanie o tym fakcie strony; 4) zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych, poprzez zachowanie organów administracji nie jak organy administracji państwowej, ale jako strona toczącego się postępowania np. prokurator, która przez ponad 20 miesięcy z niezrozumiałych przyczyn szuka podstawy do cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską, formułowanie przez organ zarzutu wzbudzenia obawy bez podania jakim to aktualnym, realnym działaniem strona wzbudza tę obawę, dodając, że organ dokonuje uzasadnienia, ale nie obawy realnej, której w ocenie skarżącego nie ma; 5) zasady przekonywania, poprzez bazowanie na przesłankach historycznych, negując i pomijając aktualny stan faktyczny, niezrozumiała w ocenie skarżącego jest zawarta w decyzji opinia KGP, jakoby w każdej chwili można wszcząć postępowanie, zdaniem skarżącego nie w każdej chwili, lecz obowiązkowo w momencie podjęcia przez organ wiadomości o wystąpieniu uzasadnionej obawy użycia broni przez obywatela, skarżący podniósł, iż oczekuje od organu odpowiedzi dlaczego formułując tak poważny zarzut nie zabezpieczył broni; 6) zasady szybkości i prostoty, wskazując na długość toczącego się postępowania, poprzez bezsensowne gromadzenie przez organ materiału dowodowego którego koszty ponosiła strona, po których to czynnościach organ podjął decyzję nie na podstawie zebranych materiałów, a na zasadzie interpretacji zachowań sprzed 9-10 lat, przedłużanie czasu postępowania, nie wyjaśnianie stronie w sposób wyczerpujący i logiczny formułowanych przez nią pytań zawartych w kolejnych odwołaniach. Skarżący zaznaczył, że w okresie 20 miesięcy trwania postępowania w żadnej z czterech wydanych w sprawie decyzji administracyjnych nie otrzymał odpowiedzi na pytania zawarte w kierowanych do organu odwołaniach. Dodał, że organ nie odniósł się w żaden sposób do uzasadnionych przez stronę zarzutów wymienionych, w odwołaniu, takich jak: instrumentalne traktowanie prawa; dowolność i uznaniowość w interpretacji prawa, brak aktualnej, teraźniejszej oceny strony pod kątem funkcjonowania w rodzinie i społeczeństwie. Skarżący podkreślił, że organ niewłaściwie zinterpretował art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez m.in. nieprawidłowe cytowanie ww. przepisu, tzn. wielokrotne pominięcie wyrazu "uzasadniona", co całkowicie zmienia jego znaczenie pojęciowe. Zdaniem strony, organ nie wykazał, w oparciu o dowody zebrane w postępowaniu, w aktualnym wymiarze czasowym, obawy użycia broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem społecznym. Skarżący wyraził również swoje niezadowolenie z treści pisma, którym zobowiązany został do zbycia broni i amunicji w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, dodając, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia jego skargi przez Sąd i wcześniejszego zbycia broni zostanie narażony na kolejny koszt w całej tej "bezsensownej" sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Oddalając skargę I. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że materialną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 us|. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18;ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których umowa w art. 15 ust.1 pkt 2 - 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, skutkuje automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń, czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt OPS 4/09 (Lex nr 527545). Natomiast w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem sądu za innego rodzaju przestępstwa, konieczne jest wykazanie wystąpienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezbędne jest zatem wykazanie związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem, a realną obawą użycia broni w celu sprzecznym z wymienionymi wyżej chronionymi interesami. Istotne znaczenie dla oceny "uzasadnionej obawy" mają także cechy osobowe posiadacza broni, okoliczności popełnienia czynu, jego charakter, sposób zachowania się sprawcy po jego popełnieniu, dotychczasowe postępowanie posiadacza broni oraz opinia o nim w miejscu zamieszkiwania, czy też w kole łowieckim. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że bezspornym jest iż I. O. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 4 lutego 2002 r. sygn. akt. II K 363/01 za to, że w dniu 6 lutego 2001 r. oraz 15 lutego 2001 r. w Siedlcach, będąc w stanie nietrzeźwości, odpowiednio 2,31 ‰ i 2,00 ‰ alkoholu etylowego we krwi, kierował samochodem osobowym na drodze publicznej, tj. za czyn z art. 178a § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, w dniu 6 lutego 2001 r. w Siedlcach naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji, tj. za czyn z art. 222 § 1 kk w zw.z art. 31 § 2 kk oraz w dniu 6 lutego 2001 r. w Siedlcach znieważył funkcjonariuszy Policji, w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, tj. za czyn, z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 81 § 2 kk, na karę ,1 .roku i 6 miesięcy pozbawienia; wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na negatywny odbiór społeczny przestępstwa kierowania pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości, ogromną skalę tego zjawiska zagrożenie jakie dla innych użytkowników dróg powodują nietrzeźwi kierowcy, a nadto winę umyślną i niskie pobudki działania sprawców. W odniesieniu do skarżącego podniesiono, że dwukrotnie, w krótkim odstępie czasu doszło do popełnienia takiego czynu, a zachowanie po popełnieniu przestępstwa w dniu 6 lutego 2001 r., skutkowało popełnieniem kolejnych czynów karalnych. Takie zachowanie nacechowane agresją, gwałtownością, brakiem opanowania i nieposzanowaniem interesów osób trzecich, wskazuje na istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odniesieniu do dotychczasowego postępowania skarżącego Sąd wskazał również na okoliczność, że zarówno wcześniej, jak i później skarżący także nie przestrzegał porządku prawnego. I. O. był karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2001 r. za znęcanie się nad rodziną. Co prawda wyrok ten uległ zatarciu, lecz jednak świadczy wyraźnie o stosunku skarżącego do obowiązującego prawa. Podobnie rzecz się ma z uznaniem I. O. przez Sąd Rejonowy - Sąd Grodzki w Siedlcach w dniu 24 stycznia 2008 r. za winnego popełnienia wykroczeń określonych w art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 147 § 1 kw. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wyklucza możliwości negatywnej oceny posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nią się ubiegającej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2002 .r III SA 377/01, Lex nr 126796 oraz z 15 stycznia 2009 r., OSK 1846/07 - niepubl.) . Zdaniem Sądu trafnie stwierdził w związku z tym organ w zaskarżonej decyzji, iż nie samo ukaranie za przestępstwo, a postawa etyczna takiej osoby w kontekście posiadania tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, przemawia za cofnięciem przedmiotowego uprawnienia. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że długi upływ czasu od popełnienia przestępstw, za które został skazany oraz fakt, że obecnie jest innym człowiekiem, nie powinno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Okoliczność ta nie ma bowiem znaczenia w świetle przepisów dotyczących cofania pozwoleń na broń, które nie określają żadnych nieprzekraczalnych terminów, w których wydanie decyzji w tym przedmiocie jest dopuszczalne. Sąd uznał również za nieuzasadniony zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie, wbrew poglądowi skarżącego, dokonały właściwej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji i prawidłowo je zastosowały, a wydane rozstrzygnięcia nie noszą cech dowolności i mieszczą się w granicach prawa. Nie doszło w szczególności do naruszenia godności osobistej skarżącego i jego rodziny poprzez powołanie się na zdarzenie sprzed 9-10 lat, gdyż, jak już Sąd wskazał wcześniej, przytoczone okoliczności miały znaczenie dla oceny jego cech osobowych. Także zarzut faworyzowania interesu społecznego kosztem słusznego interesu skarżącego nie jest trafny, a Organ wziął pod uwagę również interes strony, o czym świadczy odniesienie się do zawartych w aktach postępowania opinii o skarżącym. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł I. O. reprezentowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok w całości , na podstawie art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. ) dalej P.p.s.a zarzucono skarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, i niewłaściwe zastosowanie treści art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z 21.05.1999 roku w związku z art. 18 ust.1 pkt 2 tejże ustawy oraz art. 15 ust 5 pkt 3 w związku z art. 26 ustawy w/wymienionej /Dz.U. Nr 53, poz. 549 z 2004 roku ) polegające na : 1/niewłaściwym przyjęciu, że uprzednie skazanie I. O. prawomocnym wyrokiem /wyrokami / sądu powszechnego za przestępstwo przeciwko zdrowiu automatycznie powoduje obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską bez potrzeby badania i ustalania przez organ postępowania administracyjnego, że co do tej osoby istnieje uzasadniona obawa użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, 2/niewłaściwym przyjęciu ,że obowiązek meldunkowy wynikający z art. 26 ustawy skutkuje obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń bez potrzeby badania w tym zakresie np. motywów czy zamiaru zobowiązanego w sytuacji gdy z redakcji art. 18 ust 5 pkt 3 ustawy wynika jedynie uprawnienie policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Z tych powodów wnoszący skargę kasacyjną żądał : - uchylenia zaskarżonego wyroku oraz utrzymanych nim decyzji obu instancji postępowania administracyjnego oraz przekazanie sprawy do ponownego postępowania do pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W myśl art.174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) dalej P.p.s.a, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2 ) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art.183 § 1 ustawy – P.