II GSK 549/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Aleksander Durczyński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1693/22 w sprawie ze skargi P. w W. na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr DZS.WZDJU.8520.6.1.2022 w przedmiocie udostępnienia danych z centralnej ewidencji pojazdów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. w W. na rzecz Ministra Cyfryzacji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 grudnia 2022r., sygn. akt VI SA/Wa 1693/22, oddalił skargę P. w W. (dalej: Z., Skarżący) na decyzję Ministra Cyfryzacji (dalej: Minister, MC) z 4 kwietnia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia danych z centralnej ewidencji pojazdów. Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Z. i zaskarżył orzeczenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) prawa materialnego, tj.: 1) art. 80ce ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.) poprzez jego błędną wykładnię, tj. przez uznanie, że przepis ten dotyczy zakresu danych, które mogą być udostępnione, nie zaś sposobu ich przekazania do ponownego wykorzystania; 2) art. 80ce ust. 1 p.r.d. w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie rodzaju i zakresu danych udostępnianych z centralnej ewidencji pojazdów (Dz.U. z 2020, poz. 2151; dalej: rozporządzenie z 1 grudnia 2020r.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że między wskazanymi przepisami istnieje kolizja co do zakresu możliwych do udostępnienia z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców danych i w związku z zaistnieniem tej kolizji odmowę zastosowania § 20 ww. rozporządzenia i odmowę przekazania danych w zakresie numerów REGON podmiotów niebędących osobami fizycznymi; 3) art. 80ce ust. 1 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten obejmuje swoim zakresem dane nie tylko osób fizycznych, ale także osób prawnych; 4) § 20 rozporządzenia z 1 grudnia 2020 r. poprzez jego błędną wykładnię i odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie; 5) art. 80cd p.r.d. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie; II. na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego rozważania sprawy, w tym w szczególności przez brak odniesienia się w zaskarżonym wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w skardze, przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez odstąpienie przez Organ od dotychczasowej utrwalonej praktyki, pomimo braku zmiany stanu prawnego. Zważywszy na powyższe zarzuty, Z. wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w trybie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji Ministra Cyfryzacji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi, a także o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie od Ministra na rzecz Z. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów Skarżący kasacyjnie przedstawił w jej uzasadnieniu. W piśmie procesowym z 21 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Ministra wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Obecni na rozprawie przed NSA: pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu oraz Spółki podtrzymali dotąd zajmowane stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Związku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przed oceną skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględnia jednak z urzędu nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Zadaniem autora skargi kasacyjnej jest więc sformułowanie zarzutów kasacyjnych, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania również wykazanie, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się najpierw, jako do najdalej idącego, zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgłoszonego w pkt II. petitum skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że zarzut ten ma charakter procesowy i został oparty na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego uznanie jego zasadności mogłoby nastąpić tylko wtedy, gdyby zostało wykazane przez Skarżącego kasacyjnie, że naruszenie tej regulacji mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, a czego Skarżący nie uczynił. Do tego zarzut ten, odnoszący się do formalnej strony uzasadnienia wyroku, może być skuteczny wtedy, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. W ocenie składu orzekającego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd I instancji nie naruszył także art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko dlatego że nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze; wystarczy że dokonał ich oceny całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało, dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16). To, że Skarżący kasacyjnie nie zgadzał się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznaczało, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawniało do czynienia takiego zarzutu. Wymaga podkreślenia, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11; 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podjął Z., polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie rozważył WSA wszechstronnie sprawy, a zwłaszcza kwestii, że Minister w nieuprawniony sposób odstąpił od swojej dotychczasowej, utrwalonej praktyki, pomimo braku zmiany stanu prawnego, co miało świadczyć o naruszeniu art. 8 § 2 k.p.a. (Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.). Skoro zarzut ten nie odnosił się do formalnej poprawności uzasadnienia wyroku, a do jego kwestii merytorycznych, przy tym nieprawidłowo przedstawionych przez Skarżącego kasacyjnie, gdyż nastąpiła zmiana stanu prawnego (o czym poniżej), to brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenia przepisów prawa materialnego, pozostają ze sobą w ścisłym związku, gdyż koncentrują się wokół błędnej wykładni art. 80ce p.r.d. i § 20 rozporządzenia z 1 grudnia 2020 r., i dlatego podlegały łącznemu rozpoznaniu (pkt I ppkt 1) – 5) petitum skargi kasacyjnej). Zarzuty te należało także uznać za nietrafne. Przepis art. 80ce ust. 1 p.r.d. stanowi, że dane lub informacje zgromadzone w ewidencji - Centralnej Ewidencji Pojazdów (dalej: CEP, Ewidencja) są przekazywane do ponownego wykorzystywania, w sposób wykluczający możliwość identyfikacji osób lub pojazdów, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641; dalej: ustawa o otwartych danych), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Wspomniany przepis przedstawione brzmienie uzyskał z dniem 8 grudnia 2021 r. na mocy art. 48 pkt 1 w zw. z art. 63 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych. Zatem niezasadny okazał się argument Z., że nie było zmiany stanu prawnego względem tego, w ramach którego były wcześniej składane wnioski. W kontrolowanej sprawie wniosek Z. został przesłany do organu za pomocą poczty elektronicznej 14 grudnia 2021 r., czyli wejściu w życie nowej treści art. 80ce p.r.d. W opinii składu orzekającego przepis art. 80ce ust. 1 p.r.d. wyklucza możliwość przekazywania do ponownego wykorzystywania danych lub informacji pozwalających na identyfikację osób i pojazdów, zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Utworzenia ww. Ewidencji dotyczy ust. 1 art. 80a p.r.d. Z kolei w ust. 2 art. 80a p.r.d. wskazano ogólnie zakres danych gromadzonych w tej ewidencji. Szczegółowe określenie danych gromadzonych w omawianej ewidencji zawarto w art. 80b ust. 1 p.r.d., gdzie w pkt 1 jest mowa o danych identyfikujących pojazd, a w pkt 2 o danych właściciela pojazdu, w pkt 3 o danych posiadacza pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5, w pkt 4 o danych użytkownika pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu, o rejestrację którego wnioskował leasingodawca (właściciel pojazdu). Z treści pkt 2-4 ust. 1 art. 80b p.r.d. wynika, że dane podmiotów uprawnionych do korzystania z pojazdów określane są identycznie, m.in. poprzez: a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę), b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument (...) d) numer identyfikacyjny REGON. Gdy chodzi o numer PESEL na mocy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r., poz. 510) numer ten stanowi jedenastocyfrowy symbol numeryczny, jednoznacznie identyfikujący osobę fizyczną. Z kolei, gdy chodzi o numer REGON, w myśl art. 42 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 459 ze zm.; dalej: ustawa o statystyce) w powiązaniu z art. 62 ust. 3 tego aktu (Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, nieposiadające w dniu wejścia w życie ustawy numeru identyfikacyjnego REGON, czyli 1 listopada 1995 r. (art. 68), są obowiązane do złożenia w urzędach statystycznych właściwych dla ich siedziby, nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, wniosku o nadanie tego numeru im i ich jednostkom