II OSK 615/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.K. i K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 765/12 w sprawie ze skargi M.K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi M.K. i K.S. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 1 marca 2007 r. [...] Spółka z o.o. w K. zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z usługami oraz parkingami, wjazdami i infrastrukturą techniczną na działkach o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], zlokalizowanych w obrębie [...], przy [...] w W. Sprawa była dwukrotnie rozpoznawana przez organy administracji, po czym Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze. zm.), powoływanej dalej jako u.p.z.p., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołania złożyli M.K. i K.S. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] podnosząc, że decyzja rażąco narusza przepis art. 10 § 1 i 64 § 4 k.p.a., bowiem pozbawiono strony prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania i nie uwzględniono praw i interesów mieszkańców budynku przy [...]. Zarzucono również, że naruszone zostały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), bowiem nie wskazano w decyzji minimalnych odległości pomiędzy projektowanym budynkiem, a granicą nieruchomości przy [...]. Ponadto decyzja dopuszcza, aby nowoprojektowany budynek miał wysokość taką, jak budynek przy [...], co narusza § 3 i § 7 ust. 1 rozporządzenia i w sposób rażący burzy relacje przestrzenne pomiędzy budynkami, ponieważ budynki znajdujące się z drugiej strony inwestycji są o wiele niższe od projektowanego budynku. Nadto źle wyznaczony został obszar analizy urbanistyczno-architektonicznej na mapie stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż analiza treści art. 61 ust. 1 pkt 1-5 oraz art. 54 w związku z art. 64 u.p.z.p., przy uwzględnieniu stanu faktycznego i materiału zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z prawem. Wyjaśniono, iż organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego. Do decyzji dołączono wyniki analizy zagospodarowania obszaru oraz aktualne mapy, na których wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, obowiązującą linię zabudowy, granice obszaru analizowanego i funkcje występujące na tym obszarze. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach Kolegium stwierdziło, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W kontekście przedstawionych zarzutów dotyczących naruszenia interesów poszczególnych członków wspólnoty zwrócono uwagę na charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy, która nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wskazano, iż decyzja o warunkach zabudowy jakkolwiek stanowi o możliwości zagospodarowania terenu, nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Ograniczenie te może bowiem nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej w związku z wydaniem pozwolenia na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż decyzja nie określa dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji na działce, lecz dopuszcza (bądź nie dopuszcza) na danym terenie konkretną zabudowę, bez wskazania jej konkretnej lokalizacji. Stąd, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji w decyzji o warunkach zabudowy zasadnie nie określił minimalnej odległości jaka musi być zachowana między projektowanym budynkiem, a granicą nieruchomości przy [...]. W ocenie Kolegium niezasadny jest również zarzut naruszenia decyzją organu pierwszej instancji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie, aby nowoprojektowany budynek miał wysokość taką, jak budynek przy [...], w sytuacji, gdy budynki znajdujące się z drugiej strony inwestycji są rażąco niższe do projektowanego budynku. Wskazano, iż analiza akt sprawy potwierdza, że w obszarze tym znajdują się budynki o wysokości identycznej do planowanego, co potwierdza, iż zachodzi możliwość ustalenia parametru wysokości, jak w decyzji organu pierwszej instancji. Odnośnie naruszenia art. 10 § 1 i 64 § 4 k.p.a., poprzez pozbawienie stron prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania Kolegium stanęło na stanowisku, że uznanie za stronę postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd, jest wystarczające aby uznać, ze interesy poszczególnych jej członków nie są w postępowaniu naruszone. W konsekwencji wszystkie strony niniejszego postępowania brały w nim udział. Od decyzji tej jednobrzmiące skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M.K. i K.S. - właściciele wyodrębnionego lokalu nr [...], znajdującego się w budynku usytuowanym przy [...] i współwłaściciele tejże działki oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...]