II GSK 649/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. U. W. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 441/17 w sprawie ze skargi S. M. U. W. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 1 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 441/17 oddalił skargę Syndyka Masy Upadłości W.S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 1 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. S. P., prowadzący działalność pod firmą W. P. S. S. S. P. w P. Ś., decyzją z 9 października 2009 r. Zarządzającego Katowicką SSE, uzyskał zezwolenie Nr 276 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Katowickiej SSE. Zgodnie z zezwoleniem (zmienionym kolejno decyzjami Ministra Gospodarki z 10 października 2012 r., Nr 205/IW/12 i 1 lipca 2013 r., Nr 101/IW/13) przedsiębiorca powinien m.in. zwiększyć zatrudnienie (kształtujące się na poziomie 42 pracowników) o 80 nowych pracowników w terminie do 31 grudnia 2014 r. oraz utrzymać zatrudnienie na poziomie 122 pracowników w terminie do 31 grudnia 2019 r. Celem oceny zgodności działalności prowadzonej przez spółkę W.S.A. z siedzibą w S. (następca prawny przedsiębiorcy) na obszarze strefy z warunkami udzielonego zezwolenia, Zarządzający Katowicką SSE przeprowadził 21 maja 2015 r. kontrolę w zakresie spełnienia warunku określonego w pkt I ppkt 2 zezwolenia Nr 276, tj. zwiększenia dotychczasowego zatrudnienia kształtującego się na poziomie 42 pracowników, poprzez zatrudnienie 80 nowych pracowników w terminie do 31 grudnia 2014 r. Na podstawie dokumentów przedłożonych w toku kontroli (tj. zestawienia zatrudnienia na 31 grudnia 2014 r.; sprawozdanie Z-06 za 2014 r., Meldunku DG-1 za miesiąc: luty, czerwiec, wrzesień i grudzień 2014 r. oraz raportu inwestora za miesiąc czerwiec i grudzień 2014 r.) oraz wyjaśnień spółki ustalono, że nie wywiązuje się ona z warunku wymienionego w pkt 1 ppkt 2 zezwolenia Nr 276 (zmienionego decyzją z 1 lipca 2013 r., Nr 101/IW/13), to jest nie zwiększyła dotychczasowego zatrudnienia (42 osoby) o 80 nowych pracowników. Na 31 grudnia 2014 r. zatrudnienie w spółce wynosiło 45 osób (pełnych etatów - por. protokół kontroli z 21 maja 2015 r.). Organ poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia Nr 276. W odpowiedzi na to zawiadomienie Syndyk Masy Upadłości W. Spółka Akcyjna w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. (dalej Syndyk Masy Upadłości) poinformował, że postanowieniem z 10 lutego 2016 r., sygn. akt X GU 577/15/1, Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach, Wydział X Gospodarczy ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku W. S.A. z siedzibą w S.. Odwołując się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.) wskazał na główny cel postępowania upadłościowego jakim jest zaspokojenie roszczeń wierzycieli, co wiąże się z faktycznym zaprzestaniem wykonywania działalności gospodarczej przez upadłego w okresie przypadającym po dniu ogłoszenia upadłości. Podkreślił, że stan zatrudnienia w upadłej spółce został uzależniony od potrzeb prowadzonego postępowania upadłościowego. W dacie ogłoszenia upadłości spółka zatrudniała 6 pracowników, wykonujących prace jako pracownicy umysłowi. Średnioroczne zatrudnienie w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 9 lutego 2016 r. wynosiło 6 pracowników. W okresie od dnia ogłoszenia upadłości, w reakcji na potrzeby personalne prowadzącego postępowania upadłościowe, zredukowano zatrudnienie do 1 osoby pracującej na podstawie umowy o pracę oraz 2 osób wykonujących czynności na podstawie umowy zlecenia. Po dniu ogłoszenia upadłości upadły zaprzestał prowadzenia jakiejkolwiek działalności produkcyjnej (pismo z 30 maja 2016 r.). Decyzją z 6 lipca 2016 r. Nr 162/WP/16 Minister Rozwoju, cofnął zezwolenie Nr 276, uznając za wystarczające do wydania decyzji ustalenia poczynione w czasie kontroli z 21 maja 2015 r. Zaznaczył, że w toku postępowania strona nie przedstawiła dokumentów ani wyjaśnień, które mogłyby podważyć postawiony jej zarzut rażącego uchybienia warunkowi określonemu w pkt I ppkt 2 zezwolenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 1 grudnia 2016 r. Nr 250/DI/16 Minister Rozwoju i Finansów działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 282 ze zm.; dalej u.s.s.e.