wyodrębnionym.), to dane odwołujące się do numeru REGON dotyczą: osób prawnych; jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej; osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Ponadto na mocy art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o statystyce wpisowi do rejestru podmiotów (REGON) podlegają informacje o podmiotach wymienionych w ust. 1 w zakresie prowadzonej przez nie działalności, w tym nazwa i adres siedziby, a w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą - dodatkowo nazwisko i imiona oraz miejsce zamieszkania i identyfikator systemu ewidencji ludności (PESEL), o ile taki posiada. Zatem przyjęto, że w Ewidencji podmioty uprawnione określa się za pomocą numerów: PESEL i REGON – jednoznacznie te podmioty identyfikujących. Owszem, w art. 80ce ust. 1 p.r.d. mowa jest o udostępnianiu do ponownego wykorzystywania danych lub informacji z Ewidencji, ale w sposób wykluczający możliwość identyfikacji osób lub pojazdów i do tego z zachowaniem przepisów ustawy o otwartych danych. Zdaniem Sądu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że zapis wykluczający możliwość identyfikacji osób przy udostępnianiu danych z CEP do ponownego wykorzystywania odnosi się wyłącznie do osób fizycznych. Trzeba w tym zakresie odwołać się do ustawy o otwartych danych (zgodnie z odesłaniem w art. 80ce ust. 1 p.r.d.), która w art. 6 ust. 1 reguluje, że prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a w art. 6 ust. 2 wskazuje, że prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa lub prywatność osoby fizycznej, w tym ochronę danych osobowych, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym informacji o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna wyrazi zgodę na przetwarzanie jej danych osobowych w celu ponownego wykorzystywania lub gdy przedsiębiorca rezygnuje z przysługującego mu prawa. Zapis ten ogranicza możliwość ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego tak ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, jak i prywatność osoby fizycznej (w tym ochronę danych osobowych). Skoro w ustawie tej, oprócz prywatności osób fizycznych i ich danych osobowych, ochronie podlega tajemnica przedsiębiorstwa, którego ta informacja dotyczy, a która stanowi mechanizm ochrony interesów handlowych przedsiębiorców w relacji z podmiotem publicznym oraz wobec innych przedsiębiorców i użytkowników i przepisy tego aktu mają być zachowane w przypadkach rozstrzygania o udostępnieniu danych lub informacji zgromadzonych w Ewidencji do ponownego wykorzystywania, to także z tego powodu nie ma podstaw do przyjmowania, że zakaz, aby ponownie wykorzystywane informacje umożliwiały identyfikację osób, odnosi się wyłącznie do osób fizycznych, a już nie do osób prawnych. Do tego przepis art. 6 ust. 3 ustawy o otwartych danych stanowi, że prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniu w zakresie informacji będących informacjami sektora publicznego, do których dostęp jest ograniczony na podstawie innych ustaw. W zdaniu pierwszym art. 80ce ust. 1 p.r.d. zapisano zaś, że dane z CEP są przekazywane do ponownego wykorzystywania w sposób wykluczający możliwość identyfikacji osób. Również przywoływany przez Z. art. 80cd p.r.d. nie potwierdza opinii Skarżącego kasacyjnie. W przepisie tym wyszczególniono, że wnioskodawcami o udostępnienie danych zgromadzonych w Ewidencji, mogą być inne podmioty niż wymienione w art. 80c-80cc, w tym osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes prawny. Wręcz przeciwnie, skoro w przepisie tym wskazano na poszczególne podmioty, a w art. 80ce ust. 1 wskazano na "osoby", to należy przyjąć, że ostatnio powołane pojęcie swoim zakresem obejmuje wspomniane osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Pojęcie "osób" uregulowane jest także w k.c., gdzie Tytuł II Księgi Pierwszej zatytułowano "Osoby" i w jego ramach wydzielono Dział I "Osoby fizyczne" i Dział II "Osoby prawne", w którym w art. 33 ujęto, że osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną, a w art. 331 § 1 z kolei, że do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Zatem, w świetle powyższego nie ma podstaw do przyjmowania, że art. 80ce ust. 1 p.r.d. odnosi się tylko do ochrony tylko danych identyfikujących osoby fizyczne, co przeczyłoby także celowi powstania rej Ewidencji, w której gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz ich właścicielach i niektórych posiadaczach, a także informacje wymagane do dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz informacje o wydawanych dokumentach i oznaczeniach pojazdu (por. wyrok NSA z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1408/15). Przy przyjęciu stanowiska Skarżącego kasacyjnie dane dotyczące właścicieli i posiadaczy pojazdów w nieuzasadniony sposób podlegałyby zróżnicowanej ochronie, czemu chociażby przeczy treść art. 6 ust. 2 ustawy o otwartych danych. Co do zarzutu skargi kasacyjnej, że art. 80ce ust. 1 p.r.d. że przepis ten dotyczy sposobu przekazywania danych do ponownego wykorzystywania, a już nie – zakresu tychże danych, to twierdzenie prowadzi do niespójnego stanowiska, że w ogóle jest dopuszczalne przekazywanie danych, byleby tylko podlegały skutecznej ochronie podczas przekazywania, bez uwzględnienia skutku, że po ponownym przekazaniu nadal mają podlegać ochronie przed ich identyfikacją. Z. nie wyjaśnił, czemu miałoby służyć samo zagwarantowanie braku możliwości identyfikacji danych wymienionych w art. 80ce ust. 1 p.r.d. w trakcie czynności mieszczących się w ramach ich ponownego wykorzystywania. Chociażby z uwagi na art. 6 ust. 2 ustawy o otwartych danych, ingerencję w prawo własności, należy przyjąć, że w omawianym uregulowaniu chodzi o zagwarantowanie, że mimo przekazania szeregu innych danych z Ewidencji nie będzie nadal możliwa identyfikacja danych osób (podmiotów) uprawnionych do pojazdów. Nie może w tym zakresie być przesądzające brzmienie § 20 rozporządzenia z 1 grudnia 2020 r., w którym nie było w ogóle mowy o udostępnianiu danych osób fizycznych, gdyż problem interpretacyjny dotyczy przepisów ustawowych. Również mając na uwadze podstawy występowania o przekazanie spornych danych spornych do ponownego wykorzystywania (w celach ekonomicznych, badawczych) nie ma żadnych racjonalnych powodów różnicowania ochrony danych poszczególnych podmiotów – uprawnionych do pojazdów przy udostępnianiu ww. danych w trybie art. 80ce ust. 1 p.r.d. Stanowisko to potwierdza także art. 80cf ust. 2 p.r.d. zawierający delegację ustawową i wytyczne co do rodzaju i zakresu danych udostępnianych na podstawie art. 80c i art. 80cc-80ce (a więc omawianego), nakazujący uwzględnić konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych przetwarzanych w ewidencji i ich ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem i dostępem. Mowa jest więc o danych z Ewidencji, czyli w odniesieniu do uprawnionych do pojazdów identyfikowanych numerami PESEL i REGON, a więc: osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą i zapewnieniu bezpieczeństwa ww. danych nie tylko podczas ich przekazywania, ale ich zakresu, w jakim podlegają ochronie, co wynika z delegacji ustawowej w art. 80cf ust. 2 p.r.d. Wobec powyższego, jak słusznie przyjęły WSA i Minister, skoro dane zgromadzone w CEP mogą być przekazywane do ponownego wykorzystywania, za wyjątkiem tych, które umożliwiłyby identyfikację osób uprawnionych do pojazdów i wobec zakresu wniosku Z., należało odmówić zastosowania § 20 rozporządzenia z 1 grudnia 2020 r. w odniesieniu do danych z Ewidencji w zakresie numeru REGON, bez względu na to, że Minister z chwilą wejścia w życie nowelizacji art. 80ce p.r.d. nie przygotował odpowiednich regulacji na poziomie rozporządzenia, co uczynił dopiero wydając rozporządzenie z 17 lipca 2024 r. w sprawie rodzaju i zakresu danych udostępnianych z centralnej ewidencji pojazdów (Dz. U. poz. 1076 z późn. zm.). Przy wykładni art. 80ce ust. 1 p.r.d., który przy przekazywaniu do ponownego wykorzystywania danych lub informacji zgromadzonych w CEP, ale w sposób wykluczający możliwość identyfikacji osób lub pojazdów, nakazuje zachowywać przepisy ustawy o otwartych danych, nie można pomijać, że ten ostatni akt w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. UE L 172 z 26.06.2019, str. 56), która w motywie 71 Preambuły stanowi,, że "nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych, w tym prawa do prywatności, ochrony danych osobowych, prawa własności oraz integracji osób z niepełnosprawnościami. Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien być interpretowany lub wdrażany w sposób, który nie jest zgodny z Konwencją Rady Europy o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.". Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118).