II GZ 496/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Go 176/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 16 stycznia 2025 r., nr SKO-125/3-Kom/25 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Go 176/25, odmówił J.S. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 16 stycznia 2025 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powołaną decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który nie został uzasadniony. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarżący we wniosku powinien był wskazać konkretny stan faktyczny, a także materiał dowodowy na jego potwierdzenie. Wobec tego, że skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji pozwalającej na uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd I instancji stwierdził, iż nie miał możliwości zweryfikowania zasadności wniosku. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA: z 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11; z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA: z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA: z 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącego w zażaleniu. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowanym w skardze nie zawarł bowiem żadnego uzasadnienia, co jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, uniemożliwiło dokonanie oceny spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, a mającej na celu podważenie rozstrzygnięcia Sądu I instancji, należy stwierdzić jej niezasadność. Wskazując w pierwszej kolejności na twierdzenia skarżącego – reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika – o braku podjęcia inicjatywy zmierzającej do ustalenia czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny ponownie podkreśla, że to na stronie składającej wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej, nie na sądzie, spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto dla wykazania, że zachodzą przesłanki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W konsekwencji argumentacja zawarta w zażaleniu zgodnie, z którą cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami spowoduje u skarżącego duże straty materialne, gdyż uniemożliwi mu normalną pracę oraz prowadzenie działalności gospodarczej, w tym prac dorywczych jest w ocenie NSA niewystraczająca. Okoliczności te nie zostały bowiem w żaden sposób rozwinięte, nie wyjaśniono kim z zawodu jest skarżący czy w jaki sposób brak posiadania uprawnień do kierowania pojazdami miałby uniemożliwić mu prowadzenie działalności gospodarczej. Twierdzenia o trudnej sytuacji finansowej skarżącego także nie zostały poparte jakąkolwiek dokumentacją. Wobec tego należy wskazać, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie była wystarczająca do stwierdzenia uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie nie było więc podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Z związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.