II GSK 821/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 762/22 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr BP.501.365.2021.0949.RZ9.201916 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 23 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 762/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyniku rozpoznania skargi M. C. (dalej: "skarżący" bądź "strona") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z dnia 29 kwietnia 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] listopada 2020 r. w R. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd samochodowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem tym kierował A. S. wykonujący krajowy przewóz drogowy w załodze z T. S. w imieniu przedsiębiorcy [...] z siedziba w N. W trakcie kontroli drogowej stwierdzono naruszenie przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym i transporcie drogowym. W trakcie kontroli A. S. nie okazał do kontroli dokumentu prawa jazdy. Kontrolujący dokonał sprawdzenia w Centralnej Ewidencji Kierowców i ze znajdujących się tam zapisów wynikało, że kierowcy zatrzymano prawo jazdy w dniu [...] października 2020 r. Starosta S. w piśmie skierowanym do organów Inspekcji stwierdził, że kierowcy zostało zatrzymane prawo jazdy decyzją z dnia [...] października 2020 r. kat. A,B,C,D,BE,CE,DE,T od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W trakcie postępowania ustalono, że w przedsiębiorstwie [...] osobą zarządzającą transportem jest M. C. Organ przyjął, że strona nie przedstawiła okoliczności z art. 92b i 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej: "u.t.d."), implikujących możliwość odstąpienia od wymiaru kary, wobec czego decyzją z [...] stycznia 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną. Jej wysokość organ ustalił na podstawie lp. 4.4 załącznika nr 4 do u.t.d. przewidującego karę 500 zł za dopuszczenie do prowadzenia pojazdu kierowcy nieposiadającego ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Generalny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w całości rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ wskazał, że odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem nie opiera się na zasadzie winy ale ma w zasadzie charakter obiektywny przywołując w tym zakresie stanowisko WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2019 r., III SA/Gd 580/19. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania przesłanek art. 93c ust 1 pkt 1 u.t.d. Wskazał, że w tym przepisie zakreślono przesłanki uniknięcia przez osobę m.in. zarządzająca transportem kary przewidziane w ustawie o transporcie drogowym ale są one ujęte w ten sposób, że pozwolą on na uniknięcie tej odpowiedzialności tylko w tej sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Nie odnoszą się więc one do zwykłego zachowania zarządzającego transportem, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny zarządzający przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć; np.: błędów będących wynikiem siły wyższej bądź działań osoby trzeciej za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę podzielił stanowisko organu, że w sprawie zaistniały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary za naruszenie przepisów w transporcie drogowym i jednocześnie brak jest podstaw do umorzenia postępowania w myśl art. 92c u.t.d. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że główną osią sporu pomiędzy stronami jest zaistnienie przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazującej na możliwość umorzenia postępowania w sytuacji, gdy podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. Za słuszne uznał sąd pierwszej instancji stanowisko organu, że przesłanką stanowiącą podstawę do umorzenia postępowania lub odmowy jego wszczęcia są tylko okoliczności nadzwyczajne, które prowadzący działalność w zakresie transportu lub osoba transportem zarządzająca nie mógł przewidzieć pomimo zapewnienia maksymalnej staranności przy prowadzeniu działalności i takiemu naruszeniu zapobiec nie mógł. Jako takie okoliczności jawią się więc wszystkie zdarzenia, które możemy określić pojęciem siły wyższej, a więc takie, którym przy zachowaniu kryteriów staranności oprzeć się nie można, czy też zdarzenia za które będą całkowicie odpowiadały osoby trzecie. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi. Naruszenie przepisów nastąpiło z uwagi na zachowanie pracownika firmy [...], zaś podmioty świadczące transport drogowy są zobowiązane w taki sposób zorganizować pracę przewoźnika, że przepisy związane z bezpieczeństwem przewozu nie będą przez kierowców, czy innych zatrudnionych, naruszane. Mogą to uczynić poprzez odpowiedni system zorganizowania pracy, poprzez cykle szkoleń i zachęt wobec pracowników motywujących ich do pracy zgodnej z prawem, bądź też odpowiedni system kar, co zresztą miało zostać wdrożone w firmie skarżącego po zaistnieniu niniejszego przypadku. Oprócz cyklu szkoleń, zachęt, czy kar przewoźnik może również stosować odpowiednie systemy nadzoru nad pracownikami – kierowcami - sprawdzając przez odpowiednie komórki firmy, czy wszystkie dokumenty są prawidłowe, czy stan techniczny pojazdów jest prawidłowy. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazywał na fakt kontroli dokumentów pojazdów, czy też trzeźwości kierowców przed wyjazdem. Nie kontrolowano jednak uprawnień. Można zatem stwierdzić, że kontrola dokumentów umożliwiłaby uniknięcie naruszenia przepisów w przypadku A. S., przy czym nie są przekonujące tłumaczenia, że było to niewykonalne. Sąd wyjaśnił, że nie jest jego rolą dokonywać określania procedur w przedsiębiorstwie, jednak w sytuacji, gdy możliwe było kontrolowanie trzeźwości kierowców, to możliwe było również kontrolowanie dokumentów uprawniających do jazdy. W przedmiotowej sprawie jest to o tyle istotne, że prawo jazdy zostało kierowcy zatrzymane w sposób fizyczny, co wynika z pisma Starosty Powiatowego w S. do KMP w R. Kierowca świadczył więc pracę przez okres od [...] września 2020 r. do [...] listopada 2020 r. bez prawa jazdy. Tak długi okres braku dokumentu nie pozwala uznać, że brak ten nie mógł zostać wykryty przez odpowiedzialne w firmie osoby za zarządzanie transportem i jest okolicznością nadzwyczajną w rozumieniu omawianego przepisu. W tych okolicznościach sąd uznał, że nie zaistniały okoliczności niezależne od ukaranego, których nie był on w stanie przewidzieć. Rozważania organów w tym zakresie sąd uznał za zgodne z prawem. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości na podstawie art. 173 § 1 i 2, art. 175 § 1, art. 176 § 1 pkt 1, art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Skarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na tym że sąd I Instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organu nie uchylił zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji pomimo tego, że organy administracyjne w toku prowadzonego postępowania naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez to, że nie rozpoznały w sposób prawidłowy sprawy, uchylając się od dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności poprzez m.in: a) zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego odnośnie zaistnienia przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. wskazującym na możliwość umorzenia postępowania, mając w szczególności na uwadze na wyjaśnienia skarżącego w tym zakresie; b) uznanie, że skarżący dopuścił się naruszenia prawa i nie zaistniały okoliczności nadzwyczajne wynikające z przytoczonych przepisów, podczas gdy, zdaniem skarżącego, takie okoliczności zaistniały wypełniając dyspozycje art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d.; c) nieprawidłowe zastosowanie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., wobec braku naruszenia ze strony skarżącej obowiązków wynikających z przytoczonych przepisów ww. ustawy d) uproszczoną ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie nierzetelnie sprawdzonych i przeanalizowanych faktów, okoliczności. 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 92c ust. 1 pkt. 2 i 3 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny skutkowałby zasadnością zastosowania tego przepisu i umorzenie postępowania. Wskazując na tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oraz uchylenie decyzji organów administracyjnych poprzedzających zaskarżony wyrok i rozpoznanie merytoryczne skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy, bowiem zaskarżony wyrok nie narusza prawa. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1000/24, CBOSA). Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że zasadniczy spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenia przepisów u.t.d. uznał że nie narusza ona prawa, w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zdaniem skarżącego powyższe stanowisko jest błędne, bowiem sąd dokonał niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdzając naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez to, że nie rozpoznały w sposób prawidłowy sprawy, uchylając się od dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności w zakresie wystąpienia przesłanki umorzenia postępowania w sprawie z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. i nie wykazania naruszenia przez skarżącego ciążących na nim obowiązków oraz uproszczoną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić należy, że przepis art. 7 k.p.a. określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Z kolei przewidziana w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów wyraża postulat, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Wniosek o faktach powinien być oparty na dowodach zgromadzonych przez organ administracji, a rozpatrzenie dowodów powinno dotyczyć całokształtu materiału dowodowego. Ocena dowodów musi być umotywowana i powinna prezentować całokształt materiału dowodowego bez uszczerbku dla równej – co do zasady – mocy wszystkich środków dowodowych. Ocena dowodów powinna być dokonana z zachowaniem reguł logicznego rozumowania, zgodnie ze wskazaniami wiedzy powszechnej i doświadczenia życiowego (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019, komentarz do art. 80, teza 1). Jednocześnie w myśl art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast m.in. ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do rozpoznania sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. W tych okolicznościach zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, który w całości podzielił ustalenia GITD i wyrażonej przez niego ocenę prawną stanu faktycznego. Z akt sprawy w sposób bezsporny wynika, że A. S. wykonujący w imieniu spółki krajowy przewóz drogowy osób, w której skarżący spełni funkcję zarządzającego transportem, w dniu kontroli drogowej czyli [...] listopada 2020 r. miał zatrzymane prawo jazdy na okres 3 miesięcy, co potwierdzała decyzja Starosty S. z [...] października 2020 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nie budzi zatem wątpliwości, że wystąpił delikt uregulowany w lp. 4.4. załącznika nr 4 do u.t.d. przewidujący karę w wysokości 500 zł za dopuszczenie do prowadzenia pojazdu przez kierowcę nieposiadającego ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zarówno sąd pierwszej instancji jak i organy orzekające w sprawie przeanalizowały okoliczności wynikające z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zasadnie uznając, że w realiach niniejszej sprawy nie mogły mieć one zastosowania. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z istoty powyższej regulacji wynika, że jej adresatem jest nie tyle organ administracji co przedsiębiorca (osoba zarządzająca transportem) wobec którego toczy się postępowanie w wymienionej sprawie. Logika oraz funkcje tych rozwiązań prawnych powodują, że to przedsiębiorca jest zobowiązany wykazać zaistnienie okoliczności aktualizujących przesłanki stosowania wymienionego przepisu prawa, a więc innymi słowy wykazać zaistnienie przesłanek o charakterze egzoneracyjnym, które miałyby wyłączać jego odpowiedzialność za przypisane mu naruszenie (naruszenia), co nie jest jednak rolą organu administracji. Wobec powierzonych mu zadań i kompetencji organ jest zobowiązany do wykazania zaistnienia stanu naruszenia prawa oraz do stworzenia warunków umożliwiających przedsiębiorcy wykazanie zaistnienia okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 787/21; 6 października 2022 r., sygn. akt II GSK 1207/20; 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt II GSK 1462/18 i II GSK 1473/18; 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 4301/17 i II GSK 3879/17; 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 504/17; 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14). Zatem, w świetle treści art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. to na podmiocie, o którym w nim mowa (art. 92c ust. 1) spoczywa w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20; 23 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 22/22; 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 2723/17; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 203/20; 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, trzeba stwierdzić, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona skarżąca nie wykazała zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wbrew stanowisku skarżącego, brak posiadania dokumentu prawa jazdy przez pracownika lub też inną osobę wykonującą przewóz w imieniu i na rzecz przewoźnika nie jest zdarzeniem czy też okolicznością, której osoba zarządzająca transportem u przedsiębiorcy nie mogła przewidzieć. Odpowiedzialność zarządzającego transportem nie jest uzależniona od jego winy, co oznacza że ma charakter obiektywny. Osoba taka jako profesjonalista powinna dołożyć maksymalnej staranności aby takim naruszeniom zapobiegać. Zasadnie wskazał sąd pierwszej instancji, że skoro u przewoźnika wprowadzono obowiązek poddawania każdorazowo kierowców badaniu stanu trzeźwości oraz sprawdzano stan techniczny pojazdów przed rozpoczęciem pracy nic nie stało na przeszkodzie aby tak zorganizować system nadzoru nad kierowcami, aby ci okazywali niezbędne dokumenty do świadczenia pracy lub świadczenia usług a takim niewątpliwie jest ważny dokument prawa jazdy, również przed rozpoczęciem pracy. Jednocześnie podkreślić należy, że w niniejszej sprawie A. S. prawo jazdy zostało zatrzymane przez funkcjonariuszy Policji fizycznie a nie tylko elektronicznie. Skarżący nie kontrolował posiadania przez kierowców stosownych dokumentów, co wbrew stanowisku skarżącego nie było niewykonalne czy też znacznie utrudnione. Nadmienić należy, że kierowca świadczył pracę bez dokumentu prawa jazdy w okresie od [...] września 2020 r. do [...] listopada 2020 r a zatem przez ponad miesiąc skarżący jako osoba zarządzająca transportem w spółce nie zainteresowała się czy posiada on niezbędne dokumenty do świadczenia pracy. Tym samym nie jest to okoliczność nadzwyczajna zwalniająca skarżącego z odpowiedzialności. Wobec powyższego trzeba stwierdzić, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że źródłem i bezpośrednią przyczyną zaistnienia stwierdzonego naruszenia było zachowanie samej strony, której staranność działania była – jak należałoby przyjąć w świetle powyżej przedstawionych argumentów – daleka od oczekiwanej. Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 92c ust. 1 pkt. 2 i 3 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i nie umorzenie postępowania, należało uznać do za nieskuteczny. Podkreślić należy, że wymogiem skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało. Tymczasem powyższy zarzut w żaden sposób nie został uzasadniony przez skarżącego, co uniemożliwia w istocie merytoryczną jego ocenę. Z akt sprawy nie wynika, jaki to inny podmiot nałożył na skarżącego karę za stwierdzone naruszenie (art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d.), jak również aby pomiędzy ujawnieniem naruszenia, co miało miejsce [...] listopada 2020 r. a datą wydania decyzji przez GITD czyli 29 kwietnia 2022 r., upłynął okres 2 lat (art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, z tytułu udziału w rozprawie przed NSA. ----------------------- 10