II GSK 653/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Łd 700/22 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr BP.500.117.2022.1103.LD5.253557 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 4 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 700/22 oddalił skargę P. K. (dalej: Skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 4 sierpnia 2022 r., nr BP.500.117.2022.1103.LD5. 253557 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. II. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 6 kwietnia 2022 r. nałożył na Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...], karę pieniężną w wysokości 25 000 zł w wyniku stwierdzenia naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180, ze zm.; dalej: u.t.d.) w wymaganym terminie, za każdą zmianę. 2. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 4 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92c u.t.d., lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podał, że Skarżący legitymuje się uprawnieniem do wykonywania przewozów drogowych - licencją wspólnotową nr [...]. Do posiadanego uprawnienia zgłosił 152 pojazdy. Skarżący okazał wykaz pojazdów, którymi wykonywał przewozy drogowe oraz faktury sprzedaży pojazdów oraz dokumenty poświadczające fakt wynajęcia, bądź ukończenia wypożyczenia pojazdów. Zgłosił fakt sprzedaży bądź utraty dyspozycji prawnej (wymienionych w decyzji) dwudziestu sześciu pojazdów 8 października 2021 r., a zatem z uchybieniem wymaganego ustawą terminu, tj. nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Niezależnie od tego ustalił, iż w wykazie pojazdów figurowało jeszcze siedem innych pojazdów (również wymienionych w decyzji), pomimo zmian w taborze przedsiębiorstwa, co oznacza, iż Skarżący nie dochował obowiązku zgłoszenia organowi licencyjnemu zmiany danych w wymaganym ustawą terminie 28 dni. W tych warunkach organ odwoławczy uznał, iż kara pieniężna dla Skarżącego powinna wynieść 26 400 zł (33 x 800 zł). Nawiązując do kwoty nałożonej przez organ pierwszej instancji kary za zasadne uznał uchylenie kary w wysokości 28.000 zł i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 26 400 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Niemniej z uwagi na przepis art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., karę ograniczył do kwoty 25 000 zł. 3. Kontrolując legalność opisanej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że jest zgodna z prawem. Za prawidłowe przyjął ustalenia faktyczne, że 8 października 2021 r. z uchybieniem wymaganego ustawą terminu, Skarżący zgłosił fakt sprzedaży bądź utraty dyspozycji prawnej 33 pojazdów. Zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W tych okolicznościach za bezsporne uznał, że Skarżący tego wymogu nie dopełnił, wobec czego prawidłowo przypisano mu delikt administracyjny l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd nie zgodził się przy tym ze Skarżącym, że rozstrzygniecie organu odwoławczego nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji bowiem niezgodnie z prawem została na niego nałożona kara w wysokości 28 000 zł, podczas gdy powinna być nałożona kara w wysokości 26 400 zł, a jednak GITD utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego nie miało takiego waloru, aby uznać, że jego zaistnienie wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak wskazał, kara pieniężna orzeczona w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji wyniosła 28.000 zł, lecz stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. została zredukowana do kwoty 25 000 zł. Pomimo że kwota kary pieniężnej nałożonej przez ten organ jest błędna, ponieważ uwzględnia 2 przypadki naruszenia, których strona skarżąca się nie dopuściła, w sytuacji odjęcia nieprawidłowo naliczonych kar (łącznie w kwocie 1 600 zł), ostateczna kwota orzeczonej przez organ odwoławczy kary pieniężnej wyniosła 26 400 zł i również, stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., została zredukowana do kwoty 25 000 zł. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt związania organu oceną prawną wyrażoną przez sąd w wydanym orzeczeniu, organ musiałby de facto, ze względu na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., orzec dokładnie w ten sam sposób, co w zaskarżonej decyzji, tj. wymierzyć karę pieniężną w wysokości 25 000 zł. Podkreślił, że kłóci się to z elementarnymi zasadami logiki i ekonomiki procesowej, a co za tym idzie nie pozwala na przyjęcie, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko wówczas uzasadniałoby to wyeliminowanie spornych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Sąd pierwszej instancji oddalił zatem skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). 4. Skarżący złożył skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, zaskarżając go w całości. Wniósł o jego uchylenie i uwzględnienie skargi przez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie, jak też zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu przed Sądami obu instancji. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów: 1) postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 i ust. 5 u.t.d. przez nieuchylenie zaskarżonych decyzji w wyniku pominięcia, że decyzja GITD i poprzedzającą ją decyzja ŁWITD zawierała jedno, niepodzielne rozstrzygnięcie o nałożeniu kary pieniężnej za wszystkie stwierdzone w toku postępowania naruszenia, a zatem rozstrzygała jedną sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, gdyż kara pieniężna nałożona w oparciu o przepisy u.t.d. zawsze podlega zsumowaniu kar za poszczególne uchybienia, a następnie zostaje ograniczona do kwot wskazanych w art. 92a ust. 3 lub ust. 5 u.t.d., sposób obliczenia kary ustawodawca wskazuje w ustawie, zaś kontrola zarówno w toku instancji odwoławczej do organu wyższej instancji jak i kontrola sądowoadministracyjna obejmuje całość sprawy administracyjnej i całość orzeczenia o karze; w ocenie kasatora z powodu ustawowego ograniczenia wysokości kary wszystkie naruszenia i jednostkowe kary muszą być rozpatrywane jednocześnie gdyż są przedmiotem jednej sprawy administracyjnej o ukaranie za wszystkie naruszenia stwierdzone w czasie jednej kontroli w związku z koncepcją niepodzielności decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, zaś w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybień jest on zobowiązany wydać decyzję reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. 2) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. tj. błędną wykładnię art. 92a ust. 7 u.t.d. przez pominiecie zasady, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia przepisów transportu drogowego ma charakter decyzji związanej bowiem przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozów drogowego organ administracyjny zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy, kary nakładane są w sposób sztywny, co powoduje że kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku, zaś nałożenie kary w sposób wadliwy przez ustalenie jej wysokości w uzasadnieniu zamiast w sentencji decyzji przesądza o konieczności uchylenia decyzji administracyjnej obu instancji wobec braku podstaw normatywnych do wydania wyroku reformatoryjnego w przedmiotowej sprawie przez sąd administracyjny; 3) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 i ust. 5 oraz art. 93 ust. 1 u.t.d. przejawiającą się w pominięciu, że zarzuty nawet wobec jedynie części naruszeń opisanych w decyzji, wobec faktu, że decyzja organu zawierała rozstrzygnięcie w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wszystkie stwierdzone w toku kontroli naruszenia, oznacza, że strona kwestionując nawet zasadność nałożenia kary tylko za niektóre z nich, w istocie rzeczy nie zgadzała się z całokształtem rozstrzygnięcia zapadłego w drodze decyzji, zarówno w zakresie całości sprawy administracyjnej jak i całości orzeczenia o karze. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku podstawy procesowej samo wskazanie naruszonych przepisów nie jest wystarczające. Strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać, na czym polegało uchybienie Sądu pierwszej instancji oraz w jaki sposób mogło ono oddziaływać na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważności postępowania nie stwierdzono. Kontrola kasacyjna została zatem ograniczona do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Uwzględniając sposób ich sformułowania oraz wzajemne powiązanie argumentacji procesowej i materialnoprawnej, zarzuty te należało częściowo rozpoznać łącznie, bez pomijania jednak ich odrębnego znaczenia. 3. Spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującą w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł za naruszenie obowiązku zgłoszenia zmian danych objętych licencją wspólnotową, uznał, że decyzja ta odpowiada prawu. Istota sporu nie dotyczyła samego obowiązku aktualizacji danych licencyjnych ani tego, że zgłoszenie zmian nastąpiło po terminie. Z akt sprawy wynika, że Skarżący legitymował się licencją wspólnotową nr [...], do której zgłoszono 152 pojazdy, a organ weryfikował zgodność wykazu pojazdów z dokumentami sprzedaży, najmu, użyczenia oraz utraty dyspozycji prawnej. Na podstawie informacji uzyskanych od GITD oraz dokumentów okazanych przez przedsiębiorcę ustalono, że w odniesieniu do 26 pojazdów zgłoszenie sprzedaży albo utraty dyspozycji prawnej nastąpiło dopiero 8 października 2021 r. Dotyczyło to między innymi pojazdów zbytych już 18 maja, 18 czerwca, 21 czerwca, 24 czerwca, 5 lipca, 7 lipca, 19 lipca oraz 1, 2 i 6 września 2021 r. Ponadto w wykazie pojazdów przesłanym przez GITD 1 października 2021 r. figurowało jeszcze 7 pojazdów, pomimo zmian w taborze przedsiębiorstwa, w tym zmian z 2020 r. i lutego 2021 r. Wymagany termin wynosił 28 dni od dnia powstania zmiany. Oznacza to, że w wielu przypadkach opóźnienie miało charakter wielotygodniowy, a w części - wielomiesięczny, liczony już po upływie ustawowego terminu do dokonania zgłoszenia. 4. W tych okolicznościach prawidłowo przyjęto, że Skarżący dopuścił się 33 naruszeń opisanych w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. nakłada na przewoźnika drogowego obowiązek zgłoszenia organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmian danych, o których mowa w art. 7a u.t.d., nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Obowiązek ten ma charakter formalny, ale istotny z punktu widzenia nadzoru nad wykonywaniem transportu drogowego, ponieważ organ licencyjny powinien dysponować aktualną informacją o pojeździe albo pojazdach pozostających w dyspozycji przewoźnika. Profesjonalny przewoźnik, prowadzący działalność w znacznej skali i dysponujący licencją wspólnotową, powinien zorganizować obsługę przedsiębiorstwa w taki sposób, aby sprzedaż pojazdu, zakończenie najmu, użyczenia albo utrata dyspozycji prawnej były terminowo zgłaszane właściwemu organowi. Nie ma zatem podstaw do pomniejszania znaczenia naruszenia przez odwołanie się do tego, że chodziło jedynie o zmianę danych w wykazie pojazdów. Aktualność danych licencyjnych jest elementem warunków wykonywania działalności transportowej. Skoro ustawodawca przewidział w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. karę 800 zł za każdą niezgłoszoną zmianę, organ po ustaleniu naruszenia był zobowiązany do zastosowania tej sankcji. W sprawie nie chodziło zatem o uznaniowe miarkowanie kary, lecz o zastosowanie mechanizmu przewidzianego wprost w ustawie. 5. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92a ust. 1 i ust. 5 u.t.d., nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wywodził, że decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji obejmowały jedno, niepodzielne rozstrzygnięcie o karze, a skoro GITD dostrzegł błędne naliczenie dwóch przypadków naruszeń, to powinien wydać decyzję reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie utrzymywać decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Argumentacja ta pomija jednak rzeczywisty wpływ stwierdzonej korekty na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji przyjął sumę kar cząstkowych w wysokości 28.000 zł. Organ odwoławczy wyeliminował dwa przypadki dotyczące pojazdów [...] i [...], sprzedanych 23 września 2021 r., słusznie uznając, że 8 października 2021 r. termin 28 dni na zgłoszenie tych zmian jeszcze nie upłynął. Po tej korekcie suma kar cząstkowych wyniosła 26 400 zł, czyli 33 x 800 zł. Zarówno jednak pierwotna suma 28.000 zł, jak i prawidłowo ustalona suma 26 400 zł przekraczały ustawowy limit odpowiedzialności określony w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Limit ten wynosi 25 000 zł. W konsekwencji kara pieniężna pozostawała w tej samej wysokości 6. Nie można zatem przyjąć, że wskazane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla decyzję z powodu naruszenia prawa materialnego tylko wtedy, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Nie każde uchybienie w uzasadnieniu decyzji, w obliczeniach pomocniczych albo w sposobie przedstawienia poszczególnych etapów wyliczenia kary prowadzi automatycznie do eliminacji aktu z obrotu prawnego. Decydujące jest to, czy przy prawidłowym zastosowaniu prawa rozstrzygnięcie mogłoby być inne. W realiach niniejszej sprawy odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, związany oceną prawną, musiałby ustalić 33 naruszenia, pomnożyć je przez 800 zł, otrzymać kwotę 26 400 zł i następnie, na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., ograniczyć karę do 25 000 zł. Byłoby to rozstrzygnięcie identyczne z rozstrzygnięciem pozostającym w obrocie. WSA trafnie więc uznał, że uchylenie decyzji wyłącznie z tej przyczyny byłoby sprzeczne z logiką kontroli legalności i ekonomiką postępowania. 7. W tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie dotyczącym kar pieniężnych nakładanych na podstawie u.t.d. W wyroku z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2581/21, Naczelny Sąd Administracyjny oceniał zbliżoną konstrukcyjnie sytuację, w której część kar cząstkowych została wadliwie wyliczona, ale po prawidłowym przeliczeniu suma kar i tak przekraczała ustawowy limit z art. 92a ust. 5 u.t.d. NSA podzielił wówczas stanowisko, że jeżeli ostateczna wysokość kary po zastosowaniu limitu pozostaje taka sama, to uchybienie w zakresie sumy kar cząstkowych nie ma wpływu na wynik sprawy. Powyższe stanowisko Sądu jest aktualne również w niniejszej sprawie. Przepisy u.t.d. przewidują bowiem mechanizm dwuetapowy: najpierw ustalenie kar za poszczególne naruszenia, a następnie ograniczenie sumy kar do ustawowego maksimum właściwego dla danego podmiotu. 8. Niezasadny jest także zarzut błędnej wykładni art. 92a ust. 7 u.t.d. Skarżący trafnie zauważa, że kary przewidziane w załączniku nr 3 do u.t.d. mają charakter sztywny, a organ nie może wymierzyć kary w wysokości innej niż określona przez ustawodawcę. Z tej prawidłowej ogólnej tezy nie wynika jednak wniosek, który Skarżący próbuje z niej wyprowadzić. Sztywność kary jednostkowej oznacza, że za każde naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. należało przyjąć 800 zł. Organ odwoławczy właśnie tak uczynił, ustalając sumę kar na 26 400 zł. Następnie zastosował art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d., który również ma charakter wiążący i limituje końcową wysokość kary. Nie można zatem twierdzić, że utrzymano w mocy decyzję wymierzającą karę w wysokości nieznanej ustawie. Sentencja decyzji organu pierwszej instancji, utrzymana w mocy przez GITD, określała karę 25 000 zł. Kwota ta nie była ani dowolna, ani sprzeczna z załącznikiem nr 3 do u.t.d. Wynikała z ustawowego ograniczenia sumy kar cząstkowych. Z punktu widzenia praw i obowiązków strony rozstrzygające znaczenie miała właśnie kwota 25 000 zł, a nie pierwotna pomocnicza suma 28.000 zł wskazana przez organ pierwszej instancji przed zastosowaniem ustawowego limitu. 