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenie w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym- zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Złożona skarga kasacyjna zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów wyartykułowanych w skardze, w szczególności przyjęcie, że zastosowane w sprawie przepisy dotyczą obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Tak skonstruowany zarzut jest nieuzasadniony. Ubocznie należy przed omówieniem tegoż zarzutu wskazać, że skarga kasacyjna błędnie wskazuje art.15 ust.5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, gdyż takiej jednostki redakcyjnej ustawa nie zawiera, a z dalszej treści skargi wynika, że zarzut dotyczy naruszenia art.18 ust.5 pkt 3 tejże ustawy. Uważna analiza uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji pozwala na stwierdzenie, że Sąd wyraźnie podkreślał, że skazanie prawomocnym orzeczenie sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu skutkuje automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń ( w tym przedmiocie Sąd powołał się na Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r. II OPS 4/09 ). Natomiast w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem sądu za innego rodzaju przestępstwa konieczne jest wykazanie wystąpienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na przyjęcie "uzasadnionej obawy" mają więc wpływ nie tylko prawomocne skazania wyrokami karnymi skarżącego ale i to, że przestępstw omówionych w decyzjach i wyroku skarżący dopuścił się pod wpływem alkoholu, że jego zachowanie nacechowane było gwałtownością, brakiem opanowania, czy też i to że zdolność kierowania swoim postępowaniem skarżący miał ograniczoną w stopniu znacznym. Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem ( tak Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18.11.2009 II OPS 4/09 ). Jeżeli więc zaskarżone decyzje w sposób umotywowany wskazują na "uzasadnioną obawę" w stosunku do skarżącego, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i Sąd pierwszej instancji ustalenia i argumentację organu podzielił to wówczas zachodzą podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń, a jeżeli organ stwierdza, że w sprawie zachodzi sytuacja z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy wówczas cofa pozwolenie na broń, a to cofnięcie jest obligatoryjne ( art.18 ust.1 pkt 2 ). Sąd nie dokonał więc błędnej wykładni przepisów, a jednocześni wyjaśnił dlaczego naruszenie porządku prawnego przez skarżącego ocenił podobnie jak organ jako "uzasadnioną obawę". Natomiast zupełnie chybionym jest zarzut błędnej wykładni art.18 ust.5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Już samo brzmienie przepisu ustępu 5 wyklucza obligatoryjność cofnięcia pozwolenia na broń skoro mówi on, że "właściwy organ może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. O obligatoryjności cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku naruszenia art.26 nie mówią zarówno kontrolowane decyzje jak i wyrok Sądu pierwszej instancji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13.10.2005 r. II OSK 97/05 posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjne w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp do broni przez obywateli jest poddany istotnym ograniczeniom, a ustawodawca nakłada na osobę posiadającą pozwolenie na broń obowiązek pisemnego powiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu i to w terminie 14 dni ( art.26 ). W sprawie było niespornym, że skarżący tego obowiązku nie dopełnił i wskazanie przepisu art.18 ust.5 pkt 3 w zw. z art.26 ustawy o broni i amunicji nie było samoistną podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń w kontrolowanej sprawie lecz pozwalało na ocenę postawy skarżącego i wykazania kolejnego naruszenia porządku prawnego przez niego. Okoliczności, że część wyroków karnych skazujących skarżącego uległa zatarciu nie wyklucza możliwości oceny osoby skarżącego, niespornym jest jednak i to, że w dacie wszczęcia postępowania i rozstrzygania sprawy skarżący figurował w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił. /-/ G.Radzicka /-/ W.Kisiel /-/ A.Jurkiewicz