II GZ 20/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 1049/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 września 2021 r., nr SKO/41/RD-68/2021 w przedmiocie obowiązku zapłaty tytułem kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania oraz wyceny wartości przyczepy kempingowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 27 września 2023 r., odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą D. L. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 września 2021 r., w przedmiocie obowiązku zapłaty tytułem kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania oraz wyceny wartości przyczepy kempingowej. Sąd I instancji wskazał, że we wniesionej skardze na wskazaną decyzję, skarżąca zawarła wiosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia SKO w Jeleniej Górze. Sąd wskazał, że wniosek ten nie zastał uzasadniony. Wskazując na treść art. art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że strona nie przytaczając żadnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności wniosku odnośnie do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uniemożliwiła stwierdzenie, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. D. L., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że "odrzucenie jej obecnego wniosku wyrządzi jej znaczną szkodę majątkową a w konsekwencji zdrowotną, której nie będzie można wynagrodzić a powrót do stanu obecnego nawet przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków nie nastąpi i spowoduje trudne do odwrócenia skutki". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił żądanie skarżącej o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, albowiem pomieszczony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w Jeleniej Górze pozbawiony był jakiejkolwiek argumentacji – uzasadnienia – która wskazywałaby na możliwość wystąpienia, w związku z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, którejkolwiek z opisanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie tego przepisu. Oceny żądania strony nie zmienia argumentacja podniesiona w zażalenia wraz z załączonymi na jej poparcie dokumentami. Skarżąca co prawda opisuje swoją sytuację, wskazując na koszty bieżącego utrzymania, w tym koszty związane z leczeniem, jednakże nie przedstawia i nie dokumentuje swojej pełnej sytuacji majątkowej. Argumentacja strony wskazująca na jej stan materialny, przy wykazaniu w sposób szczegółowy ponoszonych kosztów utrzymania, odnosi się do udokumentowanej decyzją z dnia 29 grudnia 2022 r. okoliczności, iż jest osobą bezrobotną z zasiłkiem w wysokości 1.565 zł przez pierwsze 90 dni i zasiłkiem w wysokości 1.229 zł w pozostałym okresie oraz twierdzenia, że "nigdy nie posiadała oszczędności". Jakkolwiek udokumentowana wysokość uzyskiwanego świadczenia dla osoby bezrobotnej pozwala na poczynienie pewnych ustaleń co do stanu finansowego skarżącej, to okoliczność ta nie daje pełnego i obiektywnego obrazu jej zdolności fiskalnych. Strona nie przedłożyła bowiem jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na uzyskiwane miesięcznie dochody i na przepływ uzyskiwanych i posiadanych przez nią środków finansowych – wyciąg z konta bankowego za okres co najmniej trzech miesięcy przed złożeniem żądania, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Również podnoszona kwestia nieposiadania przez stronę oszczędności budzi wątpliwości, mając na uwadze porównanie uzyskiwanych dochodów z zasiłku w stosunku do wykazanych zobowiązań związanych z bieżącym utrzymaniem strony, które znacznie przekraczają kwotę rzeczonego zasiłku. W takim stanie sprawy niemożliwym jest dokonanie obiektywnej oceny wpływu wykonania decyzji SKO w Jeleniej Górze na stronę skarżąca w aspekcie obu wskazanych na wstępie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących zastosowanie zawartej w tym przepisie instytucji ochrony tymczasowej. Brak jest zatem podstaw od uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.