II GSK 841/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1944/22 w sprawie ze skargi J. w B., B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr BP.501.589.2022.0993.WA7207317 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J. w B., B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 2 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1944/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi J. z siedzibą w B. (B.) (dalej: "skarżąca" bądź "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") dnia 26 kwietnia 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14 lutego 2022 r. oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] grudnia 2021 r. w miejscowości A. na łączniku drogi krajowej DK[...] z A[...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowca zatrzymanego pojazdu, S. K. wykonywał na rzecz skarżącej międzynarodowy przewóz drogowy. Przebieg kontroli został udokumentowany protokołem kontroli z dnia [...] grudnia 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia 14 lutego 2022 r. wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 209, z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2021 r. orzekł o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiła niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. GITD wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, powołując treść art. 3 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. UE.L.1, dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"), że rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Powyższy przepis odnosi się m. in. do nowych pojazdów, które nie zostały dopuszczone do ruchu. Ponieważ kontrolowane pojazdy, tj. ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepa marki [...] o nr rej. [...] posiadały dowody rejestracyjne, zdaniem GITD oznacza to, że zostały dopuszczone do ruchu. Organ odwoławczy podkreślił, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie wykonywał przewozu na pusto, lecz podpięta była do niego naczepa marki [...] o nr rej. [...], która traktowana jest jak ładunek. W związku z powyższym, w ocenie GITD, podczas wykonywanego przewozu kierowca obowiązany był rejestrować swoją aktywność za pomocą tachografu na karcie kierowcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie wyrokiem uznał, że skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Przeprowadzona przez sąd kontrola wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z 14 lutego 2022 r., zostały podjęte z naruszeniem prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. w szczególności lp. 6.2.1. oraz 6.3, mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji przytoczył treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 12 ust. 2 a) ww. załącznika oraz art. 12 ust. 8 załącznika do umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie, dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U z 2014r. poz. 409) i wyjaśnił, że nieprawidłowa była kwalifikacja organów uchybień polegających na poruszeniu się pojazdu bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie to odpowiada naruszeniu opisanemu w załączniku nr 3 do u.t.d. w lp. 6.2.1, czyli wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W ocenie sądu pierwszej instancji, naruszenie polegające na ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf musi wynikać z działania strony, tj. podjęcia przez przedsiębiorcę lub kierowcę czynności skutkujących nieprawidłowym działaniem tachografu lub bezpośrednio wpływających na zapis danych rejestrowanych przez tachograf. Z tego typu naruszeniem będziemy mieli zatem do czynienia w sytuacji podjęcia czynności, które oddziałują bezpośrednio na tachograf, a nie zaś w przypadku bezczynności, czyli braku jakiegokolwiek działania ze strony kierowcy lub innej osoby. Ingerencja w prawidłowość działania tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf oznacza zatem oddziaływanie na to urządzenie, a nie brak jakiegokolwiek działania – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika, by doszło do jakiejkolwiek manipulacji w działanie urządzenia w pojazdach, które skutkowało niezarejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności. Organ administracji ustalił wyłącznie, że w dniu [...] grudnia w trakcie kontroli omawianych pojazdów ustalono na podstawie danych pobranych z tachografu, że od momentu rozpoczęcia przewozu do chwili zatrzymania pojazdu do kontroli kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Kierowca wykonywał przewozów bez załogowanej karty kierowcy do tachografu (nie włożył jej do tachografu). Nie wykazano, że w sprawie doszło do jakiejkolwiek nieuprawnionej ingerencji w działanie tachografu, czy jego odłączenia, które penalizuje lp. 6.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd wskazał, że w sprawie doszło do wadliwego użycia (braku użycia) karty kierowcy. Nie można zatem w tym przypadku mówić o naruszeniu określonym w lp. 6.2.1. – załącznika nr 3 do u.t.d., który umieszczony został w lp. 6.2. "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf" i przewiduje karę w wysokości 5.000 zł, ale z sytuacjami opisanymi w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. odnoszącymi się do "Naruszenia zasad i warunków użytkowania z tachografu", za które ustawodawca przewidział kary pieniężne w wysokości od 50 zł do 3.000 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi, sąd zgodził się z organem, że art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006 nie znajduje w rozpoznawanej sprawie zastosowania, gdyż ciągnik siodłowy marki [...] oraz naczepa marki [...] posiadały dowody rejestracyjne, co oznacza, że zostały dopuszczone do ruchu. Z materiału dowodowego nie wynika również, by skarżący przedłożył dowody mogące wskazywać, że na powstałe naruszenia nie miał wpływu, bądź nastąpiły one wskutek zdarzeń, czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Przesłanki egzoneracyjne określone art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie odnoszą się do zachowania samego przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy przedsiębiorcy, lecz konieczne jest pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł organ, zaskarżając go w całości na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt. 1 i 2 oraz 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Skarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 6.2.1 oraz Ip. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d, poprzez przyjęcie przez sąd I instancji, że zachowanie kierowcy polegające na niewłożeniu karty do tachografu, nie podlega sankcji na podstawie Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem nie stanowi ingerencji w działanie tachografu, może natomiast stanowić naruszenie określone w Ip. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji gdy właściwa analiza powołanych przepisów powinna prowadzić sąd do odmiennych wniosków, bowiem prawidłowa wykładnia literalna oraz funkcjonalna Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazuje, że dla nałożenia kary za wskazane naruszenie nie jest wymagane wykazanie, że nierejestrowanie wskazań na karcie kierowcy było wynikiem czynnego działania kierowcy, tj. czynnej ingerencji w działanie urządzenia rejestrującego – naruszenie może bowiem polegać na braku umieszczenia karty kierowcy w tachografie co skutkuje brakiem rejestracji wymaganych danych na karcie, tym samym prawidłowo wymierzono skarżącej, będącej podmiotem określonym w art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną na podstawie Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazując na tak sformułowany zarzuty, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Skarżący kasacyjnie organ podniósł jedynie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 6.2.1 oraz lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do tejże ustawy zarzucając ich błędną wykładnię dokonaną przez sąd pierwszej instancji. Jego istota sprowadzała się do oceny czy zachowanie polegające na wykonywaniu przewozu bez włożonej żadnej karty kierowcy do tachografu powinno być sankcjonowane z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. – czyli niewłaściwą obsługą tachografu skutkującą nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności oraz innej pracy jak uważa skarżący kasacyjnie organ, czy też jak przyjął to sąd pierwszej instancji z l.p. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., polegający na niepoprawnym stosowaniu wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14. Przepis lp. 6.2.1 został umiejscowiony w grupie naruszeń 6.2. zał. nr 3 do u.t.d. - Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf i ma treść: "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi." Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 436/23 oraz II GSK 307/23, przywołany przepis należy rozumieć w ten sposób, że sankcjonuje on sytuacje, gdy dochodzi do nierejestrowania na karcie kierowcy lub wykresówce aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, przy czym brak tej rejestracji na karcie kierowcy lub wykresówce jest powodowany odłączeniem tachografu bądź jego niewłaściwą obsługą. Z kolei w lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowane zostało niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy z wyjątkiem przypadków o których mowa w lp. 6.3.1 - 6.3.10 i 6.3.14. Rozstrzygając powyższe wątpliwości interpretacyjne, Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za tą wersją wykładni rozważanej regulacji, która uwzględnia zarówno wykładnicze argumenty językowe, jak i argumenty o charakterze systemowym i celowościowym, niezależnie od odmiennych (nieprzekonujących) poglądów wyrażanych niekiedy w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1087/22; por. także: wyrok NSA z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 38/23; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 490/23). Przede wszystkim, jak stwierdzono w sprawie II GSK 436/23 - należy zauważyć, że użyte przez polskiego ustawodawcę pojęcie "niewłaściwej obsługi" homologowanego i sprawnego technicznie tachografu (poz. 6.2.1.), pomimo jego ulokowania w zestawie naruszeń (6.2.) opisanych jako "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf", nie może być rozumiane jako dotyczące jedynie "aktywnej" ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf. Termin "ingerencja" został w tym przypadku zastosowany jako zbiorcze pojęcie obejmujące wszelkiego rodzaju zachowania aktywne lub pasywne związane z działaniem tachografu, których skutkiem jest nierejestrowanie wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy, stanu pojazdu lub przebytej trasy (poz. 6.2.1.), lub ich zniekształcanie (zob. poz. 6.2.2: "Ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy"). W tym sensie zaniechanie włożenia do czytnika tachografu karty kierowcy oraz niezalogowanie się na tym urządzeniu, pomimo obowiązku rejestrowania czasu odpowiedniej aktywności powinno być kwalifikowane jako przejaw "biernej" ingerencji w prawidłowe działanie tachografu i – tym samym – jako jego niewłaściwa obsługa tego urządzenia, która skutkuje nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędne jest stanowisko sądu pierwszej instancji, który wskazał, odnośnie przewozu drogowego jaki miał miejsce w dniu [...] grudnia 2021 r. pojazdem o nr rej. [...] bez włożonej do tachografu karty kierowcy, że dokonano nieprawidłowej kwalifikacji uchybień polegających na poruszaniu się pojazdu bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy, z powodu braku podstaw do przyjęcia, że uchybienie to odpowiada naruszeniu opisanemu w załączniku nr 3 do u.t.d. w Ip. 6.2.1. Należy podkreślić, że właściwa obsługa tachografu polega na stosowaniu przez kierowcę karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu, a karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy. Natomiast naruszenie Ip. 6.3.19 penalizuje niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy (ze wskazanymi wyjątkami, o których mowa w lp. 6.3.1 – 6.3.10 i 6.3.14). Istotą różnicy między tymi dwoma naruszeniami jest zatem używanie karty i rejestrowanie danych, ale w sposób nieprawidłowy (naruszenie z lp. 6.3.19), lub celowe niewłożenie karty do tachografu np. celem symulowania wypoczynku (naruszenie lp. 6.2.1). Autor skargi kasacyjnej trafnie wskazuje, że sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę tej istoty naruszenia opisanego w Ip. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d., oraz w sposób błędny rozumie naruszenia opisane w pkt 6.3. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikało, że w dniu [...] grudnia 2021 r. pojazdem o nr rej. [...] wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy, bez zalogowanej karty kierowcy. Zatem słusznie organy uznały, że takie zachowanie było ukierunkowane na ingerencję w dane rejestrowane przez tachograf – stanowiło niewłaściwą obsługę homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowcy w postaci rzeczywiście wykonywanej pracy i prawidłowo z tego tytułu wymierzyły stronie karę na podstawie 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodzić się należało z GITD, że wykonywanie przewozu w ogóle bez włożonej karty kierowcy mieści się w pojęciu niewłaściwej obsługi tachografu skutkującym nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu czy przebytej drogi. Nie ma przy tym znaczenia, że naruszenie z lp. 6.2.1 odnosi się do ingerencji w tachograf a zatem wydawać by się mogło, że musi być powiązane z czynnym a nie biernym zachowaniem kierowcy pojazdu. W pojęciu niewłaściwej obsługi sprawnego tachografu mieści się również niewłożenie karty kierowcy do tegoż tachografu, w celu uniemożliwienia zapisania danych na karcie kierowcy, a zatem w niniejszej sprawie przewóz drogowy jaki miał miejsce w dniu [...] grudnia 2021 r. prawidłowo został przypisany przez organ do naruszenia z lp. 6.2.1 załącznikach nr 3 do u.t.d. Zaaprobowanie poglądu prezentowanego przez sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym wykonywanie przewozu drogowego bez włożonej karty kierowcy do tachografu winno być sankcjonowane z lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. a nie lp. 6.2.1 tegoż załącznika jest nie do przyjęcia z kilku zasadniczych powodów. Jak trafnie podkreślono w wyroku z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 436/23, po pierwsze, nie można w przedmiotowej sprawie mówić o "niepoprawnym stosowaniu karty kierowcy", skoro naruszenie prawa polegało na niestosowaniu karty kierowcy. Po drugie, stylizacja normatywna opisów typów naruszeń skatalogowanych w rozważanej grupie (6.3.) wyraźnie oddziela działania (np. poz. 6.3.5.: "niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych") od zaniechań (np. poz. 6.3.14.: "nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych"). Po trzecie, istnieje wewnątrzsystemowa i celowościowa przeszkoda do przyjęcia, że zaniechanie polegające na niewłożeniu karty kierowcy do tachografu w trakcie wykonywania przewozu drogowego miałoby być sankcjonowane karą w niższej wysokości (6.3.19. – 2000 zł), niż zachowanie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych (6.3.5. – 3000 zł). Podejście takie byłoby nieracjonalne normatywnie jako sprzeczne z systematyką wewnętrzną sankcji w pkt 6 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz naruszające cele regulacji sankcjonującej. Naruszenie polegające na zupełnym i istniejącym od samego początku rejestrowalnej aktywności kierowcy braku obowiązkowych czynności rejestracyjnych nie może być sankcjonowane łagodniej (6.3.19. – 2000 zł), niż przerwanie ciągłości już zainicjowanego procesu tego rodzaju rejestracji (6.3.5. – 3000 zł). Po czwarte, już z treści art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 jednoznacznie wynika, że prawodawca unijny z jednej strony wyróżnia poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów, z drugiej zaś – kart kierowcy lub wykresówek. A zatem, w sytuacji gdy przedmiotem sankcjonowania jest zaniechanie zapewnienia poprawnego działania lub właściwego użytkowania tachografu, nie można przyjąć, że stan ten mógłby zostać zakwalifikowany zgodnie z poz. 6.3.19. jako "niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy" (z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14). Po piąte, jakkolwiek prawodawca unijny wyraźnie odróżnia w art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 "niepoprawne działanie" i "niewłaściwe użytkowanie" tachografu (por. także pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji /UE/ 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady /WE/ nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U.UE. L. z 2016 r. Nr 74, str. 8 ze zm.), to jednak użyte przez polskiego ustawodawcę w załączniku nr 3 do u.t.d. (poz. 6.2.1.) wyrażenie ("niewłaściwa obsługa /.../ homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, /.../") może być kwalifikowane jako "niepoprawne działanie tachografu", skoro konsekwencją zaniechania wykonania określonych czynności (np. brak uruchomienia odpowiedniego przełącznika tachografu i niewłożenie karty kierowcy do odpowiedniego czytnika) jest wadliwe działanie funkcji tego urządzenia. Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec zasadności poddanego powyżej ocenie zarzutu kasacyjnego kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i podlegał eliminacji z obrotu prawnego. Wobec zaś dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy należało również stwierdzić, że zaktualizowały się określone w art. 188 p.p.s.a. przesłanki rozpoznania skargi strony na decyzję GITD, która w świetle przedstawionych argumentów nie mogła zostać uznana za zasadną i w związku z tym podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak pkt 1 i 2 w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 8