II GSK 1643/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 232/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 grudnia 2021 r. nr BP.501.1908.2021.1091.GR4.156497 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 232/22, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. sp. z o.o. w G. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 grudnia 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 6 września 2021 r., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919, ze zm.; dalej: u.t.d.), nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. W wyniku odwołania spółki, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 17 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. i lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1; dalej: rozporządzenie nr 165/2014). Organ odwoławczy potwierdził ustalenia, że podczas przeprowadzonej w dniu 9 lipca 2021 r. kontroli samochodu marki S. o nr rej. [...] i naczepy marki K. o nr rej. [...] stwierdzono, że zestawem tym wykonywany był w imieniu spółki krajowy transport drogowy rzeczy. W pamięci tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe zadeklarowany był inny numer rejestracyjny pojazdu (wskazano nr rej.[...]) niż ten znajdujący się na tablicy rejestracyjnej i dowodzie rejestracyjnym (nr rej. [...]). Dowód rejestracyjny dla pojazdu o nr rej. [...] wydano w dniu 29 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę spółki opisanym na wstępie wyrokiem wskazał, że spółka nie kwestionowała samego istnienia stwierdzonej w toku kontroli nieprawidłowości. Nie budziło zatem wątpliwości Sądu, że tachograf, w którego pamięci nie zostały zaktualizowane dane dotyczące identyfikacji pojazdu, nie spełnia wymogów określonych w art. 4 rozporządzenia nr 165/2014 oraz rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 139, str. 1, ze zm.). Dokonywanie przewozu pojazdem, w którego tachografie został wpisany oczywiście błędny numer rejestracyjny lub nie został on zaktualizowany wobec przerejestrowania pojazdu, powoduje skutek identyczny z brakiem kalibracji (względnie niepoddaniem tachografu przeglądowi w przepisanym terminie), skoro czynność ta ma na celu aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu zgodnych z rzeczywistością. Jednocześnie - zdaniem Sądu - nie było podstaw, aby brak aktualizacji ww. danych zakwalifikować jako naruszenie o znikomej wadze. Sąd stwierdził także, że z art. 92 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. wynika, że odpowiedzialność za naruszania obowiązków lub warunków przewozu drogowego ponoszą niezależnie przedsiębiorca, kierowca oraz zarządzający transportem. Powierzenie przez spółkę swoich obowiązków osobie trzeciej (w tym przypadku – kierowcy), nie wyłącza jej odpowiedzialności na podstawie u.t.d. i może mieć znacznie co najwyżej na gruncie prawa cywilnego w zakresie wzajemnych rozliczeń stron umowy. Wobec powyższego Sąd przyjął, że argumentacja spółki o odpowiedzialności kierowcy za powstałe naruszenie, nie może być uznana za wystarczającą do wykazania okoliczności egzoneracyjnych, zwalniających z odpowiedzialności spółkę jako przedsiębiorcę. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że spółka pozostaje odpowiedzialną za stwierdzone naruszenie, podczas gdy odpowiedzialnym za utrzymanie prawidłowego stanu technicznego pojazdu jest kierowca; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a. art. 141 § 4 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób ograniczony, dotyczący jedynie zaprezentowania stanowiska co do niektórych zarzutów skargi, a nadto poprzez niedokonanie oceny ustaleń poczynionych przez organ pod względem ich zgodności z prawem i zasadami postępowania administracyjnego; b. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez organ, których to uchybień nie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku rozpoznania sprawy i nie odniósł się w treści zaskarżonego wyroku do ww. zarzutu, co miało istotny wpływ na jej wynik, a polegającym na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak uwzględnienia okoliczności podnoszonych przez spółkę w odwołaniu i skardze. W konsekwencji doprowadziło to do uznania, że to spółka, a nie wyłącznie kierowca jest podmiotem odpowiedzialnym za nieprawidłowości w urządzeniach zainstalowanych w pojeździe S.; c. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez organ, którego to uchybienia nie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku rozpoznania sprawy, co miało istotny wpływ na jej wynik, poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary administracyjnej w niniejszej sprawie, pomimo iż waga naruszenia prawa jest znikoma a spółka nie narusza prawa, a Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do tego zarzutu w treści zaskarżonego wyroku. W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania spółki przed organami jak i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. III Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, skierowanie sprawy na rozprawę oraz zasądzenie od spółki na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., lub podstaw z art. 189 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony do wyjścia poza zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1, art. 186 i art. 189 p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał najdalej idący zarzut procesowy, tj. zawarty w punkcie 2.a. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten nie jest zasadny. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd pierwszej instancji zawarł w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn - w jego ocenie - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną. Sąd wyjaśnił z jakich powodów za niezasadne uznał zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Akceptując w pełni stanowisko organów i oddalając skargę, Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił swoje stanowisko o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. i tym samym zarzut naruszenia tego przepisu jest chybiony. To zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności pozostałych zarzutów kasacyjnych, tj. zarzutów powołanych w punktach 1. oraz 2.b. i 2.c. przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, autor skargi kasacyjnej powinien zatem wskazać, jakie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że powołanie zarzutów w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu (por. m.in. wyrok NSA z 31 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 925/10). Wzorcami kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji, które powinny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej; por. uzasadnienie uchwały NSA sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39). Normy te należy powołać łącznie. W zarzutach kasacyjnych zawartych w punktach 1. oraz 2.b. i 2.c., normy odniesienia zostały przez skarżącą spółkę pominięte. Formułując te zarzuty w skardze kasacyjnej, nie powiązano ich z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego. Pomimo wskazanej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie odrzucił tej skargi, mając na względzie treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 5/2010, poz. 1), z której wynika, że w przypadku braku powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzuty naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. Po przeanalizowaniu uzasadnienia wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej, NSA uznał, że podniesiony w punkcie 1. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d., sprowadzał się do zakwestionowania zgodności z prawem stanowiska Sądu, że prawidłowe było w tej sprawie niezastosowanie tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że spółka jest odpowiedzialna za stwierdzone naruszenie, podczas gdy odpowiedzialnym za utrzymanie prawidłowego stanu technicznego pojazdu jest kierowca. W ocenie NSA zarówno organy obu instancji, jak też Sąd pierwszej instancji, zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., skarżąca nie wykazała bowiem okoliczności, które pozwoliłyby na jego zastosowanie. Podmiot wykonujący transport powinien zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe ma wpływ na działanie kierowcy poprzez odpowiedni dobór kierowców, właściwą organizację przejawiającą się zarówno w przeprowadzaniu szkoleń w zakresie przepisów dotyczących zasad wykonywania przewozów i czasu pracy, sprawdzania czy kierowca w sposób właściwy zrozumiał obowiązujące przepisy oraz poprzez wprowadzenie skutecznego systemu kontroli i nadzoru, który nie tylko będzie miał na celu ujawnianie popełnionych w tym zakresie naruszeń, ale także skłonienie kierowcy do ich przestrzegania. Brak utrzymania prawidłowego funkcjonowania tachografu, nawet w sytuacji zawarcia przez skarżącą z kierowcą umowy, że za utrzymanie prawidłowego stanu technicznego pojazdu oraz za prawidłowe funkcjonowanie tachografu odpowiedzialny jest kierowca, nie zwalnia samej skarżącej z odpowiedzialności za naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca będąca profesjonalnym podmiotem, powinna była zapewniać bieżący nadzór nad pracą zatrudnionego kierowcy, jak i stanem technicznym pojazdu i urządzeń rejestrujących w nim zainstalowanych. Zaniechania w tym zakresie obciążają przedsiębiorcę, powodując uprawnione przypisanie mu odpowiedzialności za dopuszczenie do powstania naruszenia, poprzez brak zapewnienia należytej kontroli i nadzoru nad poprawnym stanem technicznym posiadanego pojazdu i jego wyposażenia. Na uwzględnienie nie zasługiwał również podniesiony w puncie 2.c. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., który sprowadzał się do zakwestionowania stanowiska Sądu, że prawidłowe było w tej sprawie niezastosowanie przez organ odstąpienia od nałożenia kary. Wyjaśnienia wymaga, że zakres stosowania przepisów Działu IVa "Administracyjne kary pieniężne" Kodeksu postępowania administracyjnego wyznacza art. 189a, przewidując w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu, zaś w § 2, że przepisów tego działu w tym zakresie nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że uregulowanie w odrębnych przepisach zagadnień wymienionych § 2 oznacza, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisy Działu IVa nie mają zastosowania niezależnie od tego, czy zakres normowania w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w § 2 jest węższy lub szerszy od zakresu ich normowania w przepisach Działu IVa, ani też od tego, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny albo odmienny (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, [w:] Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021). W rozpatrywanej sprawie należy uznać, że nie zaktualizowały się określone w art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji określonych w powołanym przez stronę przepisie Działu IVa k.p.a. Powołany art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przewiduje bowiem, że "Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa". Z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c u.t.d. wynika natomiast, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skoro z przywołanego przepisu u.t.d. wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to znaczy, że stanowi on przepis odrębny w stosunku do przepisów Działu IVa k.p.a., regulując zagadnienia, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Jego konsekwencją jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Zastosowanie art. 92c u.t.d. ma więc w istocie ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nie jest zasadny pogląd skarżącej kasacyjnie o możliwości i zasadności zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne bowiem jest jedynie to, aby zagadnienie o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych, a nie jest istotne to, że zakres normowania tego zagadnienia w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa, lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny (por.m.in. wyrok NSA z 20 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1090/21 oraz wyrok NSA z 10 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1786/24). Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie miał zatem w niniejszej sprawie zastosowania. W konsekwencji powyższego, za niezasadny należało uznać także zawarty w punkcie 2.b. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zawarta przez skarżącą z kierowcą umowa, że za utrzymanie prawidłowego stanu technicznego pojazdu oraz za prawidłowe funkcjonowanie tachografu odpowiedzialny jest kierowca, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zwalniała skarżącej z odpowiedzialności za naruszenie ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy jej pracownik, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuścił się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Organy prawidłowo zatem oceniły stan faktyczny sprawy oraz argumentację skarżącej stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie wykazano wystarczających okoliczności egzoneracyjnych, zwalniających przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Na tej podstawie zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał za zgodny z prawem pogląd organu, że skarżąca spółka nie mogła skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności. W niniejszej sprawie organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zatem wypełniły wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 270 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (punkt 2 sentencji).