II FZ 10/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 911/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności organu egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (I SA/Rz 911/16) odrzucił zażalenie T. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", na postanowienie tego sądu z 17 lipca 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postanowieniem z 6 czerwca 2017 r. starszy referendarz odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Następnie postanowieniem z 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 6 czerwca 2017 r. W piśmie z 4 sierpnia 2017 r. Skarżący podniósł, że "jest osobą pokrzywdzoną i został dodatkowo ukarany pomimo art. 77 Konstytucji RP oraz że koszty sądowe pokrywa pożyczką, a wartość samej opłaty za jeden list polecony to cena trzech bochenków chleba". Pismo to Wojewódzki Sąd Administracyjny zakwalifikował jako zażalenie na postanowienie tego sądu z 17 lipca 2017 r. Następnie, wskazując na art. 260 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżącemu nie przysługiwało zażalenie od postanowienia z 17 lipca 2017 r. Stąd też, zgodnie z art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 tej ustawy, zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł, że jest osobą pokrzywdzoną, nie powinien być stroną postępowania podatkowego, a Sąd powinien był udzielić mu prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W konsekwencji zażalenie od takiego postanowienia jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Sąd pierwszej instancji, stosując odpowiednio art. 178 P.p.s.a., który stanowi, że "Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie", działając jako sąd drugiej instancji, zobligowany był zatem do odrzucenia zażalenia wniesionego na postanowienie 17 lipca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 6 czerwca 2017 r. wydane w zakresie prawa pomocy. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.