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 19 ust. 3 pkt 2 u.s.s.e., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu miało charakter rażący. Za rażące uchybienie warunkom zezwolenia organ uznał niewywiązanie się z podstawowych, precyzyjnie określonych w nim warunków, tj. ilość nowych miejsc pracy, termin w jakim mają być utworzone, jak i okres przez jaki mają być utrzymane. W przypadku spółki doszło do niezrealizowania warunku dotyczącego zatrudnienia, gdyż spółka nie zwiększyła dotychczasowego zatrudnienia kształtującego się na poziomie 42 pracowników o 80 nowych pracowników. W kontrolowanym terminie zatrudnienie kształtowało się na poziomie 45 pracowników. Odnosząc się do kwestii ogłoszenia upadłości spółki i braku możliwości zwiększenia zatrudnienia organ wskazał, że ogłoszenie upadłości nie miało wpływu na realizację warunku zatrudnienia. Spółka uchybiła temu warunkowi jeszcze przed ogłoszeniem upadłości, a zatem na ocenę uchybienia warunkowi zezwolenia na dzień 31 grudnia 2014 r. nie może mieć wpływu fakt, że po ogłoszeniu upadłości działania Syndyka Masy Upadłości koncentrują się wyłącznie na czynnościach związanych z toczącym się postępowaniem upadłościowym. Fakt ogłoszenia upadłości nie zwalnia strony z obowiązków wynikających z zezwolenia. Powyższe oznaczałoby przyzwolenie na niezrealizowanie postanowień określonych w zezwoleniu i byłoby sprzeczne z regulacjami dotyczącymi specjalnych stref ekonomicznych, w tym z założeniami, którym ma służyć ustanowienie specjalnej strefy ekonomicznej i przepisami dotyczącymi zmiany zezwolenia, które mają na celu zabezpieczyć realizację jednego z podstawowych założeń działania stref, jakim jest tworzenie nowych miejsc pracy. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia związane było z wynikami kontroli, w zakresie spełnienia warunku zwiększenia zatrudnienia, przeprowadzonej w spółce 21 maja 2015 r. przez Zarządzającego Katowicką SSE. W ustaleniach pokontrolnych odnotowano, że zatrudnienie w spółce na dzień 31 grudnia 2014 r. wynosiło 45 osób (pełnych etatów), co oznacza, że spółka nie wywiązuje się z warunku zezwolenia w zakresie zwiększenia zatrudnienia. Protokół kontroli został podpisany przez osoby reprezentujące kontrolowaną spółkę; nie wniesiono też do niego uwag, ani dodatkowych wyjaśnień; jednocześnie w protokole zamieszczono zastrzeżenie, że podpisanie protokołu przez osobę reprezentującą kontrolowanego jest równoznaczne z przyjęciem jego treści jako zgodnej z przeprowadzonymi czynnościami oraz stanem faktycznym. W ocenie WSA organ prawidłowo ocenił zaistniałą sytuację, jako rażące uchybienie przez spółkę warunkom prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy, określonym w zezwoleniu, co wyczerpuje przesłankę jego cofnięcia, przewidzianą w art. 19 ust. 3 pkt 2 u.s.s.e., który to przepis stanowi materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Wskazany warunek zezwolenia (zwiększenie dotychczasowego zatrudnienia), któremu uchybiła spółka, stanowił – obok poniesienia na terenie strefy wydatków inwestycyjnych w określonej wysokości – podstawowy element zezwolenia, a jego niewypełnienie organ mógł potraktować w kategorii rażącego uchybienia warunkom określonym w zezwoleniu w rozumieniu art. 19 ust. 3 pkt 2 u.s.s.e. WSA w pełni podzielił stanowisko organu, że spółka zatrudniając na dzień 31 grudnia 2014 r. 45 osób, a więc osiągając zatrudnienie na poziomie w żaden sposób nieprzystającym do wielkości wymaganej zezwoleniem – 122 osób, uchybiła warunkowi zezwolenia w stopniu kwalifikującym je do uznania za rażące. Uchybienie w postaci braku zatrudnienia we wskazanym okresie 77 osób (122-45) jest rażącym uchybieniem warunkom określonym w zezwoleniu, o którym mowa w art. 19 ust. 3 pkt 2 u.s.s.e.; w szczególności sprzeciwiało się realizowaniu przez to zezwolenie celów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, a tym samym stanowiło przesłankę cofnięcia zezwolenia. Wyrażało bowiem oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią zezwolenia (przewidującego nie tylko zatrudnienie ww. 122 osób, ale i utrzymanie tego zatrudnienia do 31 grudnia 2019 r.), a zastanym w trakcie kontroli stanem zatrudnienia w spółce. Sąd wskazał, że art.19 ust. 3 pkt 2 