II GZ 183/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2103/14 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyznania płatności postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2103/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. K. (skarżący) przyznania prawa pomocy, w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu powołał się na treść art. 245, art. 246 § 1 pkt 1, art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "p.p.s.a."). Oceniając, sytuację majątkową i finansową wnioskodawcy stwierdził, iż skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa pomocy. Samo oświadczenie o trudnej sytuacji majątkowej, wobec nieprzedłożenia potwierdzających jego treść dokumentów źródłowych, do których przedstawienia skarżący został zobligowany, nie pozwalało na ustalenie w sposób jednoznaczny i pozbawiony wątpliwości, że nie jest on w stanie wygospodarować środków pieniężnych umożliwiających poniesienie kosztów sądowych, czy też kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Z treści oświadczenia majątkowego wynikało, że wnioskodawca posiada majątek, z którego uzyskuje przychody; nie ma nikogo na utrzymaniu. W dniu 9 lutego 2015 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe orzeczenie, zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych, tj. przyjęcie, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Na podstawie art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym, gdy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Natomiast na podstawie art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący był wzywany przez Sąd I instancji w ramach postępowania do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń na podstawie art. 255 p.p.s.a., w celu weryfikacji prawdziwości informacji zawartych we wnioskach o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca był w świetle cytowanych powyżej przepisów zobowiązany do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Tymczasem wezwania Sądu I instancji zignorował i tym samym nie wywiązywał się ze swoich obowiązków, pozbawiając Sąd I instancji możliwości dokonania wnikliwej i rzetelnej analizy sytuacji majątkowej. Rację ma zatem Sąd I instancji oceniając, że skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Samo bowiem oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest wystarczające, by móc pozytywnie rozpatrzeć wniosek skarżącego. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji