II OSK 2038/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 28/20 w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie utrzymania i użytkowania budynku 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz M. M. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 28/20, oddalił skargę M. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie utrzymania i użytkowania budynku. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: M. M. pismem z dnia 14 lutego 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], wnosząc o: 1) zobowiązanie PINB w [...] do załatwienia przedmiotowej sprawy, w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez organ w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."); 2) stwierdzenie, że PINB w [...] dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.); 3) stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie - bezczynność - miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) - z uwagi na argumentację zawartą w piśmie - odpowiedzi na ponaglenie znak: [...] z dnia [...] lutego 2020 r.; 4) przyznanie od PINB w [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.); 5) zasądzenie od PINB w [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 597 złotych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 19 grudnia 2019 r. wpłynęło do PINB w [...] jego żądanie wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie prawidłowego użytkowania i utrzymania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. nr [...] w K. Podkreślił, że od doręczenia podania minął ponad miesiąc (prawie dwa miesiące), a PINB w [...] nie wykonał jakiejkolwiek czynności. Zdaniem strony, PINB w [...] powinien był bez zbędnej zwłoki zawiadomić o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), a tego do tej pory nie uczynił, co świadczy o bezczynności. Natomiast gdyby PINB w [...] uznał, że żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (takim żądaniem było niewątpliwie podanie z dnia 17 grudnia 2019 r.) zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na żądanie strony (art. 61a § 1 k.p.a.), czego także nie uczynił, co także świadczy o bezczynności. W odpowiedzi na skargę PINB w [...] wniósł o jej oddalenie, a z ostrożności procesowej, w przypadku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, wniósł o niepodejmowanie środków zapobiegających bezczynności i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ stwierdził, że pismo skarżącego nie stanowi wniosku o wszczęcie postępowania na żądanie strony, wyraźnie wskazywano w nim bowiem, iż stanowi ono "żądanie wszczęcia i przeprowadzenia przez organ postępowania w sprawie prawidłowego użytkowania i utrzymania budynku mieszkalnego wielorodzinnego w K. przy ul. K. nr [...]". Tym samym, zdaniem organu, z chwilą wniesienia przedmiotowego pisma nie rozpoczął się bieg terminu do załatwienia tej sprawy, a zatem organ nie pozostaje w bezczynności. Organ wyjaśnił także, że czynności kontrolne, w tym dotyczące wykonania obowiązków wynikających z art. 60-65 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwane też sprawdzającymi, prowadzone w trybie art. 81 ust. 4 ww. ustawy, mają charakter szczególny w stosunku do czynności prowadzonych w trybie k.p.a. Z tego powodu nie mają do nich zastosowania wymagania stawiane czynnościom dowodowym, przede wszystkim wymóg wykonania czynności w określonym czasie, uprzedniego z odpowiednim wyprzedzeniem, zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia takich czynności, czy też zapewnienia w nich udziału inwestora, kierownika budowy, właściciela obiektu, czy innej upoważnionej osoby. Organ podkreślił również, że przeprowadził już działania we wnioskowanym zakresie. Wezwano zarządcę nieruchomości do przedłożenia książki obiektu budowlanego, aktualnych protokołów przeglądów okresowych 5-letnich i jednorocznych, o których mowa w art. 62 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Początkowo, oprócz książki obiektu budowlanego, przedłożono do wglądu protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych dokonanych w dniu 6 listopada 2019 r. Z wyjaśnień uprawnionego kominiarza wynika, że dotychczas nie został on dopuszczony do dokonania oględzin w lokalu nr [...] przedmiotowego budynku w K. przy ul. K. [...], którego właścicielem jest skarżący i co potwierdzają też przedłożone dokumenty zgromadzone w aktach sprawy PINB. Organ podał nadto, że w dniu 3 grudnia 2019 r. (zatem również przed wpłynięciem wniosku z dnia 19 grudnia 2019 r.) dokonano badania instalacji gazowej w mieszkaniach, w tym w przedmiotowym lokalu nr [...] skarżącego. Stosowne protokoły z przeglądu zostały również niezwłocznie przedłożone do kontroli i dołączone do akt sprawy. Ponadto, PINB w [...] wskazał, że po otrzymaniu postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], stosując kwalifikacje prawną tam wyrażoną, zawiadomiono o wszczęciu postępowania oraz ponownie wezwano Wspólnotę [...] "[...] [...]" w K. do przedłożenia książki obiektu budowlanego i protokołów przeglądów okresowych, o których mowa w art. 62 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę uznał, iż organ zasadniczo nie uchybił swoim obowiązkom, co uzasadnia stwierdzenie, że nie pozostawał w bezczynności. Wniosek skarżącego o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w sprawie prawidłowego użytkowania i utrzymania budynku mieszkalnego wpłynął do organu dnia 19 grudnia 2019 r., w tej dacie nastąpiło wszczęcie postępowania. Sąd nie podzielił stanowiska organu, jakoby pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2019 r. nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania, skoro z jego treści wynika wniosek przeciwny. Sąd podkreślił, że omawiana sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ winien więc załatwić ją w terminie miesiąca. Z akt sprawy wynika, że organ podejmował próby przeprowadzenia czynności dowodowych w zakresie objętym wnioskiem. Z oświadczenia Mistrza Kominiarskiego z dnia 24 stycznia 2020 r. wynika, że nie zastał on skarżącego w lokalu w dniach wyznaczonej kontroli. Okoliczność ta świadczy o niedopełnieniu przez organ obowiązku nawiązania kontaktu ze stronami postępowania. Bezsprzecznie, organ nie powiadomił skarżącego o tym, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte (nie przesłał także postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania). Jednakże, mimo braku zawiadomienia przez organ skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie, której dotyczył złożony przez niego wniosek, zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, by organ pozostawał w bezczynności. Organ, obiektywnie podejmował bowiem czynności w zakresie objętym wnioskiem skarżącego (próba kontroli przewodów kominowych oraz wezwanie prezesa wspólnoty mieszkaniowej do dostarczenia dokumentów). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o rozpoznanie skargi i umorzenie postępowania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 440 złotych, ewentualnie kosztów postępowania sądowego w kwocie 1037 złotych, w przypadku rozpoznania skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 35 § 3 k.p.a. naruszenie polegające na załatwieniu sprawy w okresie dłuższym niż okres, w którym sprawa winna była być załatwiona (w ciągu jednego miesiąca zamiast w ciągu 103 dni - ponad 3 miesięcy tj. od 19.12.2019 r. (data wpływu podania do PINB w [...]) do 31.03.2020 r. (data wydania decyzji znak: [...]); WSA w Poznaniu popełnił błąd subsumpcji uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 35 § 3 k.p.a. dotyczącej postępowania wyjaśniającego, tzn. że PINB w [...] załatwił sprawę w ciągu miesiąca tj. do 19.01.2020 r., choć w tym czasie nie wydał jakiegokolwiek rozstrzygnięcia; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania polegające na oddaleniu skargi zamiast na umorzeniu postępowania i zasądzeniu kosztów postępowania; 3) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 149 § 1 pkt 3 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na ich błędnej wykładni; WSA w Poznaniu mylnie rozumuje pojęcie bezczynności; w ocenie WSA w Poznaniu już tylko to, że "organ podejmował próby przeprowadzenia czynności dowodowych w zakresie objętym wnioskiem" świadczy o załatwieniu sprawy, z czym skarżący się nie zgadza. Takie rozumowanie sprzeczne jest z utrwalonym poglądem "co należy rozumieć przez załatwienie sprawy"?, a mianowicie, że przez załatwienie sprawy należy rozumieć wydanie rozstrzygnięcia, co jest zgodne z art. 104 § 1 k.p.a. 4) na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a., naruszenie przepisów postępowania polegające na nie przedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym oraz nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało; 5) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych naruszenie przepisów postępowania polegające na "nie niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu"; W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a w piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2020 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej zawartego w punkcie 5 opisanej wyżej skargi, iż doszło do naruszenia przepisów art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Odnośnie pierwszego z tych przepisów wskazać należy, że nie zawiera on samodzielnej treści normatywnej, określając wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego. Z przepisu tego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W orzecznictwie trafnie zauważono, iż przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procesowania przed tym sądem. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skoro rozpoznał skargę wniesioną na bezczynność PINB w [...]. Podobnie przepisy art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych są przepisami ustrojowymi normującymi zakres (§ 1) i kryterium kontroli (§ 2) działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako takie co do zasady nie mogą stanowić samodzielnych podstaw kasacyjnych. Sąd pierwszej instancji mógłby naruszyć art. 1 § 1 i 2 ww. ustawy odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Ponadto naruszenie przepisu art. 1 § 2 tej ustawy może polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli, jak zarzucono w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. To, czy ocena legalności zachowania organu była prawidłowa, czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, czy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA: z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 266/08; z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 514/20). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a., w części, w jakiej wskazano na uchybienia w zakresie należytego sporządzenia uzasadnienia wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z nim sąd powinien w uzasadnieniu wydanego wyroku przedstawić zwięźle stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie powinno pozwolić na prześledzenie toku rozumowania sądu, które doprowadziło go do sformułowania oceny o zasadności bądź bezzasadności skargi. Strona winna po jego lekturze mieć pewność, że sąd przeanalizował każdy z podniesionych przez nią zarzutów, konfrontując je z zebranym materiałem dowodowym, wnioskami organu co do faktów wynikających z tych dowodów, prześledził tok postępowania administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem. Sąd nie może więc ograniczyć się do ogólnikowych stwierdzeń czy też tylko do przytoczenia wszystkich zarzutów i żądań bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Winien wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyroki NSA: z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1819/19; z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 369/19). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu swojego wyroku Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił w sposób należyty podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Nie ma w nim bowiem odniesienia do wszystkich kwestii, które powinny w nim zostać rozważone i ocenione, a które są istotne dla rozpoznania tej sprawy. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2019 r. było wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Nie rozważył jednakże, jaki wpływ na wynik niniejszego postępowania miał fakt wydania: 1) postanowienia [...]WINB z dnia [...] lutego 2020 r., uznającego wniesione przez skarżącego ponaglenie na bezczynność PINB za uzasadnione, którym jednocześnie wyznaczono organowi powiatowemu termin załatwienia sprawy najpóźniej do dnia 31 marca 2020 r.; 2) zawiadomienia PINB w [...] z dnia 2 marca 2020 r. o wszczęciu postępowania na wniosek M. M. z dnia 17 grudnia 2020 r.; 3) decyzji PINB w [...] z dnia 31 marca 2020 r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku M. M. Przypomnieć należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, tj. istniejący w chwili zamknięcia rozprawy, lub do chwili wydania orzeczenia w postępowaniu uproszczonym. Powyższego zdaje się Sąd Wojewódzki nie zauważył orzekając w przedmiocie bezczynności organu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpatrywanie pozostałych zarzutów jawi się jako przedwczesne wobec naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Na marginesie art. 149 § 1 p.p.s.a. nie zawiera punktu 4. Ponownie rozpoznając skargę na bezczynność PINB w [...] Sąd Wojewódzki uwzględni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w niniejszej sprawie. Przy czym będzie mieć na uwadze, że w piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowadministracyjne, 2010, s. 70). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Istotą sprawy ze skargi na bezczynność organu jest to, że w ustawowym terminie organ administracji publicznej nie wydał stosownego aktu kończącego postępowanie przy braku okoliczności usprawiedliwiających niedotrzymanie terminów załatwiania spraw ustanowionych w art. 35 k.p.a. lub terminu ustalonego w myśl art. 36 k.p.a. bądź też dodatkowego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez organ wyższego stopnia na skutek uwzględnienia zażalenia na niezałatwienie sprawy (art. 37 ust. 2 k.p.a.) – zob. wyroki NSA: z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 318/20; z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 365/20. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).