II OSK 37/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 3023 r. sygn. akt II SA/Gd 860/22 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 1 września 2022 r. nr WI-IV.7840.3.27.2022.ESD w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej WSA) wyrokiem z dnia 20 września 2023 r., II SA/Gd 860/22, w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej Wojewoda) z dnia 1 września 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 13 czerwca 2022 r. oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 30 grudnia 2020 r. inwestor P. D. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] u zbiegu ulic P. i R. w Słupsku. Decyzją z 6 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta Słupska zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, Wojewoda decyzją z 9 marca 2022 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 13 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Słupska w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku z 30 grudnia 2020 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P. D. pozwolenia na budowę obejmującego: budynek mieszkalny wielorodzinny z instalacją gazową i garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] przy ul. P./R. w Słupsku, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym. Prezydent wskazał przy tym, że decyzja nie obejmuje pozwolenia na budowę przyłączy wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, przyłącza gazowego, energetycznego i zjazdu, które zostaną zrealizowane przed oddaniem obiektu do użytkowania, na podstawie odrębnych zezwoleń. Po rozpatrzeniu odwołań R. M. oraz A. M., Wojewoda zaskarżoną decyzją z 1 września 2022 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Skargę do WSA w Gdańsku wniósł R. M. Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił skargę. W ocenie Sądu organy obu instancji nie przeprowadziły kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodnym z obowiązującymi przepisami, w sposób kompletny, a tym samym – prawidłowy, dopuszczając się przy tym naruszeń przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. Nie podzielając w pełni stanowiska Wojewody w zakresie dotyczącym sposobu zapewnienia miejsc postojowych na obszarze inwestycji WSA podniósł, że w planie miejscowym (uchwała nr XLI/495/05 Rady Miejskiej w Słupsku, Dz.Urz. Woj.Pom .2005.82.1643; dalej MPZP), wskazano, że parkingi należy zabezpieczyć w granicach obszaru funkcji mieszkaniowej. Jak wynika z dokumentacji projektowej, inwestor przewidział 8 mieszkań, a w zakresie urządzenia miejsc postojowych - garaż podziemny z ośmioma miejscami, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. W zakresie dotyczącym stanowisk postojowych dla osób przebywających czasowo, inwestor przedstawił pismo ZIM z 1 kwietnia 2022 r. wskazujące, że w ciągu ulic R., P. i L. istnieje możliwość parkowania na zasadach ogólnych. Nadto w ciągu ul. L. wyznaczony jest pas postojowy. Sąd podzielił co do samej zasady pogląd o dopuszczalności urządzenie miejsc parkingowych poza terenem inwestycji na zasadzie wyjątku. Wyraził jednak przekonanie, że skoro jest to wyjątek od zasady zapewnienia miejsc postojowych na terenie inwestycji, a w okolicznościach niniejszej sprawy dodatkowo jest to obowiązek inwestora sformułowany w MPZP dla terenu inwestycji (punkt 4 karty terenu 4.MW pt. "Parkingi", który stanowi, że należy "parkingi zabezpieczyć w granicach obszaru funkcji mieszkaniowej"), to musi być stosowany z dużą rozwagą i ostrożnością, bowiem rozwiązania projektowe muszą być racjonalne i funkcjonalne dla przyszłych użytkowników nieruchomości, a nie potencjalne i generujące konflikty sąsiedzkie. Rozwiązania przedstawione w analizowanym projekcie budowlanym przez inwestora, zdaniem Sądu, nie są możliwe w pełni do zaakceptowania, bowiem wynikają z próby optymalizacji powierzchni zabudowy nieruchomości kosztem niezbędnej dla przyszłych mieszkańców i użytkowników inwestycji infrastruktury parkingowej. Tym samym Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w skardze, zgodnie z którym brak jest racjonalnych i uzasadnionych argumentów pozwalających na uznanie, że mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją inwestycyjną, na gruncie której dopuszczalne jest zapewnienie przez inwestora urządzenia miejsc parkingowych poza działką inwestycyjną. Niemniej jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt, że