II OSK 1244/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 342/13 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wstrzymania budowy budynku mieszkalnego i studni kopanej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 342/13, po rozpoznaniu skargi E. S., uchylił zaskarżone postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2013 r. oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wysokiem Mazowieckiem z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wstrzymania budowy budynku mieszkalnego i studni. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: E. S. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wysokiem Mazowieckiem żądanie wstrzymania budowy na działce o nr ewid. gruntów [...]/2 w Z. W., prowadzonej przez T. M. na podstawie decyzji Starosty Wysokomazowieckiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]/2011 o pozwoleniu na budowę. Inwestycja obejmuje budynek mieszkalny oraz studnię. PINB w Wysokiem Mazowieckiem w dniu 12.09.2011 r. przeprowadził kontrolę w terenie, w wyniku której stwierdzono, iż roboty budowlane przy przedmiotowej inwestycji są prowadzone zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 15 września 2011 r. organ I instancji wskazał wnioskodawcy brak podstaw do wydania postanowienia w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane oraz fakt, iż E. S. nie posiada przymiotu strony. W wyniku skargi E. S. na bezczynność PINB w Wysokiem Mazowieckiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wydał wyrok prawomocny z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 28/12, w którym zobowiązał wskazany organ, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt, do wydania aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek. PINB w Wysokiem Mazowieckiem w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał postanowienie, którym odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wstrzymania budowy budynku mieszkalnego i studni, prowadzonej przez T. M. na działce o nr ewid. gr. [...]/2 we wsi Z. W. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, po rozpoznaniu zażalenia E. S., postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB w Wysokiem Mazowieckiem z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż z terenem inwestycji, tj. działką o nr [...]/2 w Z. W. bezpośrednio graniczy jedynie działka [...]/3 i działka 387 – droga. Sąd Rejonowy w Wysokiem Mazowieckiem wyrokiem prawomocnym z dnia 31 grudnia 2010 r. sygn. akt I C 40/10 przywrócił E. S. posiadanie pasa gruntu w obrębie działki o nr ewid. [...]/3 w Z. W.. Pas ten został oznaczony przez biegłego geodetę punktami 85-114-100-101-85. Z dostarczonej przez E. S. mapy sytuacyjnej, stanowiącej integralną część przywołanego wyroku, jednoznacznie wynika, iż między działką [...]/2 a działką przywróconą wnioskodawcy istnieje pas działki o nr [...]/3, nie stanowiącej własności p. E. S.. Podobnie pas działki o nr [...]/3 oddziela działkę nr [...]/1 (której p. E. S. jest współwłaścicielem) od działki [...]/2. Zatem teren inwestycji nie graniczy bezpośrednio z nieruchomościami p. S. w Z. W.. Natomiast bliskie sąsiedztwo z terenem inwestycji samo w sobie nie stanowi podstawy do stwierdzenia istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Nie świadczy ono zatem o posiadaniu przez wnioskodawcę statusu strony w postępowaniu, którego wszczęcia domaga się E. S.. Ponadto organ wskazał, iż PINB w Wysokiem Mazowieckiem dokonał kontroli inwestycji T. M. na działce o nr [...]/3 w Z. W. i nie stwierdził podstaw do wszczęcia postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Organ II instancji wskazał ponadto, iż z uwagi na fakt, iż wnioskodawca nie ma statusu strony, akt administracyjny kierowany do E. S., nie mógł być wydany w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. PINB w Wysokiem Mazowieckiem prawidłowo zatem wydał postanowienie na podstawie art. 61a k.p.a. Organ podniósł dodatkowo, że pojęcie obszaru oddziaływania dotyczy postępowań z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej, w których katalog stron jest ustalany w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Natomiast katalog stron w postępowaniach przed organami nadzoru budowlanego jest ustalany w oparciu o normę prawną art. 28 k.p.a. W świetle tego przepisu wnioskodawca nie ma statusu strony. E. S. w skardze na powyższe postanowienie zarzucił: 1. naruszenie art. 28 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i bezpodstawne odmówienie wnioskodawcy prawa strony w sytuacji kiedy jego nieruchomości oznaczone numerami geodezyjnymi [...]/1, [...]9 i część działki nr [...]/3 graniczą z działką oznaczoną nr [...]/2, na której budowany jest budynek mieszkalny, studnia i przydomowa oczyszczalnia ścieków; 2. naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie bez przeprowadzenia postępowania, w którym by sprawdzono czy działki wnioskodawcy oznaczone nr geod. [...]/1, [...]9 i część działki [...]/3 graniczą z działką inwestora nr [...]/2; 3. obrazę art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przez organy rozpatrzenia całego materiału dowodowego w tym prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem z dnia 31.12.2010 r. w sprawie I C 40/10 przywracającego skarżącemu samoistne posiadanie pasa gruntu o szerokości ok. 3 m z działki nr [...]/3 od strony działki nr [...]9, 4. naruszenie art. 80 k.p.a. przez stronniczą i dowolną ocenę przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów, 5. rażącą przewlekłość postępowania i świadome, celowe wprowadzanie wnioskodawcy w błąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma wydanie przez NSA wyroku z dnia 12 września 2014 r. w sprawie sygn. akt II OSK 591/13, w której rozpoznano wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 grudnia 2010 r. nr 31/2010 Wójta Gminy Klukowo dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego w ramach zabudowy zagrodowej, na działce nr [...]/2 we wsi Żebry Wielkie, gmina Klukowo. Decyzja ta stanowiła podstawę do wydania decyzji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]/2011 Starosty Wysokomazowieckiego o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji, o której wstrzymanie wnosił w niniejszej sprawie skarżący. Sąd zaznaczył, że stosownie do art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie jego wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Wszczęcie postępowania jest uzależnione od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też takiego przymiotu nie posiada. Właściwe rozumienie art. 61a § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. W ocenie Sądu Wojewódzkiego zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. powinno być zasadniczo ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie to nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (zob. wyroki NSA z: 17 czerwca 2005 r., OSK 1534/04; 5 kwietnia 2006 r., I OSK 725/05; 2 października 2009 r., II OSK 1501/08; 10 marca 2010 r., II GSK 433/09). W przywołanym wyroku z dnia 12 września 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie posiadana przymiotu strony przez skarżącego E. S. wskazał, iż ocena wpływu konkretnej inwestycji na nieruchomości sąsiednie obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem na nie projektowanego obiektu. Rozważań w kwestii oddziaływania nie można sprowadzić do tego, czy podmiot wnioskujący o wszczęcie postępowania nieważnościowego brał udział jako strona w postępowaniu zwyczajnym oraz czy nieruchomość, której jest właścicielem bezpośrednio graniczy z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. Fakt, że działka nr [...]9, której właścicielem jest skarżący od działki inwestora nr [...]/2 oddzielona jest działką nr [...]/3, stanowiącą trzymetrowej szerokości pas gruntu nie wyklucza, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Rozważania zaś, czy i jaki wpływ na możliwość korzystania przez skarżącego ze stanowiących jego własność nieruchomości będzie miała realizacja planowanej inwestycji, z uwzględnieniem objęciem zamierzeniem inwestycyjnym przydomowej oczyszczalni ścieków, nie mogą być czynione na etapie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Kwestia ta może być rozważana wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Wojewódzki wskazał, iż należało uchylić zaskarżone sprawie postanowienie, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wysokiem Mazowieckiem musi jeszcze raz przeanalizować wniosek E. S. z dnia 16 sierpnia 2011 r., w sprawie wstrzymania budowy budynku mieszkalnego i studni, prowadzonej na działce o nr ewid. gr. [...]/2 we wsi Żebry Wielkie, w szczególności w zakresie tego czy skarżący E. S. posiada przymiot strony w tym postępowaniu. W rezultacie orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie 3 i 4 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. T. M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż "fakt, że działka nr [...]9, której właścicielem jest skarżący od działki inwestora nr [...]