. Skarżący ponownie podnieśli zarzuty i argumenty powołane wcześniej w odwołaniu, a dotyczące rażącego naruszenia przepisów art. 10 § 1, art. 28 i art. 64 § 4 k.p.a. przez bezpodstawne pozbawienie właścicieli lokali położonych w budynku przy [...] prawa do udziału w przedmiotowym postępowaniu, braku wyznaczenia w decyzji organu pierwszej instancji linii zabudowy planowanej inwestycji od nieruchomości [...], błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego oraz błędnego określenia wysokości nowoprojektowanego budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie wszystkie wymagania wynikające z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione, zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy jest prawidłowa. Sąd podkreślił, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w sposób prawidłowy, zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wyznaczono je na kopii mapy, sporządzonej w skali 1:1000, w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem od strony wschodniej, zachodniej i południowej. W celu zachowania odległości równej trzykrotnej szerokości frontu działki organ pierwszej instancji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., poszerzył od strony północnej teren analizy do punktu D o tereny zielone. Podnoszony w tym zakresie zarzut nie mógł więc zostać uwzględniony. Zdaniem sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący wadliwego wyznaczenia linii zabudowy planowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy, uwzględniający specyfikę lokalizacji działki objętej wnioskiem, wyznaczył linie zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od strony [...] nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została przez istniejącą zabudowę po północno-zachodniej stronie terenu inwestycji. Nie może także zdaniem sądu odnieść zamierzonego skutku zarzut skarżących wskazujący na obowiązek organu pierwszej instancji określenia minimalnej odległości jaka musi być zachowana pomiędzy projektowanym budynkiem, a granicą nieruchomości przy [...], albowiem na etapie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają analizie odległości planowanej zabudowy od istniejących budynków sąsiednich. WSA podał, że organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy określiły wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji, bowiem polegać ona będzie na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o grzbietowym układzie rzutu tj. składającego się z części głównej usytuowanej prostopadle do [...] i odchodzących od niej czterech poprzecznych krótszych skrzydeł opadających tarasowo w stronę sąsiednich budynków jednorodzinnych. Analiza akt sprawy potwierdza, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowej inwestycji została wyznaczona w sposób prawidłowy, bowiem uwzględniający sąsiedztwo od strony zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 25,0 m (VII kondygnacji), natomiast od strony wschodniej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o wysokości 8,0 m. (II kondygnacje). Planowana inwestycja będzie zatem nawiązywać wysokością głównego korpusu projektowanego budynku do wysokości budynku wielorodzinnego usytuowanego od strony zachodniej, natomiast od strony wschodniej wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku - opadającej tarasowo - będzie nawiązywać do budynków jednorodzinnych. Ustalenia te pozostają w zgodzie z § 7 rozporządzenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów art. 10 § 1, art. 28 i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez pozbawienie stron - członków Wspólnoty Mieszkaniowej [...]- udziału w toczącym się postępowaniu, sąd pierwszej instancji uznał go za bezzasadny. W sytuacji gdy którykolwiek z członków Wspólnoty Mieszkaniowej wykaże swój indywidualny interes w występowaniu w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy w charakterze strony, to winien być uznany za stronę tego postępowania. Nadto w niniejszej sprawie skarżący zostali dopuszczeni do udziału w postępowaniu odwoławczym, a tym samym uznani za strony toczącego się postępowania. Potwierdza to okoliczność merytorycznego rozpoznawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ich odwołań zarówno od decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] maja 2008 r. jak i decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2009 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M.K. oraz K.S., zaskarżając go w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazali art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1, art. 28 i art. 61 § 4 k.p.a., poprzez błędną ich interpretację i przyjęcie, że organy prawidłowo pozbawiły właścicieli lokali położonych w budynku przy [...] przymiotu stron w przedmiotowym postępowaniu, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiało strony możliwości udziału w postępowaniu. W ocenie skarżących kasacyjnie wyrok wydany został z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności z rażącym pogwałceniem podstawowej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest prawo stron do udziału w postępowaniu. Podtrzymali swoją dotychczasową argumentację, dodając, że ich zdaniem WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny odniósł się do kwestii odmowy właścicielom lokali położonych przy [...] przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Takie stanowisko sądu pierwszej instancji w ich ocenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Prawidłowe ustalenie stron postępowania należy do obowiązków organu prowadzącego postępowanie, a brak powiadomienia osoby, która powinna być stroną o toczącym się postępowaniu skutkuje wadliwością decyzji administracyjnej wydanej w takim postępowaniu. Jeżeli zatem organy, a w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny, przyznał skarżącym kasacyjnie status strony w postępowaniu, to należy uznać, że wykazali oni interes prawny w toczącym się postępowaniu. Są oni właścicielami lokalu położonego w budynku przy [...], a zatem, jeżeli organ uznał, że mają oni interes prawny w byciu stroną postępowania, to taki sam interes prawny mają pozostali właściciele lokali w budynku przy [...], a tym samym organ z urzędu powinien uznać ich za stronę postępowania. Podkreślili, że w przedmiotowej sprawie kwestia nie dotyczy zbiorowego interesu wszystkich mieszkańców, którzy mogliby być reprezentowani przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, a oddziaływania inwestycji na poszczególne lokale i o ochronę prawa własności poszczególnych lokali. W przedmiotowej sprawie to każdy z mieszkańców ma swój indywidualny interes prawny oparty na art. 140 Kodeksu cywilnego, gdyż planowana inwestycja w granicach określonych przez decyzję o warunkach zabudowy w sposób bardzo negatywny ograniczy możliwość korzystania z prawa własności poszczególnych lokali, a nie nieruchomości wspólnej. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi w Warszawie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia. Tytułem uwag ogólnych, wskazać należy, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 p.p.s.a.). Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednakże nie wskazano tych przepisów postępowania, których obrazy dopuścił się sąd pierwszej instancji. Nie spełnia tego wymogu zarzut naruszenia art. 10 § 1, art. 28 i art. 64 § 4 k.p.a., albowiem sąd nie mógł wydać wyroku z naruszeniem tych przepisów, bo nie stosuje wprost przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ramach sądowej kontroli legalności aktów administracyjnych sąd administracyjny bada jedynie, czy w toku postępowania administracyjnego organy naruszyły, bądź nie, normy wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji, gdy skarga kasacyjna zmusza sąd kasacyjny do domyślania się który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, to uważa się iż warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2011 r., II OSK 1258/11, dostępne w CBOSA). Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut skargi kasacyjnej musi być skierowany przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04, opublikowany ONSAiWSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12). Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie zawiera zarzutów naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej, przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1). W konsekwencji, brak wyraźnego powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (zob. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2010 r., II OSK 634/09, LEX nr 597738). Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów kasacyjnych podnieść należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów postępowania kontrolując legalność działań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Ocena przymiotu strony właścicieli poszczególnych lokali znajdujących się w budynku przy [...], w kontekście przepisów art. 28 i 29 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiona w skardze kasacyjnej jako wadliwie przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji, poprzez pominięcie tych podmiotów jako stron postępowania, który to przymiot wedle skarżących kasacyjnie przysługiwał tym podmiotom niejako "z urzędu", została według Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo przedstawiona w zaskarżonym wyroku. Status prawny wspólnoty mieszkaniowej uregulowany został w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z art. 6 tej ustawy wspólnotę mieszkaniową stanowi ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale posiadającą zdolność prawną, tak więc może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., II OSK 627/06, LEX nr 344935, uchwała SN z dnia 24 listopada 2006 r., III CZP 97/06 LEX nr 198919). Zgodnie z art. 21 tej ustawy sprawami wspólnoty kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz. Powyższa zasada, iż właściciela lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności reprezentuje zarząd wspólnoty, nie wyklucza oczywiście możliwości, iż właściciel takiego lokalu może być stroną postępowania administracyjnego. Może to mieć miejsce jednak tylko wówczas, gdy wykaże on własny indywidualny interes prawny. Tak więc należy uznać, że wspólnota, a więc także poszczególni jej członkowie, są reprezentowani przez zarząd. Bezsporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż wszyscy członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. byli reprezentowani przez Zarząd, który jako przedstawiciel Wspólnoty brał udział w postępowaniu prowadzonym zarówno przed organami administracji, jak i przed sądem pierwszej instancji. Tym samym zarzut pozbawienia członków Wspólnoty udziału w postępowaniu jest bezzasadny. Podkreślić należy przy tym, że zarzut pozbawienia przymiotu strony innych podmiotów zgłoszony, tak jak w niniejszej sprawie, przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może być skuteczny wyłącznie ze względu na okoliczność niezapewnienia udziału w sprawie innemu niż skarżący podmiotowi. Należy bowiem mieć na względzie, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) ściśle wiąże się z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie brały udziału w postępowaniu. Powyższe stanowisko prezentowane było już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjne (zob. wyroki NSA z dnia: 5 czerwca 2006 r., I OSK 911/05, LEX nr 266267; 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08, LEX nr 509705; 26 maja 2009 r., II OSK 832/08, LEX nr 574672; 18 maja 2010 r., II OSK 796/09, LEX nr 597865; 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10, LEX nr 898486; 26 marca 2013 r., II OSK 2276/11, LEX nr 1331889). Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.