II FZ 802/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I SA/Go 346/17 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi T. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 22 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 31 października 2017 r., I SA/Go 346/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił T. C. (zwanemu dalej skarżącym) przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wykazał okoliczności nagłej choroby, która uniemożliwiłaby mu dokonanie czynności w terminie, nie wykazał również, by nie mógł posłużyć się drugą osobą w celu dokonania czynności. Zdaniem sądu I instancji przedstawione zaświadczenia lekarskie wskazują jedynie, że skarżący w sierpniu przebywał 1 dzień na badaniach diagnostycznych w szpitalu. Nie można mówić zatem o nagłej, niespodziewanej chorobie, która uniemożliwiła skarżącemu działanie, jeżeli termin do dokonania czynności upływał dwa tygodnie później. Na powyższe skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał, że nieprzywrócenie mu terminu do dokonania czynności może mieć dla niego dotkliwe skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako takie podlega oddaleniu. Zasadnie sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż to nagła i gwałtowana choroba uniemożliwiła mu działanie, czyli uzupełnienie jednego z dwóch braków pisma w terminie. Z akt sprawy wynika bowiem, że jeden brak został uzupełniony. Trafnie również sąd I instancji podniósł, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż nie miał możliwości poprosić o pomoc, czyli zaistniała sytuacja, w której rzeczywiście fizycznie nie miał możliwości działania. Na aprobatę zasługuje stanowisko sądu I instancji w tym zakresie. Z dosłanych przez skarżącego dokumentów nie wynika, by nie mógł on działać w zakreślonym przez organ terminie. Należy również wskazać, że argument skarżącego, zgodnie z którym nieprzywrócenie mu terminu do dokonania czynności będzie miało negatywne dlań skutki nie jest – według ustawy - przesłanką przemawiającą za przywróceniem terminu. Uprawdopodobnienie braku winy polegać powinno na uzasadnieniu wniosku okolicznościami, które wskazują, że strona nie miała możliwości dokonania czynności w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie skarżący wykazał jedynie, że był w szpitalu 1 dzień na badaniach diagnostycznych w innym okresie, niż upływ terminu do dokonania czynności. Zasadniczym celem przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków uchybienia w sytuacji, gdy do uchybia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez uczestnika postępowania zobligowanego do dokonania określonej czynności w konkretnym czasie. Strona odwołała się do negatywnych skutków, czyli do etapu kolejnego. Pierwszym powinno być wykazanie, że dołożyła należytej staranności w działaniu, czego nie uprawdopodobniła. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji postanowienia.