II GZ 554/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 5879/23 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 5879/23 w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2023 r. nr DZP-III.6110.220.2023 w przedmiocie skreślenia z listy radców prawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 5879/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2024 r. w przedmiocie odrzucenia skargi M.F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2023 r. nr DZP-III.6110.220.2023 o skreśleniu z listy radców prawnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 13 grudnia 2024 r. Przewodniczący Wydziału VI wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 marca 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 19 lutego 2024 r. wniesionego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2024 r. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 3 stycznia 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 10 stycznia 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od zażalenia, co potwierdza załączona do akt sprawy informacja o braku wpłaty w niniejszej sprawie (k. 105 akt sądowych). Wobec powyższego Sąd I instancji, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji z dnia 18 marca 2025 r. wniosła skarżąca formułując szereg zarzutów dotyczących dotychczasowego przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego jej skargą na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że skład sądu był sprzeczny z prawem, ponieważ wystąpiła w nim osoba nieuprawniona, nieprzewidziana ustawowo, gdyż przepisy p.p.s.a. nie przewidują w ogóle pojęcia "asesor" oraz skład był sprzeczny z Konstytucją RP. Skarżąca wskazała, że uiściła wpis, o którym mowa w zarządzeniu z dnia 8 marca 2024 r. Pismem z dnia 26 maja 2025 r. skarżąca uzupełniła argumentację podniesioną w zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadnością zażalenia przemawia przede wszystkim treść przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej – "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 220). Zgodnie natomiast z art. 220 § 2 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2024 r. Sąd I instancji pismem z dnia 13 grudnia 2024 r. wyznaczył na uiszczenie wpisu od zażalenia siedmiodniowy termin informując o skutkach prawnych jego niedotrzymania, tj. o odrzuceniu zażalenia. Przedmiotowe pismo skarżąca odebrała w dniu 3 stycznia 2025 r., natomiast z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie nie uiszczono wymaganego wpisu od zażalenia. Odpowiadając natomiast na zarzut dotyczący niewłaściwego składu Sądu I instancji, należy wyjaśnić, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają charakter norm proceduralnych, natomiast to w odrębnej ustawie uregulowano ustrój sądów administracyjnych, w tym określono osoby uprawnione do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w tych sądach. Z przepisu art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) jednoznacznie wynika, że asesor w zakresie powierzonych mu zadań jest sędzią. Zatem jeżeli ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posługuje się pojęciem sędziego, to pojęcie to jest równoznaczne z pojęciem asesora, który z mocy aktu mianowania i powierzenia mu pełnienia czynności sędziowskich jest właśnie sędzią (zob. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1447/07 oraz z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3224/23). W rekapitulacji należy więc stwierdzić, że skoro wobec nieuiszczenia wpisu od zażalenia nie można było nadać mu prawidłowego biegu, co skutkowało wezwaniem strony – na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – do jego wpłacenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia, to niewykonanie tego wezwania w wyznaczonym terminie – aktualizując przesłanki stosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. – skutkowało odrzuceniem zażalenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.