u.s.s.e., przewidujący możliwość cofnięcia zezwolenia w sytuacji rażącego uchybienia jego warunkom, obliczony został na eliminowanie działań/zaniechań sprzeciwiających się celowi regulacji ustawowej jakim jest m.in. tworzenie nowych miejsc pracy. Wskazany w zezwoleniu obligatoryjny warunek zatrudnienia stanowi w każdym przypadku wydanego zezwolenia realizację ustawowego celu ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej. Sąd uznał, że skoro spółka nie podjęła żadnych działań, do których była zobowiązana w ww. zezwoleniu, przez co rażąco naruszyła warunki zezwolenia, a po ogłoszeniu upadłości doszło do zaprzestania przez nią działalności gospodarczej skutkiem wykonywania działań związanych jedynie z potrzebami postępowania upadłościowego, a więc prowadzących do spieniężenia majątku wchodzącego w skład masy upadłości oraz zaspokojenia wierzycieli, przy założeniu, że proces ten powinien trwać jak najkrócej, brak - w ocenie sądu – podstaw do zakwestionowania prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia o cofnięciu zezwolenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Syndyk Masy Upadłości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Działając na podstawie w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2294; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, a to art. 19 ust. 3 pkt 2 s.s.e. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu miało charakter rażący, podczas gdy ogłoszenie upadłości dłużnika W. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Sosnowcu w istotny sposób wpłynęło na dalszy sposób prowadzenia działalności upadłej spółki, a w konsekwencji uniemożliwiło realizację warunku zatrudnienia, określonego w treści zezwolenia nr 276 z dnia 9 października 2009 r.; 2. naruszenie postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi skarżącego w sytuacji, gdy zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego, a zatem istniały podstawy do uwzględnienia wniesionej przez skarżącego skargi; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna została rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), wobec zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 8 marca 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania w tym trybie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania – art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczone zostały w jej podstawach. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 3 pkt 2 s.s.e.) – prowadzące do bezzasadnego oddalenia skargi, jak i naruszenie przepisów postępowania, poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i w konsekwencji niezastosowanie środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej w istocie stanowią powtórzenie argumentów podniesionych w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy czym mając na uwadze istotę spornego zagadnienia, zasadne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W ocenie autora skargi kasacyjnej, istotnym mankamentem zaskarżonego wyroku jest "niewyjaśnienie i nierozważenie przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy dla dokonania całościowej oceny działalności spółki przez cały okres jej dotychczasowej działalności objętej ramami zezwolenia", a ponadto brak "oceny działalności upadłego pod kątem, czy działalność ta, z punktu widzenia postępowania likwidacyjnego, jest w dalszym ciągu do pogodzenia z celami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych" i pominięcie "wysoce korzystnych efektów działalności W. S.A. na terenie strefy ekonomicznej, jak choćby zrealizowanie wysokich nakładów inwestycyjnych, stanowiących drugi warunek zezwolenia". Konsekwencją tych uchybień była – zdaniem autora skargi kasacyjnej – niewystarczająca ocena "skutków społeczno-gospodarczych cofnięcia zezwolenia" poprzez ograniczenie się "jedynie do oceny warunku zatrudnienia". Zauważyć należy, że tak sformułowane uzasadnienie tych zarzutów skargi kasacyjnej nie jest w pełni zbieżne z normatywnym znaczeniem przepisów objętych tymi zarzutami. Uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej nie wskazuje więc na czym polegało naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., który to przepis dotyczy obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czy