II OSK 3024/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Żak (spr.) sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 394/24 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 marca 2024 r. nr 56/2024 znak: WOP.7721.37.2024.KD w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy ogrodzenia 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. nr 10/2024, 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz M. G. kwotę 1.227 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2024r., sygn. akt II SA/Łd 394/24 oddalił skargę M. G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 marca 2024 roku nr 56/2024 znak: WOP.7721.37.2024.KD w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy ogrodzenia. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych. Decyzją z dnia 30 stycznia 2024 r. nr 56/2024 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi (ŁWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. nr 10/2024 umarzającą postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wskazał, że przedmiotem prowadzonego przez organ I instancji postępowania jest legalność wybudowanego ogrodzenia na działce o nr ew. [...] graniczącej z działką nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 21 ustawy Prawo budowlane, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m., zatem w aktualnym stanie prawnym tylko budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Co za tym idzie budowa ogrodzeń o wysokości poniżej 2,20 m nie wymaga ani uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że z dokonanych przez organ I instancji pomiarów wynika, że sporne ogrodzenie w żadnym miejscu nie przekracza wysokości 2,20 m. Wysokość na różnych odcinkach jest w przedziale 1,20 m do 2,18 m. W toku prowadzonego postępowania, organ I instancji doszedł do wniosku, że przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane w latach 1972-1976 na miejscu wcześniej istniejącej w tym miejscu innej tzw. bariery między działkami. Stwierdzono również, że ogrodzenie jest integralne z ogrodzeniem działki nr ew. [...], natomiast postępowanie dotyczy tylko części ogrodzenia, które znajduje się na działce nr ew. [...]. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 103 ust. 1 i 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z powyższym, jeżeli przepis art. 103 ust. 2 Prawo budowlane z 1994 r. odwołuje się w sposób ścisły jedynie do normy art. 48 (zaistnienie samowoli budowlanej), to nie można obejmować hipotezą przepisu art. 103 ust. 2 innych przepisów Pr. bud. z 1994 r. (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3844/19, LEX nr 3052075). Zatem pomimo faktu, że ogrodzenie miało powstać w latach 70-tych, a więc w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z roku 1974 (Dz. U. z Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dalej "Prawo budowlane z 1974 r." ), nie będzie ten akt prawny miał zastosowania do niniejszego postępowania, bowiem dotyczy on wyłącznie samowoli budowlanych stypizowanych w aktualnym art. 48 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze organ II instancji zauważył, że na przedstawionej przez B. S. dokumentacji fotograficznej jest widoczne ogrodzenie, które prawdopodobnie stanowi część ogrodzenia międzysąsiedzkiego, zaś fotografie te pochodzą głównie z wczesnych lat 90-tych XX wieku. W ocenie organu II instancji, ustalenie precyzyjnego czasookresu powstania ogrodzenia (które było wielokrotnie "remontowane" poprzez wymianę jego elementów, w tym materiałów budowlanych) jest w świetle zgromadzonych dowodów niemożliwe, jednocześnie można przyjąć z bardzo wysokim prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że istniało ono w jakiejś formie na wiele lat przed rokiem 1995. Zdaniem organu II instancji, przedmiotowe ogrodzenie międzysąsiedzkie stanowi urządzenie budowlane, bowiem jest służebne wobec istniejącej od wielu lat na nieruchomości zabudowy mieszkaniowej. Natomiast w związku z ustaloną wysokością wykonanego ogrodzenia nieprzekraczającą w żadnym jego elemencie 2,20 m, w ocenie organu odwoławczego, uznać trzeba, że budowa takiego ogrodzenia nie wymagałaby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia w aktualnym stanie faktyczno-prawnym. Jednocześnie w toku postępowania nie odnaleziono decyzji o pozwoleniu na jego budowę, bądź innej dokumentacji wskazującej na jego legalne wykonanie w wyniku szerokiej kwerendy archiwalnej. Skoro jednak ogrodzenie nie przekracza wymogów dopuszczalnych obecnie wysokości, nie sposób uznać, że stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, a tylko wówczas można by prowadzić postępowanie na podstawie ustawy Prawo budowlanego z 1974. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie dokonał analizy zgodności z przepisami prawa spornego ogrodzenia wyłącznie w zakresie postępowania naprawczego określonego w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane tak jak to wynika z uchwały składu 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. (sygn. akt II OPS 1/16, Lex nr 2116795), zgodnie z którym: do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji stwierdził, że analizy wymaga zatem w niniejszym postępowaniu kwestia dotycząca przeznaczenia terenu, na którym znajduje się sporne ogrodzenie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego – jak wynika, że działka o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...] wpisana została jako użytek leśny (Ls) na podstawie operatu przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego po numerem [...], została zaś ujawniona w dniu 10 października 2022 r. pod nr [...]. Niewątpliwie działka leśna jest działką, co do zasady, nieprzeznaczoną pod zabudowę. Budowa na gruntach leśnych wymaga uzyskania zgody właściwego organu. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1326 ze zm.; dalej "ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych") wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Przez "wyłączenie gruntów z produkcji" zgodnie z art. 4 pkt 11 ww. ustawy: rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Przy czym w świetle przepisów ww. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zapisy w ewidencji gruntów nie mają decydującego znaczenia dla dokonania oceny czy dany grunt jest gruntem leśnym, gdyż o tym decyduje wyłącznie to, czy spełnia on przesłanki z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 672 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych albo pozostałe przesłanki wymienione w art. 2 ust. 2 pkt 2 lub 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przed rokiem 1995 (data wejścia w życie obecnej ustawy) zasady ochrony gruntów leśnych regulowały przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 26 sierpnia 1982 r. (Dz. U. r 11, poz. 79), natomiast w latach 70-tych kwestie wyłączenia gruntów z produkcji leśnej regulowała ustawa z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (t.j. Dz. U. 1971 r. nr 27, poz. 249) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1977 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz. U. z 1977 r., nr 33, poz. 145). Z przedmiotowej regulacji wynika, że organem właściwym do wyłączenia gruntów z produkcji leśnej był Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w odniesieniu do gruntów rolnych i leśnych pozostających pod jego zarządem, oraz gruntów leśnych pozostających pod zarządem innych ministrów - na wniosek wojewody, a także wojewodowie w pozostałych wypadkach - na wniosek naczelnika gminy. Odwołując się do orzecznictwa organ odwoławczy stwierdził, że oceniając przeznaczenie leśne przedmiotowej działki gruntowej, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter deklaratoryjny, pochodny - odzwierciedlający pewien stan, którego nie tworzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OSK 385/13). Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 z późn. zm.), ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, tj. m.in. przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji - jak zaznaczono - zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1901/20, LEX nr 3117840). Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że organy ewidencji co do zasady rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mają zatem podstaw do zmiany użytku gruntowego z leśnych na inny (np. grunty zabudowane i zurbanizowane) w sytuacji gdy grunt nie został wyłączony z produkcji W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do stwierdzenia takiego kategorycznego stwierdzenia, że wykonanie ogrodzenia międzysąsiedzkiego godziło w przeznaczenie gruntu jako leśny. Organ odwołał się przy tym do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 22 października 2008 r., (sygn. akt II OSK 567/2008), w którym wskazano, że obiekty małej architektury są obiektami o stosunkowo niewielkich gabarytach i zajmują zazwyczaj bardzo niewielkie powierzchnie nieruchomości. Stąd też dla inwestycji, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę nie jest także wymagane wyłączenie z produkcji użytków rolnych czy leśnych, a to w konsekwencji prowadzi do wniosku, że lokalizacja obiektu małej architektury na gruncie rolnym czy leśnym nie ma większego wpływu na faktyczną zmianę jego przeznaczenia i nie może uniemożliwić jego rolniczego czy też leśnego wykorzystania. Powyższe tezy podzielił również w swoim orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie eksplikując, że np. wybudowanie altany w lesie nie jest tożsame z faktycznym wyłączeniem gruntu z produkcji leśnej. A gdy chodzi o zmianę użytku, to wybudowanie małego budynku (altany) na części działki nie uzasadnia zmiany użytku na całej działce a przy tym zmianę można wprowadzić co do minimalnej powierzchni la (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2014 r., IV SA/Wa 2729/13, LEX nr 1471922). Naczelny Sąd Administracyjny zaś zauważył, że lokalizacja obiektu małej architektury na gruncie rolnym nie ma większego wpływu na faktyczną zmianę jego przeznaczenia i nie może uniemożliwić jego rolniczego wykorzystania (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, LEX nr 511478). Skutkiem powyższych rozważań, organ odwoławczy zajął stanowisko, że ogrodzenie niebędące obiektem kubaturowym również w żaden sposób nie godzi w przeznaczenie gruntu leśnego i nie zmienia jego charakteru. Nie można abstrahować od okoliczności, że w kontrolowanej sprawie nie odnaleziono wymaganej prawem decyzji o wyłączeniu spornych gruntów z produkcji leśnej, jednakże jak wynika z oświadczenia B. S. jej poprzednicy prawni wykonując ogrodzenie nie byli świadomi, że przekroczyli granicę swojej nieruchomości, która nigdy nie miała przeznaczenia leśnego. Aktualnie dla wybudowania spornego ogrodzenia nie jest wymagane ani decyzja o pozwoleniu na budowę, ani też zgłoszenie organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z brzmieniem art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga faktyczne wyłączenie z produkcji leśnej. Przez "wyłączenie gruntów z produkcji" zgodnie z art. 4 pkt 11 ww. ustawy: rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów, a w wyniku wybudowania przedmiotowego ogrodzenia do rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania tej części gruntu nie doszło. Odnosząc się do podnoszonej kwestii naruszenia przez inwestorkę ogrodzenia, prawa własności poprzez wybudowanie ogrodzenia z przekroczeniem granicy działki, tj. na cudzym gruncie, organ II instancji stwierdził, że uznaje za swoje stanowisko obecnym w judykaturze, zgodnie z którym w postępowaniu naprawczym chodzi o doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. To postępowanie cywilne reguluje kwestie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniami inwestora oraz ochroną własności. W tym ostatnim przypadku poszkodowani właściciele mogą dochodzić swych praw przed sądami powszechnymi. Dodatkowo, co wynika z akt sprawy, przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowanie (sygn. akt [...]) z powództwa obecnej właścicielki działki nr ewid. [...] B. S. o ustalenie prawa własności gruntu, dlatego też organy nadzoru budowlanego jako organy administracji publicznej nie mogą wchodzić w kompetencje zarezerwowane dla kognicji sądów powszechnych. W ocenie organu II instancji przedmiotowe ogrodzenie powstałe w obecnym kształcie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, nie stanowi samowoli budowlanej w myśl art. 48 Prawa budowlanego, dlatego też w niniejszym postępowaniu jego budowę należało rozpatrywać pod kątem zgodności z szeroko rozumianymi przepisami prawa w ramach trybu naprawczego art. 50-51 Prawa budowlanego. Jednocześnie ogrodzenie w żadnym elemencie nie przekracza wysokości 2,20 m, a zatem z konieczności pozyskania decyzji o pozwoleniu na budowę bądź zgłoszenia budowy organowi administracji architektoniczno-budowlanej takiego ogrodzenia inwestor byłby zwolniony w aktualnym stanie prawnym. Ogrodzenie stanowi również urządzenie budowlane służebne wobec wcześniej istniejącej zabudowy mieszkaniowej, nadto nie stanowi obiektu kubaturowego. Organ odwoławczy ocenił zatem, że