MPZP nie wskazuje, ile miejsc parkingowych ma zapewnić inwestor. Urządzając 8 miejsc parkingowych na terenie inwestycji inwestor nie uchybia postanowieniom planu miejscowego w tym zakresie. Nie ma bowiem normy prawnej, z której można skutecznie wywieść, że inwestor powinien urządzić tych miejsc więcej, w szczególności – jak to wskazał skarżący na rozprawie – w proporcji 1,2 na jeden lokal mieszkalny. Z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U.2019.1065 ze zm.; dalej r.w.t.) wynika jednak, zdaniem Sądu, że brak jest podstaw prawnych umożliwiających akceptację rozwiązań komunikacyjnych przyjętych w projekcie, zgodnie z którymi inwestor realizuje wyłącznie miejsca parkingowe dla właścicieli lokali mieszkalnych w hali garażowej w proporcji 1 lokal – 1 miejsce parkingowe, z pominięciem urządzenia miejsca ogólnie dostępnego dla osoby niepełnosprawnej. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że brak określenia w planie miejscowym ilości miejsc, które powinny zostać urządzone, nie zwalnia organów architektoniczno – budowlanych z obowiązku wnikliwej analizy rozwiązań projektowych, zaproponowanych przez inwestora oraz że słusznie strona skarżąca wskazała, że plan miejscowy uchwalony został w 2005 r., kiedy rozwiązania komunikacyjne stosowane przez deweloperów nie miały tak istotnego znaczenia z uwagi na mniejszą ilość samochodów w gospodarstwach domowych Polaków. W powyższym kontekście, zdaniem Sądu, nie sposób uznać za wystarczające rozwiązanie przedstawione przez inwestora, zgodnie z którym możliwość parkowania dla samochodów przebywających okresowo, w tym pojazdu obsługiwanego przez osobę z niepełnosprawnością, została zapewniona w ramach drogi, oznaczonej w planie miejscowym symbolem KD o funkcji przeznaczenia podstawowego drogi dojazdowe. WSA zaznaczył, że taka możliwość została wykluczona w MPZP, gdyż dla obszaru 4.MW parkingi należy zabezpieczać w granicach obszaru funkcji mieszkaniowej. Skoro więc parkingi należy projektować w ramach obszaru funkcji mieszkaniowej, to znajdujące się w ich ramach miejsca postojowe także powinny być projektowane na obszarze funkcji mieszkaniowej, bez względu na to, czy połączone są one dojazdami, czy też nie. Ponadto Sąd zauważył, że pismo ZIM z 1 kwietnia 2022 r. nie potwierdza urządzenia miejsc postojowych dla samochodów przebywających czasowo, spełniających przesłanki § 21 r.w.t. co do ich szerokości i długości. Nie tylko bowiem nie wskazuje na zapewnienie szerokości stanowisk, ale też nie wskazuje na pojęcie "stanowiska postojowego". Sąd uznał także, że przedłożone rozwiązania projektowe są niezgodne z MPZP w zakresie dotyczącym dachu (jego kształtu). Wskazał, że projekt obejmuje budowę budynku o dachu mansardowym – kąt nachylenia dachu 15° i 75°. Zaznaczając, że MPZP dopuszcza dachy mansardowe o nachyleniu do 75°, nie określając wartości minimalnej nachylenia dachu mansardowego, WSA podkreślił, że plan przewiduje minimalny kąt nachylenia dachu stromego 30°. Stwierdzając, że dach mansardowy jest rodzajem dachu stromego, Sąd uznał, że przyjęte rozwiązanie projektowe przewidujące minimalną wartość nachylenia dachu na poziomie 15°, a nie 30°, jest niezgodne z MPZP. WSA nie podzielił ponadto stanowiska organów obu instancji o zgodności rozwiązań projektowych inwestycji w zakresie odległości od działki nr [...] – ul. W. W ocenie Sądu nie jest to działka drogowa, lecz ciąg pieszy, co wynika z jej oznaczenia w planie miejscowym symbolem 3.CP. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł inwestor – P. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także - w obu przypadkach - zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.) w zw. z § 18 ust. 1-2 r.w.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy ogólnodostępne miejsca dla osoby niepełnosprawnej, w sytuacji gdy ustawodawca nie wymaga urządzenia ogólnodostępnego miejsca dla osoby niepełnosprawnej, stanowiąc wyłącznie o potrzebie zapewnienia miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, nadto MPZP w ogóle nie określa wskaźnika, który wyznaczałby ilość wymaganych miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. w zw. z § 18 ust. 1 - 2 w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 pkt 1 lit. a) r.w.