też jakich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy organ administracji nie dopuścił (art. 75 § 1 k.p.a.). Natomiast zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. został powiązany z opinią w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, co do której "w realiach sprawy" ma odnosić się wymóg wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, "czego dostatecznie nie wzięto pod uwagę". Przypomnieć jednak należy, że o skuteczności zarzutów opartych na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji niezbędne jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia i gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Nie wystarczy zatem przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz jak wpłynęło zarzucane naruszenie na wynik sprawy (zob. np.: wyrok NSA z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 387/18). Wymagania te nie zostały w rozstrzyganej sprawie spełnione, co oznacza, że zarzuty podniesione w ramach tej podstawy kasacyjnej nie mogły być uznane za trafne. Co więcej, sąd pierwszej instancji okoliczności wskazywane przez autora skargi kasacyjnej właściwie rozważył, stwierdzając, że podziela w całości stanowisko organu w przedmiocie oceny interesu społecznego i słusznego interesu strony, w tym ocenę o przewadze w tej sprawie interesu społecznego nad interesem strony. WSA zauważył, że ma rację organ podkreślając uprzywilejowanie przedsiębiorcy korzystającego z zezwolenia względem innych przedsiębiorców prowadzących taką samą działalność bez pomocy publicznej. WSA stwierdził, że w tej sytuacji odstąpienie od cofnięcia zezwolenia przedsiębiorcy rażąco naruszającemu jego warunki stanowiłoby jeszcze szersze jego uprzywilejowanie względem innych przedsiębiorców prowadzące do zachwiania konkurencyjności na rynku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko sądu pierwszej instancji zasługuje na aprobatę. Niezasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 19 ust. 3 pkt 2 s.s.e. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, WSA wadliwie uznał, że uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu miało charakter rażący, podczas gdy ogłoszenie upadłości upadłego W. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. w istotny, niezależny od skarżącego sposób, wpłynęło na dalszy sposób prowadzenia działalności upadłej spółki oraz na stan zatrudnienia u upadłego. Wnoszący skargę kasacyjną, jakkolwiek kwestionuje zastosowanie przez organ analizowanego przepisu art. 19 ust. 3 pkt 2 s.s.e. oraz nie podziela w tym zakresie oceny wyrażonej przez sąd pierwszej instancji, to jednak nie podważa skutecznie zarówno wykładni tego przepisu, jak i jego zastosowania. Zgodzić się bowiem należy w całości z stanowiskiem WSA, że spółka zatrudniając na dzień 31 grudnia 2014 r. tylko 45 osób uchybiła warunkowi zezwolenia w stopniu kwalifikującym je do uznania za rażące. WSA zauważył, że brak zatrudnienia aż w stosunku do 77 osób jest rażącym uchybieniem warunkom określonym w zezwoleniu, o którym mowa w art. 19 ust. 3 pkt 2 s.s.e, bowiem było niezgodne z celami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. W ocenie NSA jest to kluczowa kwestia, bowiem zarzut ten dotyczył niezrealizowania jednego z podstawowych celów tworzenia specjalnych strefach ekonomicznych, który dla polityki państwa ma na tyle istotne znaczenie, że przedsiębiorca realizujący ten – między innymi – cel pozyskuje stosowną pomoc publiczną. W tym kontekście zasadnie WSA stwierdził, że skoro spółka nie podjęła żadnych działań, do których była zobowiązana w zezwoleniu, przez co rażąco naruszyła warunki zezwolenia, a po ogłoszeniu upadłości doszło do zaprzestania przez nią działalności gospodarczej (skutkiem wykonywania działań związanych jedynie z potrzebami postępowania upadłościowego), brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia o cofnięciu zezwolenia. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie może być uznany za usprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. NSA odstąpił jednocześnie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości z uwagi na szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 207 § 2 p.p.s.a., wobec ogłoszenie upadłości W. S.A. w upadłości likwidacyjnej w S.