wobec braku podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Wskazał, że okolicznością niesporną jest, że przedmiotowe ogrodzenie, zlokalizowane na działce nr ew. [...] składa się z trzech odcinków, z których pierwszy o długości ok. 53 m wykonany jest z siatki, drugi o długości ok. 25 m wykonany jest z płyt betonowych i trzeci, wykonany z siatki ma długość 41,50 m. Ogrodzenie powstawało sukcesywnie w latach 1972 – 1976, częściowo w miejsce istniejącego od lat 30-tych XX wieku ogrodzenia drewnianego. Od lat 30-tych na działce nr ew. [...] znajdował się budynek mieszkalny. Był to drewniany dom, należący do S. G., czyli do babci Pani B. S.. W latach 1973-74 zamontowano siatkę ogrodzeniową na odcinku od strony gdzie obecnie znajduje się spółka [...] oraz od wysokości domu postawiono płot betonowy. W czerwcu 1974 r. własność działki nr ew. [...] nabyli rodzice B. S. W miejsce drewnianego budynku wybudowali nowy budynek mieszkalny. Część ogrodzenia wykonana z siatki, na odcinku od części betonowej do drogi, powstała po wybudowaniu nowego domu, tj. w roku 1976. Na całej długości wysokość ogrodzenia zawiera się w przedziale od 1,2 m do 2,18 m. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 103 ust. 2 cyt. ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W przywołanym przepisie przejściowym art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. zamieszczone zostały reguły normujące wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod rządami prawa dotychczasowego. Przyjęto zatem, że regułą podstawową wynikającą z ustępu 1 jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte a niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, tj. sprawy będące w toku w dniu 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 103 ust. 2 omawianej ustawy. Wyjątek ten dotyczy wyłączenia stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r. tylko w odniesieniu do przepisu art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona (od 14 sierpnia 1996 r. także wówczas, gdy w stosunku do takiego obiektu wszczęto postępowanie administracyjne). Oznacza to, że przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. dopuszczono się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy. Skoro więc przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy to, nie można stosować wykładni rozszerzającej i rozciągać go również na inne sytuacje wskazane w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 861/08, wyrok NSA z dnia 21 września 2006 r., sygn. II OSK 1098/05; uzasadnienie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 1996 r. sygn. K 9/95; wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2001 r. sygn. akt OSA 2/01, orzeczenia sądów administracyjnych przywoływanych w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W kontrolowanej sprawie roboty budowlane będące przedmiotem postępowania polegają na wzniesieniu ogrodzenia o wysokości mniejszej niż 2,20 m. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 20 Prawa budowlanego z 1994r. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa ogrodzeń o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m. Na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że ogrodzenie to powstało w latach 70-tych ub. wieku, a więc przed 1 stycznia 1995 r. W związku z podnoszonymi w skardze zarzutami braku precyzyjnego ustalenia okresu powstania przedmiotowego ogrodzenia należy ponadto wskazać, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. stosuje się – zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. – niezależnie od tego, czy samowola budowlana powstała w czasie obowiązywania tej ustawy czy też przed jej wejściem w życie, a więc także pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r., Nr 34, poz. 216 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przepisy ustawy stosuje się również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie jednak, wobec brzmienia art. 103 § 2 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz faktu, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, istotne jest ustalenie przez organy, że ogrodzenie to powstało przed 1 stycznia 1995 r., co w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu. Analizując zebrany materiał dowodowy, Sąd doszedł do przekonania, że ocena organów administracji, zgodnie z którą nie można potwierdzić precyzyjnie daty powstania ogrodzenia, ale jednocześnie można uznać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że powstało ono przed 1 stycznia 1995 r. - jest prawidłowa. Prawidłowo także organ przyjął, że w związku z ustaloną wysokością ogrodzenia nieprzekraczającą w żadnym elemencie 2,20 m, uznać trzeba, że budowa takiego ogrodzenia nie wymagałaby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia w aktualnym stanie prawnym. Dalej Sąd wskazał, że trafnie ustaliły organy, że w sprawie niniejszej stosować należy przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. i w tym zakresie niezasadne okazały się zarzuty podnoszone w skardze do tut. Sądu. Sąd wskazał, że stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego "Do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine." (uchwała NSA z dnia 3 października 20216 r., II OPS 1/16). Odnosząc się do kwestii zakwalifikowania spornego ogrodzenia jako urządzenia budowlanego Sąd powołując się na orzecznictwo NSA (II OSK 1879/17) wskazał, że urządzeniem budowlanym jest ogrodzenie zapewniające użytkowanie danego obiektu budowlanego, które bez tego obiektu nie spełniałoby swojej funkcji technicznej. Nie jest nim ogrodzenie działki niezabudowanej, będące samodzielną inwestycją niepowiązaną z innym obiektem budowlanym. Stanowi wówczas odrębny obiekt budowlany. W przypadku budowy ogrodzenia na działce niezabudowanej (bez wymaganego zgłoszenia), mają zastosowanie przepisy art. 50-51 p.b., gdyż takie ogrodzenie jest traktowane jako urządzenie budowlane. (wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., II OSK 302/16). W świetle materiału dowodowego zebranego w kontrolowanej sprawie sporne ogrodzenie zostało wzniesione na działce nr ew. [...], czyli z przekroczeniem granic nieruchomości obejmującej działkę nr ew. [...], jednakże funkcjonalnie od początku związane było z zabudowaniami na działce nr ew. [...]