VII SAB/Wa 395/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Wojewody [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.

Pismem z dnia 27 listopada 2020 r. A. N. (dalej jako: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...] (dalej także jako: "Wojewoda") w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak sprawy [...], w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę części pomieszczeń budynku Szkoły Podstawowej nr [...] na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W dniu [...] lipca 2020 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. wpłynęło ponaglenie skarżącej na działanie Wojewody [...], które zostało przekazane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak sprawy [...], stwierdził przewlekłość Wojewody [...] w prowadzeniu postępowania oraz wyznaczył Wojewodzie termin do załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 28 września 2020 r. Na gruncie rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że jakkolwiek ponaglenie zostało wniesione i skarga na bezczynność postępowania w przedmiotowej sprawie byłaby dopuszczalna, to została ona jednak wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie już po załatwieniu sprawy przez organ, bowiem Wojewoda postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., znak sprawy [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta [...]. Tym samym, w dniu wniesienia przedmiotowej skargi do Sądu stan bezczynności organu nie istniał. Należy również wskazać, iż zagadnienie ewentualnej możliwości wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania po zakończeniu postępowania w sprawie stanowiło w przeszłości przyczynę odmienności zajmowanych stanowisk w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z jednej strony, sądy administracyjne przyjmowały, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość (np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 238/15 oraz wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r. I OSK 1329/14), z drugiej zaś strony przyjmowane były stanowiska podkreślające konieczność ochrony podmiotów skarżących poprzez przyznanie im prawa do uzyskania deklaratoryjnego wyroku, stwierdzającego dopuszczenie się przez organ zwłoki w rozpoznaniu danej sprawy (np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 576/15 oraz wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 591/15). Uchwałą z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny usunął rozbieżności w orzecznictwie w przedmiotowym zakresie wskazując w jej sentencji, iż wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. uchwały wskazał m.in., iż zasadniczym celem skargi na bezczynność postępowania organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym skarga podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wprost wynika, że w dacie złożenia skargi postępowanie administracyjne nie toczyło się, a zatem kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy nie był aktualny. Mija się to z zasadniczym celem skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania polegającym na przymuszeniu danego organu administracji publicznej do załatwienia sprawy w określonym terminie. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.