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że brak jest racjonalnych i uzasadnionych argumentów, pozwalających na uznanie, że mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją inwestycyjną, na gruncie której dopuszczalne jest zapewnienie przez inwestora urządzenia miejsc parkingowych poza działką inwestycyjną, w sytuacji gdy projektowana powierzchnia zabudowy działki to 265,5 m2 co stanowi tylko 45,7% powierzchni działki, podczas gdy MPZP zakłada maksymalną zabudowę do 60% powierzchni działki, która wynosi 336,7m2, projektowana powierzchnia biologicznie czynna to 192,05 m2, co stanowi 34,2 % powierzchni działki, podczas gdy MPZP wymaga powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 20 % powierzchni działki, która wynosi 112,2 m2 powierzchni działki - powyższe parametry ustalone w MPZP dla działki o powierzchni 561,18 m2 wykluczają zaprojektowanie budynku wielorodzinnego wraz z parkingiem naziemnym ze względu na przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące odległości obiektów od granic działki i okien budynku, a więc w sprawie zachodzi wyjątkowa sytuacja inwestycyjna dopuszczająca zapewnienie przez inwestora urządzenia miejsc parkingowych poza działką inwestycyjną; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. w zw. z ustaleniami MPZP dla jednostki 4.MW poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że MPZP przewiduje minimalny kąt nachylenia dla dachu stromego, tj. 30°, a dach mansardowy niewątpliwie jest rodzajem dachu stromego, wobec czego przyjęte rozwiązanie projektowe, które przewiduje minimalną wartość nachylenia dachu na poziomie 15° (a nie 30°), jest niezgodne z MPZP, w sytuacji gdy z ustaleń MPZP z karty terenu dla jednostki 4.MW w sprawie formy dachu wynika, że "obszary 1 .MW, 2.MW, 3.MW, 4.MW - dachy strome lub płaskie (stropodachy). Dachy strome kształtować jako dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe, o nachyleniach od 30° do 50°., w przypadku dachu mansardowego - do 75°", co oznacza, że uchwałodawca miejscowy nie przewidział minimalnego kąta nachylenia dla dachu mansardowego; 4) § 12 ust. 10 r.w.t. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że ustalenie przeznaczenia terenu pod "działkę drogową" następuje w MPZP, w sytuacji gdy za "działkę drogową" może być uznana działka ewidencyjna, będąca w całości drogą publiczną, ewentualnie wewnętrzną, w szczególności działką drogową będzie działka, która ma takie przeznaczenie w ewidencji gruntów i budynków; II. naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez wadliwe uwzględnienie skargi wobec uznania, że organy obu instancji nie przeprowadziły pogłębionej analizy postanowień MPZP oraz nie rozważyły czy przepisy istotnie dopuszczają realizację złożonego projektu w jego obecnym kształcie, w szczególności gdy - zdaniem WSA: a) brak jest racjonalnych i uzasadnionych argumentów, pozwalających na uznanie, że mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją inwestycyjną, na gruncie której dopuszczalne jest zapewnienie przez inwestora urządzenie miejsc parkingowych poza działką inwestycyjną, podczas gdy projektowana powierzchnia zabudowy działki to 265,5 m2 co stanowi tylko 45,7% powierzchni działki, podczas gdy MPZP zakłada maksymalną zabudowę do 60% powierzchni działki, która wynosi 336,7m2, projektowana powierzchnia biologicznie czynna to 192,05 m2, co stanowi 34,2 % powierzchni działki, podczas gdy MPZP wymaga powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 20 % powierzchni działki, która wynosi 112,2 m2 powierzchni działki - powyższe parametry ustalone w MPZP dla działki o powierzchni 561,18 m2 wykluczają zaprojektowanie budynku wielorodzinnego wraz z parkingiem naziemnym ze względu na przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące odległości obiektów od granic działki i okien budynku a zatem w sprawie zachodzi wyjątkowa sytuacja inwestycyjna dopuszczająca korzystanie z istniejących miejsc parkingowych w otaczających inwestycję drogach publicznych; b) MPZP przewiduje minimalny kąt nachylenia dla dachu stromego, tj. 30°, a dach mansardowy niewątpliwie jest rodzajem dachu stromego, wobec czego przyjęte rozwiązanie projektowe, które przewiduje minimalną wartość nachylenia dachu na poziomie 15° (a nie 30°), jest niezgodne z MPZP, w sytuacji gdy z ustaleń MPZP z karty terenu dla jednostki 4.MW w sprawie formy dachu wynika, że "obszary 1.MW, 2.MW, 3.MW, 4.MW - dachy strome lub płaskie (stropodachy). Dachy strome kształtować jako dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe, o nachyleniach od 30° do 50°., w przypadku dachu mansardowego - do 75°", co oznacza, że uchwałodawca miejscowy nie przewidział minimalnego konta nachylenia dla dachu mansardowego; c) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy ogólnodostępne miejsca dla osoby niepełnosprawnej, w sytuacji gdy ustawodawca nie wymaga urządzenia ogólnodostępnego miejsca dla osoby niepełnosprawnej, stanowiąc wyłącznie o potrzebie zapewnienia miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, nadto MPZP w ogóle nie określa wskaźnika, który wyznaczałby ilość wymaganych miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący w I instancji, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez Sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z 17 maja 2011 r., I OSK 113/11; z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 i I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 221/10). Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, bowiem kontrolowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, chociaż nie wszystkie argumenty podnoszone przez Sąd I instancji były trafne. Zasadne jest stanowisko WSA w zakresie miejsc postojowych. Stosownie do § 18 ust. 1 r.w.t., zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z powyższego unormowania jednoznacznie wynika, że obowiązkiem inwestora jest urządzenie stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników zarówno stałych, jak i przebywających okresowo, w tym również stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zapewnienie zatem – jak to uczyniono w niniejszej sprawie – stanowisk postojowych wyłącznie dla użytkowników stałych nie jest dostosowaniem inwestycji do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 r.w.t. Należy przy tym zaznaczyć, że urządzenie stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, odnosi się zarówno do użytkowników stałych, jak i przebywających okresowo, co wynika z użytego określenia "w tym również". Podkreślić ponadto trzeba, że "urządzenie" stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo polega na ich rzeczywistym wykonaniu, a nie na wskazaniu, że mogą być one zapewnione poprzez wykorzystanie miejsc znajdujących się na ulicy i dostępnych dla wszystkich. Istota "urządzenia" stanowisk postojowych związanych z zagospodarowaniem konkretnej działki polega na zapewnieniu (utworzeniu) nowych miejsc postojowych, a nie wykorzystaniu starych, już uprzednio istniejących. Przyjęcie stanowiska odmiennego prowadziłoby w istocie do sytuacji, że w wielu przypadkach inwestor, powołując się na warunki związane z konkretną działką budowlaną, uważałby, że wystarczająca jest możliwość korzystania z ogólnodostępnych miejsc postojowych na ulicy, w związku z czym nie musi zapewniać żadnych dodatkowych stanowisk postojowych, w tym również dla osób niepełnosprawnych. Zauważyć przy tym wypada, że to, iż w czasie realizacji inwestycji możliwe jest parkowanie na ogólnie dostępnej ulicy nie oznacza, że sytuacja ta nie ulegnie zmianie. Może zatem się okazać, że po zrealizowaniu inwestycji parkowanie na tej ulicy nie będzie możliwe (np. zostanie wprowadzony zakaz parkowania lub zostaną zlikwidowane uprzednio istniejące miejsca postojowe). Niezależnie od powyższego należy mieć również na uwadze – na co słusznie zwracał uwagę Sąd I instancji – że dla obszaru, na którym ma być zrealizowana inwestycja objęta kontrolowanym pozwoleniem na budowę, tj. 4.MW, w MPZP zawarto unormowanie o treści: "Parkingi zabezpieczyć w granicach obszaru funkcji mieszkaniowej". Konieczne jest zatem zapewnienie ("zabezpieczenie") stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników zarówno stałych, jak i przebywających okresowo, w tym również dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, w granicach obszaru funkcji mieszkaniowej, a nie gdziekolwiek. Ponadto, na co również słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, "urządzane" wedle § 18 ust. 1 r.w.t. stanowiska postojowe muszą odpowiadać wymogom z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 pkt 1 lit. a) r.w.t. Zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. w zw. z § 18 ust. 1-2 r.w.t. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. w zw. z § 18 ust. 1 - 2 w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 pkt 1 lit. a) r.w.t. nie mają w tych okolicznościach usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że już tylko z uwagi na zasadność stanowiska WSA w zakresie miejsc postojowych zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Nietrafne natomiast jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie, w jakim Sąd ten odniósł się do kąta nachylenia dachu mansardowego i do oceny działki nr [...] jako nie mającej charakteru działki drogowej. Co do kwestii czy dach mansardowy jako rodzaj dachu stromego winien mieć minimalny kąt nachylenia 30°, stwierdzić należy, że w MPZP w odniesieniu do formy dachu dla jednostki 4.MW zawarto uregulowanie o treści: "Obszary 1.MW, 2.MW, 3.MW, 4.MW - dachy strome lub płaskie (stropodachy). Dachy strome kształtować jako dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe, o nachyleniach od 30° do 50°., w przypadku dachu mansardowego - do 75°". Mając zaś na uwadze, iż z MPZP wynika, że na terenie oznaczonym symbolami 1.MN, 4.MN, 5.MN, 6.MN, 7.MN, 8.MN przewidziano jako formę dachu: "Dachy strome lub płaskie (stropodachy). Dachy strome kształtować jako dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe o nachyleniach od 30° do 50° a w przypadku dachu mansardowego od 30° do 75°", należy dojść do wniosku, że chociaż dach mansardowy jest rodzajem dachu stromego, to w MPZP wprowadzono rozróżnienie dachów stromych na dwuspadowe symetryczne lub wielospadowe oraz na dach mansardowy, przewidując dla nich różne kąty nachylenia. Skoro zatem dla obszaru oznaczonego symbolami np. 1.MN, 4.MN, 5.MN, 6.MN, 7.MN, 8.MN (podobnie jak dla 16.MN) przewidziano dla dachu mansardowego kąt nachylenie "od 30° do 75°", a dla obszarów 1.MW, 2.MW, 3.MW, 4.MW – "do 75°", to wynika z tego, że dla obszarów 1.MW, 2.MW, 3.MW, 4.MW nie przewidziano w MPZP minimalnego kąta nachylenia dla dachu mansardowego. W przeciwnym razie wyraźnie by to uczyniono. W sytuacji bowiem gdy w MPZP chciano wprowadzić minimalny kąt nachylenia dla dachu mansardowego, to wyraźnie to zaznaczono, podając minimalną wielkość tego kąta. Jeżeli więc tego nie uczyniono w szczególności dla jednostki 4.MW, to nie można przyjąć, że w takiej sytuacji należy brać pod uwagę kąty nachylenia przewidziane dla dachów dwuspadowych symetrycznych lub wielospadowych. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący tej kwestii jest zasadny, jednak z uwagi na wskazane wyżej okoliczności dotyczące miejsc postojowych nie mógł doprowadzić do skutecznego zakwestionowania zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do charakteru działki nr [...], to – jak słusznie zaznaczył Sąd I instancji – stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu następuje w planie miejscowym. Skoro zatem w MPZP jako przeznaczenie tej działki przewidziano ciąg pieszy, to takie jest jej przeznaczenie. Powyższe nie pozbawia jednak tej działki charakteru "działki drogowej". Ciąg pieszy bowiem jest swoistym rodzajem działki drogowej. "Działka drogowa" to działka będąca drogą, której definicja została zawarta w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie j.t. 2025.889). Zgodnie z tym unormowaniem, droga oznacza budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Mając na uwadze treść tego przepisu należy przyjąć, że działka drogowa może być przeznaczona również wyłącznie do ruchu pieszych. Gdyby bowiem przyjąć, że jej przeznaczenie musi zawierać wszystkie elementy wskazane w ww. przepisie, to drogą nie byłaby np. autostrada, bo jest przeznaczona tylko do ruchu pojazdów, a nie jednocześnie dla "postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt", co oczywiście byłoby absurdem. Reasumując – działka drogowa to działka przeznaczona pod drogę. Droga zaś może być przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszych, a więc przeznaczenie w planie miejscowym części konkretnej ulicy wyłącznie do ruchu pieszych, przez określenie jej jako "ciąg pieszy", nie pozbawia działki, na której ten ciąg pieszy jest usytuowany, charakteru działki drogowej. Tak jak kwestia kąta nachylenia dla dachu mansardowego, nieprawidłowe stanowisko Sądu I instancji co do oceny działki nr [...] również nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, jednak powyższe uwagi muszą być wzięte pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organy administracyjne. W tym bowiem zakresie wiążące jest stanowisko NSA, a nie Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.