/2 oddzielona jest działką nr [...]/3, stanowiącą trzymetrowej szerokości pas (faktycznie pas ma szerokość 4 m) gruntu nie wyklucza, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji". Zdaniem strony przy ocenie obszaru oddziaływania inwestycji nie można opierać się na przypuszczeniach, czy stanach hipotetycznych, bez konkretnego powiązania normy prawnej z możliwością jej wpływu na zagospodarowanie działki sąsiedniej. Nie chodzi więc w tym miejscu o niedogodności, czy uciążliwości powodowane przez proces inwestycyjny dla terenów sąsiednich. Przyjęcie takiego stanowiska prowadzi do sytuacji, że uprawnienia E. S. jako właściciela nieruchomości sąsiedniej będą całkowicie ograniczać uprawnienia inwestora – T. M.. Analiza art. 28 ust. 2 p.b. prowadzi do wniosku, że znajduje on zastosowanie wyłącznie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast w innym postępowaniu, prowadzonym na podstawie przepisów p.b., w tym również w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej, krąg stron należy ustalać na podstawie art. 28 k.p.a., wedle którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Dany podmiot ma prawo wywodzić swój interes prawny jako strona postępowania, jeżeli oddziaływanie obiektu – w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. – powoduje naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, np. przepisów techniczno-budowlanych. Tymczasem E. S. nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego, którego naruszenie wpływa na posiadanie przez niego przymiotu strony postępowania. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1, art. 141 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez nieprawidłowe uchylenie postanowień organów obu instancji w sytuacji gdy ww. organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że E. S. nie posiada przymiotu strony w sprawie objętej wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2011 r.; 2. art. 151 p.p.s.a. przez jego nieuzasadnione niezastosowanie; 3. art. 153 i art. 170 p.p.s.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma wydanie wyroku w dniu 12 września 2014 r. przez NSA w sprawie sygn. akt II OSK 591/13 w sytuacji, gdy sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Klukowo z dnia 30 grudnia 2010 r. nie wiąże się z postępowaniem prowadzonym przed organami nadzoru budowlanego w którym katalog stron ustalany jest na podstawie art. 28 k.p.a. 4. art. 3 ww. ustawy w związku z art. 61a § 1 k.p.a. wobec niedostrzeżenia faktu, że w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie nie tylko zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Przeprowadzona przez pracowników PINB kontrola potwierdziła, że roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego oraz studni kopanej były prowadzone zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Nie było więc podstaw prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego ani na wniosek E. S., ani też z urzędu. W konsekwencji, także z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie mogło być wszczęte i dlatego też prawidłowo organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki zasadnie uchylił zaskarżone postanowienia, wydane przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Mając na uwadze, że organ powiatowy rozstrzygał w trybie art. 61a § 1 k.p.a., Sąd Wojewódzki trafnie zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że zastosowanie wymienionego przepisu powinno być zasadniczo ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Dla potwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie brak legitymacji skarżącego nie jest oczywisty, Sąd Wojewódzki odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. II OSK 591/13) – dotyczącego postępowania zainicjowanego również wnioskiem skarżącego lecz w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy zagrodowej. W związku z tym, że w niniejszej sprawie wniosek złożony do PINB dotyczy wstrzymania realizacji tej samej inwestycji, niewątpliwie ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażona w powołanym wyroku miała istotne znaczenie. W obu bowiem sprawach organ nadzoru budowlanego odmawiając wszczęcia wnioskowanych postępowań stwierdził brak legitymacji skarżącego wskazując, ze nieruchomość, której jest właścicielem nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestora, a planowana zabudowa nie stwarza żadnych ograniczeń dla zagospodarowania działki skarżącego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z [...] marca 2013 r. zaznaczył, że bliskie sąsiedztwo nieruchomości skarżącego z terenem inwestycji samo w sobie nie stanowi podstawy do stwierdzenia istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w postępowaniu, którego wszczęcia się domaga. Ponadto wskazał, że również kontrola realizowanej inwestycji nie dała podstaw do wszczęcia postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Skarżący kwestionując powyższe stanowisko zarzucił organom naruszenie art. 28 k.p.a. wskutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, a zwłaszcza pominięcie faktu, że przedmiotowa inwestycja obejmuje również budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, co będzie wpływać na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Zarzucił też nieuwzględnienie materiału dowodowego, mającego potwierdzać to, że we władaniu (posiadaniu) skarżącego są grunty leżące w bliskim i bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Sąd Wojewódzki uwzględniając skargę wskazał na potrzebę ponownego zbadania wniosku złożonego przez skarżącego, przy czym uzasadniając swoje stanowisko posłużył się argumentacją Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w ww. wyroku stwierdził, że rozważań co do oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie nie można sprowadzać do ustalenia, czy graniczą one ze sobą bezpośrednio. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że ustalenia "czy i jaki wpływ na możliwość korzystania przez skarżącego ze stanowiących jego własność nieruchomości będzie miała realizacja planowanej inwestycji, z uwzględnieniem objęcia zamierzeniem inwestycyjnym przydomowej oczyszczalni ścieków, nie mogą być czynione na etapie wszczęcia postępowania (...)", lecz kwestia ta powinna być rozważana w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Z całości rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy wyprowadzić wniosek, że w ocenie Sądu Wojewódzkiego kontrolowane postanowienia wydane zostały z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Akceptując stanowisko Sądu Wojewódzkiego trzeba zaznaczyć, że organy obydwu instancji nie dokonały właściwej analizy wniosku oraz materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w konsekwencji nie ustaliły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku. Niezależnie od braku rzetelnej analizy oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, organ powiatowy nie wyjaśnił jakiej sprawy administracyjnej dotyczy wniosek skarżącego. Nie jest bowiem możliwe badanie dopuszczalności wniosku złożonego do organu administracji, a zwłaszcza legitymacji wnioskodawcy, jeśli się nie ustali regulacji prawa materialnego administracyjnego, mogącej stanowić podstawę do rozpatrywania określonej sprawy. Skoro skarżący w żądaniu skierowanym do organu domagał się wstrzymania budowy obiektu budowlanego realizowanego na oznaczonej nieruchomości, to należało w pierwszej kolejności rozważyć, czy jest to wniosek mający doprowadzić do wszczęcia nowej sprawy związanej z realizacją inwestycji, czy też jest to wniosek związany z prowadzonymi już postępowaniami nadzwyczajnymi za czym przemawiała argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku. Zgodnie z art. 152 § 1 i art. 159 § 1 k.p.a. organy właściwe w sprawie wznowienia postępowania bądź w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, mogą na żądanie strony wstrzymać wykonanie decyzji, przy zaistnieniu do tego przesłanek ustawowych. Z tych wszystkich względów Sąd Wojewódzki zasadnie uchylił kontrolowane postanowienia, jako wydane z naruszeniem prawa. W konsekwencji niezasadne okazały się zarzuty sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jako chybiony należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a to z tej przyczyny, że w zaskarżonym wyroku nie została wyrażona ocena co do interpretacji bądź zastosowania wymienionych przepisów. Jak już wyżej zostało powiedziane, z uwagi na niewyjaśnienie przez organ nadzoru budowlanego okoliczności faktycznych niezbędnych do właściwego zakwalifikowania wniosku oraz nadania mu właściwego biegu przedwczesne były rozważania co do ewentualnego zastosowania w sprawie wymienionych przepisów, zwłaszcza że przedmiotem kontroli sądowej były postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania, a przedwczesność ich wydania wykluczała rozważania Sądu Wojewódzkiego na gruncie przepisów wymienionych w zarzucie kasacyjnym. Wobec powyższego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.