. Powstawało jako ogrodzenie zabudowanej działki nr ew. [...], w związku z posadowionym na tej działce budynkiem mieszkalnym. W okresie kiedy powstawały dwa pierwsze odcinki ogrodzenia tj. odcinek wykonany z betonu oraz odcinek siatki w części oddalonej od ulicy, nieruchomość ta była zabudowana domem drewnianym, natomiast ostatni odcinek (wykonany z siatki, położony między fragmentem betonowym a ulicą) powstał po wybudowaniu nowego domu mieszkalnego. Zatem zarówno część ogrodzenia wykonana przez S. G. jak i część wzniesiona przez K. i S. G., były związane z zabudowaniami mieszkalnymi, tj. domami, w których powyższe osoby zamieszkiwały. Analizowane ogrodzenie stanowi też funkcjonalną całość z częścią ogrodzenia działki nr ew. [...], położoną od strony ulicy. B. S. wskazała w swoich wyjaśnieniach, że sporne ogrodzenie międzysąsiedzkie powstało w tym samym śladzie i w tej samej linii, w których posadowione było wcześniejsze ogrodzenie drewniane z lat 30-tych ubiegłego wieku. Sąd stwierdził, że z powyższego wynika, że już od tego czasu ogrodzenie to było związane z domem na działce nr ew. [...]. Ponadto w okresie od roku 1993 do roku 2003 dla analizowanego obszaru obejmującego zarówno działkę o nr ew. [...] jaki i działkę nr ew. [...] miał obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r., zgodnie z którym powyższe działki były przeznaczone m.in. pod strefę mieszkaniowo-usługową (symbol 1MU w jednostce B). Sąd wskazał, że jak wynika ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego oświadczenia B. S. oraz postanowienia Burmistrza [...] z dnia 27 października 2022 r., od dnia 30 maja 2022 r. w Sądzie Rejonowym w [...] I Wydział Cywilny toczy się z wniosku B. S.postępowanie o zasiedzenie przez poprzedników prawnych B. S. pasa gruntu z działki nr ew [...] przylegającego do działki nr [...]. Należy wziąć pod uwagę, że nabycie własności przez zasiedzenie jest nabyciem pierwotnym. Zgodnie bowiem z art. 172 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.) własność w tym trybie nabywa posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zważył również, że zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką o nr ew. [...] i działką o nr ew. [...]. Postępowanie to zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania o zasiedzenie. Zaznaczyć jednak wypada, że problematyka związana z przekroczeniem granic nieruchomości i wzniesieniem ogrodzenia na cudzym gruncie oraz korzystaniem przez właścicieli działki nr ew. [...] z pasa działki nr ew. [...], położonego między granicą działki a ogrodzeniem, jak trafnie wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, stanowi domenę prawa cywilnego a wynikające z tych naruszeń roszczenia oraz ustalenia w zakresie własności, dochodzone są przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilnym. W postępowaniu naprawczym chodzi o doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. Powyższe okoliczności pozwalają natomiast uznać za zasadne ustalenia organu co do tego, że przedmiotowe ogrodzenie międzysąsiedzkie stanowi urządzenie budowlane, bowiem jest służebne wobec istniejącej od wielu lat zabudowy mieszkaniowej. W konsekwencji ocenie organu podlegało spełnienie przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Dalej Sąd stwierdził, że wobec faktu, że wykonanie przedmiotowego ogrodzenia nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, oraz, co nie jest kwestionowane, z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby stwarzało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenie środowiska, organy zasadnie przystąpiły do ustalenia, czy będące przedmiotem postępowania ogrodzenie zostało wykonane z istotnym naruszeniem przepisów, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4. W odniesieniu do prowadzenia robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym bądź w przepisach ustawodawca wyraźnie wskazał jako przesłankę wstrzymania wykonywania tych robót, że odstępstwo przy prowadzeniu takich robót od warunków i ustaleń zawartych w wymienionych aktach musi być istotne. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że działka nr ew. [...] ma oznaczenie LsV – grunty leśne, ujawnione od momentu założenia ewidencji w latach 60-tych XX wieku. W zaskarżonej decyzji, w wyniku analizy przeznaczenia terenu tej działki ewidencyjnej, organ przyjął, że jest to grunt leśny. Z tego względu przeprowadził analizę stanu faktycznego w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1985 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( dalej także jako: u.o.g.r.l. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne określa się obowiązki związane z wyłączeniem (ust. 1a). W art. 4 pkt 6 ustawa podaje definicję, zgodnie z którą przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Natomiast ilekroć w ustawie mowa o wyłączeniu gruntów z produkcji - rozumie się przez to rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat (art. 4 pkt 11). Dalej Sąd przeprowadził szczegółową analizę przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i stwierdził, że ustawodawca powierzył prowadzenie postępowań i rozstrzyganie w kwestii nielegalnego wyłączenia gruntów z produkcji oraz nakładania opłat sankcyjnych organom wymienionym w art. 26 ust. 1. Odnośnie gruntów leśnych zastosowanie ma natomiast art. 28 ust. 7, zgodnie z którym decyzję wydaje dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, a w parkach narodowych dyrektor parku. Natomiast w toku postępowań związanych z procesem budowlanym stosowanie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przewiduje jedynie przepis art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l., na co trafnie zwraca uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji zezwalających na wyłączenie z produkcji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Odniesienie tych regulacji do art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. pokazuje, że uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji dotyczy robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę oraz wymienionych w art. 29 ust. 1 oraz ust. 3 i musi nastąpić przed uzyskaniem pozwolenia na budowę; dokonaniem zgłoszenia budowy określonej w art. 29 ust. 1 pr.bud.; dokonaniem zgłoszenia wykonania robót budowlanych określonych w art. 29 ust. 3 pr.bud. W przypadku każdej z tych inwestycji budowlanych, o ile jest ona planowana na gruntach rolnych lub leśnych, ustawodawca wprowadził zatem wymóg uprzedniego uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji. Przyjmując koncepcję racjonalnego ustawodawcy, u podstaw takiego rozwiązania musiało leżeć założenie, że realizacja każdej z tych inwestycji prowadzi do wyłączenia gruntów z produkcji. Natomiast w stosunku do budów wymienionych w art. 29 ust. 2 oraz robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 4 wymóg uzyskania zezwolenia na wyłączenie z produkcji nie został wprost sformułowany, co należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca przyjął, iż prowadzenie tych robót na gruntach rolnych lub leśnych nie jest równoznaczne z wyłączeniem tych gruntów z produkcji. Nie oznacza to, że w żadnym przypadku takie wyłączenie nie może nastąpić, jednakże ustalenie, że doszło do wyłączenia wymaga przeprowadzenia stosownego postępowania i rozstrzygnięcia przez właściwe organy, poza procesem budowlanym, do czego nie są właściwe organy nadzoru budowlanego. Stanowisko to znajduje poparcie w przywoływanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008 r. (sygn. akt II OSK 567/08), w którym Sąd stwierdza, że lokalizacja obiektów małej architektury nie musi spowodować utraty przez teren charakteru rolnego. Sąd zauważa, że dla inwestycji, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę nie jest także wymagane wyłączenie z produkcji użytków rolnych (a contrario art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Biorąc pod uwagę niewielkie gabaryty tych obiektów i powierzchnię gruntu jaką zajmują, Sąd wysnuwa wiosek, że lokalizacja obiektu małej architektury na gruncie rolnym nie ma większego wpływu na faktyczną zmianę jego przeznaczenia i nie może uniemożliwić jego rolniczego wykorzystania. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu podnoszonego w skardze, gdzie skarżący podnosi że doszło do naruszenia art. 3 ust 4 p.b. oraz art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowe ogrodzenie stanowi obiekt małej architektury. Zarzut ten nie znajduje podstaw w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ powołując się na tezy wyroku NSA w sprawie II OSK 567/08 nie stoi bowiem na stanowisku przypisywanym mu w skardze, lecz wywodzi, że kontrolowane ogrodzenie nie godzi w przeznaczenie gruntu i nie zmienia jego charakteru. Sąd stwierdził, że odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanej sprawy wypada stwierdzić, że ogrodzenie będące przedmiotem postępowania nie należy do obiektów wymagających pozwolenia na budowę, wymienionych w art. 29 ust. 1 lub 3, a zatem nie należy do tej kategorii robót budowlanych, co do której ustawodawca przesądził, że ich wykonanie skutkuje wyłączeniem gruntu z produkcji leśnej. Stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku doszło do takiego wyłączenia wymaga dokonania wyjaśnień w toku postępowania prowadzonego przez właściwy organ wskazany przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Właściwość organów w tym zakresie została precyzyjnie ustalona przepisami u.o.g.r.l. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy co do zasady właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. Także przepisy art. 11 ust. 4 i 4a u.o.g.r.l. nie stanowią odstępstwa od koncepcji przyjętej przez ustawodawcę w art. 5 oraz w art. 26 i nast. ustawy, w myśl której rozstrzyganie w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji (zarówno zezwolenia na wyłączenie jak i ustalenia czy doszło do nielegalnego wyłączenia) należy do organów wskazanych w u.o.g.r.l., wydających decyzje zezwalające na wyłączenie z produkcji rolnej lub leśnej i prowadzących w tych sprawach postępowania na podstawie przepisów art. 11 i nast. ustawy a także postępowania kontrolne na podstawie art. 28. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przyznaje natomiast żadnych uprawnień organom nadzoru budowlanego w zakresie rozstrzygania w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej. W realiach niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego zasadnie zatem przywołuje art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. wskazując przy tym, że wykonanie przedmiotowego ogrodzenia nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia. W konsekwencji zarzut wykonania spornego ogrodzenia na obszarze leśnym nie daje podstaw do ustalenia przez organ nadzoru budowanego, że wypełniona została przesłanka z art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine Prawa budowlanego. Nie należy także tracić z pola widzenia, że zgodnie z obecną ewidencją gruntów na działce nr ew. 22 nie występują grunty leśne, brak jest planu urządzenia lasu. Wobec braku podstawy prawnej dla organów nadzoru budowlanego w zakresie dokonywania ustaleń w przedmiocie wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, wbrew zarzutom skargi, w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ nadzoru budowlanego przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych lub ustawy o lasach, mających wpływ na wynik sprawy. Wypada także wskazać, że żaden z tych aktów prawnych nie formułuje zakazu budowy ogrodzeń na gruntach leśnych. Stosownie do art. 28 ustawy z dnia 8 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 672 z późn. zm.) właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa może zakazać wstępu do lasu, oznaczając ten las tablicą z odpowiednim napisem. Wobec tak skonstruowanej normy prawnej zawartej w w/w przepisie w doktrynie podnosi się, że nie stanowi ona zakazu budowy ogrodzenia na obszarze lasu. Co prawda ustawodawca nie przewidział wprost możliwości otoczenia ogrodzeniem lasu, który nie jest własnością skarbu Państwa, jednakże nie można takiej możliwości wykluczyć, ponieważ prawodawca tego wyraźnie nie zabrania (por. Rakoczy Bartosz. Ustawa o lasach. Komentarz. Lex 2011). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organy nie naruszyły wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zasadnie organy ustaliły, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym brak podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, wskutek czego na podstawie art. 105 § 1 postępowanie zostało umorzone przez organ I instancji. Z tego względu nie doszło też do zarzucanego w skardze naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Treść zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje w zgodzie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. G. zarzucając: Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1. art.151 p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ odwoławczy art.15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania i nierozpoznaniu powtórnym sprawy obejmującej całokształt wszystkich aspektów faktycznych i prawnych, co stanowi naruszenie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. art.134 § 1 p.p.s.a. przez a). nierozpoznanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze, co uniemożliwiło uchylenie zaskarżonej decyzji; b). zaniechania wyjścia poza granice skargi i niedokonanie pełnej kontroli legalności decyzji przez WSA i ograniczenie się jedynie do zbadania zasadności zarzutów skargi; 3. art.151 p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ odwoławczy: - art. 7,art.77 § 1 i art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy polegających na : niewyjaśnieniu jak budowa ogrodzenia na działce nr [...] stanowiącej nieruchomość leśną wpłynęła na charakter i sposób korzystania z części wygrodzonej nieruchomości , czy nastąpiła zmiana korzystania z tej części nieruchomości i rozpoczęcie wykorzystywania na cele mieszkalne; nieuwzględnieniu okoliczności faktycznego wyłączenia części działki nr [...] z produkcji leśnej w wyniku wybudowania ogrodzenia na działce nr [...] co m.in. wynika z treści notatki służbowej z 26.09.2022r. Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, w której stwierdzono, że część działki w pasie 8,5 m. szerokości od strony wschodniej została wyłączona z produkcji leśnej; niewyjaśnieniu i nieuwzględnieniu okoliczności, że część ogrodzenia wybudowanego na działce nr 21 na odcinku od 7,40 m. do 20 m. od zewnętrznej krawędzi jezdni wybudowana została bez uzgodnienia z zarządcą drogi wbrew zakazowi zabudowy wynikającego z art.43 ust.1 ustawy o drogach publicznych, co stwierdzone zostało pismem Zarządu Dróg Wojewódzkich w Łodzi z 26.01.2023r.; Niewyjaśnieniu czy inwestor wykonujący ogrodzenie na działce nr [...] posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; niewyjaśnienie czy ogrodzenie znajduje się w strefie I,II,IV czy III wyznaczonej zgodnie z prawem miejscowym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzaju materiałów budowlanych z jakich mogą być wykonane (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z [...]), co ma istotne znaczenie dla ustalenia, czy wybudowane ogrodzenie narusza wynikający z art.13 ust.2 pkt 1 tej uchwały zakaz budowy ogrodzeń o wysokości przekraczającej 1,7 m. zwłaszcza, że organ dokonał ustaleń, że ogrodzenie ma wysokość do 2,18 m.; - art.107§ 3 k.p.a. przez niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia, niewskazanie w sposób wyraźny faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej a także podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - art.103 ust.1 i 2 w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że budowa ogrodzenia na działce nr [...] pod rządami prawa budowlanego z 1974r. nie stanowi według obecnych przepisów samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 obecnie obowiązującego prawa budowlanego i w związku z tym nie mają zastosowania przepisy prawa budowlanego z 1974 r. podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów powinno polegać na przeprowadzeniu postępowania w oparciu o przepisy art.37- 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r.; - art. 28 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. w zw. z art.19 ust.1 pkt 1 i art. 9 ust.1 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20.02.1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego w z art. 2 ustawy z 22.11. 1973r. o zagospodarowaniu lasów niestanowiących własności Państwa – polegające na ich niezastosowaniu a tym samym nieuznaniu, że na budowę ogrodzenia na działce nr [...], stanowiącej działce leśną wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i poprzedzającej ją decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej, a tym samym wybudowane ogrodzenie stanowi samowolę budowlaną; - art.37 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. przez jego niezastosowanie pomimo jego obligatoryjnego charakteru i nienakazanie rozbiórki ogrodzenia stanowiącego samowolę budowlaną; - art.51 ust.1 i 2 w zw. z art.51 ust.7 i art.50 ust.1 pkt 1,2 i 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania naprawczego, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów powinno skutkować decyzją o nakazie rozbiórki ogrodzenia albo decyzją o legalizacji samowoli budowlanej; -art.105 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego, podczas gdy w sprawie istniały przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy; Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art.151 p.p.s.a. w zw. z art.145 §1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. w zw. z : - art.3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym związanym z domem mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...], podczas gdy ogrodzenie wybudowane na gruncie leśnym podlegającym ochronie nie jest funkcjonalnie związane z domem mieszkalnym; - art.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wybudowanie ogrodzenia na cudzym gruncie w wyniku przekroczenia granic nieruchomości stanowi wyłączną domenę prawa cywilnego, a nie administracyjnego, podczas gdy zabudowa nieruchomości możliwa jest jedynie w przypadku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z czym ta okoliczność podlega badaniu przez właściwe organy administracyjne; - art.2 w zw. z art. 7 ust.2 ustawy z 22.11.1973 r. o zagospodarowaniu lasów niestanowiących własności Państwa poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z przepisów tych wynika, że wszystkie grunty leśne należy trwale utrzymywać pod uprawą leśną, a zmiana użytkowania na inny może nastąpić jedynie na podstawie zezwolenia Naczelnika Powiatu (od 1.06.1975 r. – Wojewody), co ma znaczenie dla oceny czy ogrodzenie na działce stanowiącej grunty leśne w dacie jego powstania zostało wybudowane zgodnie z prawem czy też stanowi samowolę budowlaną; - art. 12 ust.1 w/w ustawy o zagospodarowaniu lasów niestanowiących własności Państwa przez jego niezastosowanie, a tym samym uznaniu, że możliwe jest wygrodzenie działki nr [...] mającej leśny charakter i dokonanie faktycznego podziału tej nieruchomości leśnej, której część może ulec odłączeniu od działki leśnej przez zasiedzenie podczas gdy zastosowanie tego przepisu powinno prowadzić do wniosku, że podział faktyczny ani prawny tej nieruchomości nie jest możliwy oraz wydzielona część stanowiąca grunt leśny wraz z ogrodzeniem nie może mieć funkcjonalnego związku z inną działką zabudowana domem mieszkalnym; - art.4 pkt 11 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w wyniku wybudowania ogrodzenia na działce leśnej nie doszło do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, chociaż doszło do takiego wyłączenia i faktycznego przyłączenia części działki nr [...] do działki nr [...] , która nie ma i nigdy nie miała charakteru leśnego, co spowodowało zmianę sposobu korzystania z tej wygrodzonej części działki bez uprzedniego uzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej; - art.11 ust.1 w/w ustawy przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wybudowanie przedmiotowego ogrodzenia na działce mającej leśny charakter nie stanowi wyłączenia części gruntu z produkcji leśnej podczas gdy zmiana sposobu korzystania z wygrodzonej części działki wymagała uzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej; - art.43 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym ogrodzenie wybudowane wzdłuż granicy działek nr [...] i [...] zaczyna się w odległości 7,40 od drogi i na odcinku do 20 m od drogi , co narusza wynikający z tego przepisu zakaz zabudowy w odległości 20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej; - art.35 ust. 3 w zw. z art.43 ust.1 ustawy o drogach publicznych przez jego niezastosowanie, choć należało uznać, że ewentualna przebudowa ogrodzenia na działce nr [...] na odcinku 20 m od zewnętrznej granicy drogi podlegała uzgodnieniu z zarządcą drogi wojewódzkiej nr [...] czego nie dokonano; -art.141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli zaskarżonego orzeczenia; - art.151 p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegającym na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako naruszającej zasadę dwuinstancyjności oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie niezbędnych kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art.176 par.2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Wniósł także o dopuszczenie dowodu z notatki służbowej Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 26.09.2022r. na okoliczność , że część działki nr ew.[...] w pasie ok.8,5 m szerokości od strony wschodniej została wyłączona z produkcji leśnej oraz że dla tego gruntu leśnego nie została wydana decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji leśnej oraz dowodu z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w Łodzi z 26.01.2023r. do PINB w [...], że przebudowa ogrodzenia na działce nr ew. [...] nie została uzgodniona z zarządcą drogi wojewódzkiej nr [...]. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka B. S.wniosła o jej oddalenie podnosząc m.in., że Gmina [...] uzyskała w 2022r. przed przystąpieniem do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodę na wyłączenie gruntu działki nr ew. [...] z produkcji leśnej. Poza tym podniosła, że nie zgadza się z twierdzeniem, że ogrodzenie zostało wybudowane stricte na działce nr [...], ponieważ nie ma żadnego dokumentu prawnego, który wskazuje przebieg granicy pomiędzy działkami nr ew.[...] i nr ew.[...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodziły, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w tej sprawie, wszczętego z urzędu przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w październiku 2022r. było zbadanie legalności ogrodzenia wybudowanego między działkami nr ew. [...] i [...] położonymi w miejscowości [...]. W pierwszej kolejności, kluczowe dla rozpoznania sprawy w kontekście mających w sprawie zastosowania przepisów prawa budowlanego miało ustalenie daty budowy ogrodzenia. Okolicznością bezsporną w sprawie było to, że ogrodzenie między działkami nr ew.[...] i nr ew.[...] wybudowane zostało przez poprzedników prawnych uczestniczki postępowania B. S. w latach 1972 – 1976 r. Nie ma także sporu, co do tego, że działka nr ew. [...] stanowiąca współwłasność skarżącego kasacyjnie w rejestrze gruntów założonym w 1967r. wpisana jest jako użytek leśny (Ls). W niniejszej sprawie organy obu instancji, których argumentację podzielił Sąd pierwszej instancji przyjęły, że jeżeli przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odwołuje się w sposób ścisły jedynie do normy art. 48 (zaistnienie samowoli budowlanej), to nie można obejmować hipotezą przepisu art. 103 ust. 2 innych przepisów Prawa budowlanego z 1994 r., jak to wskazał w wyroku z dnia 10 czerwca 2020 r. NSA, sygn. akt II OSK 3844/19. Zatem – jak podniósł organ odwoławczy - pomimo faktu, że ogrodzenie miało powstać w latach 70-tych, a więc w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z roku 1974 r. nie będzie ten akt prawny miał zastosowania do niniejszego postępowania, bowiem dotyczy on wyłącznie samowoli budowlanych stypizowanych w aktualnym art. 48 Prawa budowlanego. Powyższe stanowisko jest błędne i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z niezrozumienia poglądu wyrażonego w w/w wyroku NSA w sprawie II OSK 3844/19 i co w konsekwencji musiało prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wskazać trzeba, że w aktualnym stanie prawnym ustalenie, że doszło do budowy obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę pozwala przyjąć, że mamy do czynienia z klasyczną samowolą budowlaną, co wymaga wdrożenia trybu postępowania z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z Dz.U. 2025 r., poz. 418 t.j., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.). Natomiast stwierdzenie, że samowola budowlana zaistniała przed 1 stycznia 1995 r. wymaga zastosowania art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których m.in. budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. W tym wypadku stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Oznacza to, i tak należy rozumieć pogląd NSA w sprawie II OSK 3844/19, że do obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej przed dniem 1 stycznia 1995 r. odnosić można tylko tę regulację normatywną zawartą w Prawie budowlanym z 1974 r., która odpowiada ściśle zakresowi unormowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Są to art. 37, art. 38, art. 39, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. dotyczące właśnie samowoli budowlanej i możliwości jej zalegalizowania. Inaczej mówiąc przyjęta przepisem intertemporalnym (art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.) reguła oznacza, że stosowanie ustawy nowej obejmuje wszystkie sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), a jedynym w tym zakresie wyjątkiem jest wyłączenie stosowania art. 48 ustawy "nowej" (por. wyrok NSA z 21 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1098/05, ONSA i wsa 2007/4/95; wyrok NSA z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/08). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy za uzasadnione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art.103 ust.1 i 2 w zw. z art.48 Prawa budowlanego z 1994r. przez uznanie, że budowę przedmiotowego ogrodzenia należy rozpatrywać w oparciu o aktualne brzmienie ( w dniu wydania zaskarżonej decyzji) art.48 ustawy Prawo budowlane z 1994r., ponieważ legalność ogrodzenia, z uwagi na jego wybudowanie przed 1 stycznia 1995r., powinna zostać zbadana na podstawie przepisów art. 37, art. art. 38, art. 39, art. 40 i art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r. ,a nie według przepisów Prawa budowlanego z 1994r. Jeśli organ ustali na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975r. nr 8, poz.48), że wybudowano ogrodzenie bez wymaganego w dacie jego budowy pozwolenia, to zbada czy zachodzą przesłanki z art.37 w/w ustawy. Jeśli stwierdzi, że tych przesłanek nie ma czyli możliwa jest legalizacja spornego ogrodzenia, niniejsza sprawa powinna zostać zakończona, po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego, decyzją orzekającą o legalności inwestycji, czyli decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, wydaną na podstawie art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Natomiast ustalenie, że ogrodzenie wybudowane w latach 70-tych zostało wzniesione legalnie, mogłoby uzasadniać, co wynika z wyżej poczynionych uwag, przy zaistnieniu przesłanek z art.50 ust.1 Prawa budowlanego z 1994r., prowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50-51 tej ustawy. Nie jest natomiast usprawiedliwiony podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut niewyjaśnienia, czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dwóch powodów. Po pierwsze przepisy art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. nie uzależniają wydania rozstrzygnięć na podstawie ww. przepisów od tego, czy inwestor obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę posiadał w dacie budowy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nie posiadał takiego prawa. Za niedopuszczalną można byłoby uznać jedynie taką wykładnię przepisów Prawa budowlanego z 1974r., która pozwalałaby na legalizację obiektu budowlanego osobie, która wybudowała go na cudzym gruncie nie posiadając do niego tytułu prawnego ani w dacie budowy, ani w dacie legalizacji. Po drugie, co najistotniejsze, jak wynika z prawomocnego postanowienia SR w [...] z 17 kwietnia 2025r. w sprawie sygn. akt [...] (Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z 27 sierpnia w sprawie [...] oddalił apelację M. G. od w/w postanowienia SR w [...]) poprzednicy prawni B. S. nabyli przez zasiedzenie własność część działki nr ew. [...], na której usytuowane jest ogrodzenie, z dniem 1 stycznia 2005r., wobec powyższego usytuowanie ogrodzenia nie narusza prawa własności skarżącego kasacyjnie i ma znaczenie dla wyniku ewentualnego postępowania legalizacyjnego. Słusznie także organy orzekające w sprawie i Sąd pierwszej instancji uznały, że choć ogrodzenie zostało posadowione na gruncie stanowiącym użytek leśny, który nie został wyłączony z produkcji gruntów leśnych, to nie doszło w okolicznościach tej sprawy do naruszenia art.11 ust.1 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stanowisko to jest trafne choć z innych powodów, niż wskazanych przez Sąd. Należy wziąć pod uwagę, że część działki leśnej, na której wybudowano ogrodzenie nie musiała spowodować utraty jej charakteru leśnego, ponieważ ogrodzenie to ze względu na swoją budowę nie ma większego wpływu na faktyczną zmianę przeznaczenia gruntu. Nie można uznać, że budowa tego ogrodzenia spowodowała faktycznie inne niż leśne użytkowanie gruntu w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Poza tym aktualnie, w okolicznościach tej sprawy, należy także spojrzeć na to zagadnienie prawne przez pryzmat zmian własnościowych, w wyniku których skarżący utracił własność części działki nr ew.[...] stanowiącej użytek leśny z uwagi na jej zasiedzenie przez poprzedników prawnych B. S. i pas działki nr [...] położony między granicą działki nr ew. [...] a spornym ogrodzeniem od lat 70 – tych ubiegłego wieku stał się prawnie częścią siedliska uczestniczki znajdującego się na działce nr ew. [...]. Charakter leśny części działki, która została nabyta w drodze zasiedzenia na mocy w/w postanowienia SR w [...] nie uniemożliwiałby zatem wbrew twierdzeniom strony skarżącej ewentualnego dokonania legalizacji ogrodzenia. Innym zagadnieniem jest natomiast i co nie podlega kompetencjom organów nadzoru budowlanego czy właścicielka działki nr ew.[...] utrzyma charakter leśny części gruntu, który został nabyty w drodze zasiedzenia. Problem ten może przestać istnieć jeśli okaże się, że usytuowanie ogrodzenia jest zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na wyłączenie działki nr [...] z produkcji leśnej na co wskazywałaby treść odpowiedzi na skargę. Nie są także usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji 141 § 4 p.p.s.a., art.134 p.p.s.a., art.145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wtedy jest podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji, gdy wyrok ten na skutek wadliwości uzasadnienia nie poddaje się kontroli, tzn. jest tak niejasny lub niepełny, że nie może być oceniony przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd w sposób jasny przedstawił swoje stanowisko podając obszerną argumentację. Fakt kwestionowania tego stanowiska przez skarżącego kasacyjnie nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis nie jest też podstawą do podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze wskazanej normy prawnej. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art.145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art.107 § 3 k.p.a. Stwierdzić należy, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej z uwagi na niewłaściwe zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego prawa materialnego budowlanego i błędne zaakceptowanie tego stanu rzeczy przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie - jest przedwczesne. Końcowo zauważyć jeszcze należy, że skarżący sam sobie zaprzecza z jednej strony zarzucając naruszenie art.37 Prawa budowlanego z 1974r. przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i nienakazanie rozbiórki ogrodzenia, a z drugiej strony zarzuca naruszenie art.51 ust.1 i 2 w zw. z art.51 ust.7 i art.50 ust.1 pkt 1,2 i 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania naprawczego, które powinno zakończyć się decyzją o nakazie rozbiórki, choć są to odmienne tryby postępowania stosowane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r., nr 10/2024. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. G. kwotę 1227,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.