9. Nie przekonuje również zarzut , że skoro kara powinna zostać ustalona w sentencji decyzji, to wadliwe wyliczenie w uzasadnieniu przesądzało o konieczności uchylenia decyzji obu instancji. Sentencja decyzji wyrażała obowiązek zapłaty kary w wysokości 25 000 zł. Uzasadnienie pozwalało natomiast odtworzyć tok rozumowania organów, a organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, że prawidłowa suma kar cząstkowych wynosi 26 400 zł, lecz na skutek limitu ustawowego zostaje ograniczona do 25 000 zł. Ewentualna niezręczność uzasadnienia organu odwoławczego polegająca na użyciu sformułowania o zasadności "uchylenia kary" 28.000 zł i "nałożenia" kary 26 400 zł nie zmienia treści rozstrzygnięcia administracyjnego. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego była decyzją utrzymującą w mocy decyzję wymierzającą karę 25 000 zł, a więc kwotę zgodną z prawem materialnym. 10. Trzeci zarzut skargi kasacyjnej, oparty na art. 92a ust. 1 i ust. 5 oraz art. 93 ust. 1 u.t.d., również nie mógł odnieść skutku. Skarżący twierdzi, że zakwestionowanie choćby części naruszeń opisanych w decyzji oznacza zakwestionowanie całego rozstrzygnięcia, ponieważ sprawa dotyczy jednej kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. Tak ujęta koncepcja "niepodzielności" decyzji jest zbyt daleko idąca. Owszem, decyzja końcowa obejmuje jedną administracyjną karę pieniężną, a suma kar cząstkowych podlega następnie ograniczeniu ustawowemu. Nie oznacza to jednak, że każda korekta pojedynczych naruszeń automatycznie wymaga uchylenia całej decyzji, zwłaszcza gdy nie zmienia końcowej kwoty kary. Art. 93 ust. 1 u.t.d. określa formę nałożenia kary pieniężnej, wskazując na decyzję administracyjną. Nie wynika z niego zasada, że częściowa korekta ustaleń faktycznych lub wyliczeń cząstkowych uniemożliwia utrzymanie w mocy decyzji, której sentencja odpowiada prawu. Skarżący nie wykazał również, aby po wyeliminowaniu dwóch błędnie przypisanych przypadków końcowa kara mogła być niższa niż 25 000 zł. Przeciwnie, z akt jednoznacznie wynika, że po korekcie pozostawały 33 naruszenia, a suma kar cząstkowych nadal przekraczała ustawowy limit. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 5 u.t.d. został więc oparty na założeniu, że błąd w rachunku cząstkowym jest równoznaczny z błędem w rozstrzygnięciu końcowym. W tej sprawie takie założenie jest nieuprawnione. 11. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił także argumentację strony dotyczącą przyczyn opóźnienia w zgłoszeniu zmian. Skarżący wskazywał na pandemię COVID-19, opóźnienia w dostawach pojazdów, zobowiązania wobec kontrahentów i potrzebę utrzymania ciągłości wykonywania przewozów. Okoliczności te mogły tłumaczyć decyzje gospodarcze przedsiębiorcy, ale nie usprawiedliwiały naruszenia formalnego obowiązku aktualizacji danych licencyjnych. Nie wykazano, aby pandemia albo opóźnienia w produkcji pojazdów uniemożliwiały złożenie zawiadomienia do organu. Przeciwnie, z akt wynika, że Skarżący ostatecznie takiego zgłoszenia dokonał 8 października 2021 r., co potwierdza, że wykonanie obowiązku było możliwe. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż naruszenie nie nastąpiło wskutek zdarzeń, na które podmiot nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Było konsekwencją przyjętego przez przedsiębiorcę sposobu organizacji działalności i zwlekania z aktualizacją danych. 12. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a Skarżący nie wykazał, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, które mogłoby skutkować jego uchyleniem. W szczególności nie wykazano, aby stwierdzona przez organ odwoławczy korekta liczby naruszeń i wynikającej z nich sumy kar cząstkowych miała wpływ na końcowy wynik sprawy, skoro po zastosowaniu art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. kara pieniężna podlegała ograniczeniu do kwoty 25 000 zł. W konsekwencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. 13. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od Skarżącego na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 2 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.