II FZ 78/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 553/24 o odrzuceniu skargi T. C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 11.06.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego w postaci złożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu podpisanego pełnomocnictwa procesowego. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie art. 194 § 1 pkt 1a w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a.) przez błędne przyjęcie, iż zaszły przesłanki do odrzucenia skargi ze względu na nieuzupełnienie jej braków formalnych, podczas gdy pełnomocnik skarżącego nie został skutecznie wezwany do uzupełnienia tych braków, bowiem w kopercie zawierającej przesyłkę z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego znajdował się jedynie odpis odpowiedzi na skargę. Ponadto pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Bezsporne jest, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawierała brak formalny w postaci niedołączenia do niej oryginału lub uwierzytelnionego odpisu podpisanego pełnomocnictwa procesowego (k. 12). Pełnomocnik skarżącego kwestionuje natomiast sam fakt doręczenia mu wezwania do usunięcia tego braku. Jak jednak wynika z akt sprawy (k. 40), pełnomocnik skarżącego osobiście podpisał zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na którym wskazana była sygnatura sprawy oraz to, że zawiera ona: "1) Wezwanie do uzupełnienia braków skargi. 2) Odpis odpowiedzi na skargę". Okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynika zatem z dołączonego do niej potwierdzenia odbioru (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.08.2024 r., II FZ 67/24). Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, a więc stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Moc dowodowa takiego dokumentu może być wprawdzie podważona odpowiednim przeciwdowodem, niemniej pełnomocnik skarżącego takiego przeciwdowodu nie zaoferował, ograniczając się do zanegowania treści dokumentu z odwołaniem się wyłącznie do własnych twierdzeń. Nie daje to podstaw do uznania jego racji. Ponadto mimo postawienia tezy, że termin do usunięcia braku formalnego skargi nie rozpoczął biegu wskutek niedoręczenia stosownego wezwania, pełnomocnik skarżącego jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie tego terminu. Ponieważ wniosek taki składa się wtedy, gdy termin został uchybiony (art. 87 § 1 in fine P.p.s.a. oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12.03.2013 r., II GSK 179/13 i z dnia 15.06.2016 r., II GZ 603/16), pełnomocnik skarżącego przyznał tym samym, że termin do usunięcia braków formalnych skargi jednak rozpoczął bieg, a następnie upłynął. W konsekwencji uznać należy, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało pełnomocnikowi skarżącego skutecznie doręczone, zatem termin do uzupełnienia tego braku zaczął biec w dniu 15.03.2024 r. i bezskutecznie upłynął siedem dni później. Brak odpowiedzi na to wezwanie w zakreślonym w nim terminie obligował Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – co czyni niezasadnym zarzut naruszenia tego przepisu. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny również art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których stanowi art. 58 § 1 pkt 2 – 4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Adresowany jest więc do stron postępowania sądowoadministracyjnego, przyznając im określone uprawnienie procesowe, a nie do sądu administracyjnego; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu tego naruszyć więc nie mógł. Można dodać, że o ile przepis ten zasadnie powołano jako podstawę prawną zażalenia, jednak błędnie zarzucono jego naruszenie przez Sąd. Na marginesie należy zauważyć, że bezskuteczne procesowo było następcze doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem jego pełnomocnika (k. 41-44). Ponieważ zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. doręczeń należy dokonywać pełnomocnikowi strony, jeżeli został ustanowiony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, doręczanie pism sądowych innemu podmiotowi, w tym bezpośrednio stronie postępowania, obarczone jest wadą prawną. Jakkolwiek czytelna jest intencja Sądu, by umożliwić samemu skarżącemu uzupełnienie braku formalnego skargi wniesionej w jego imieniu, skoro nie czyni tego jego (ewentualny) pełnomocnik, niemniej, ponieważ skargę wniosła osoba podająca się za pełnomocnika strony, postępowanie naprawcze w stosunku do tego pisma winno być prowadzone wyłącznie z tym podmiotem, który je wniósł, to jest z pełnomocnikiem strony – także wtedy, gdy przedmiotem postępowania naprawczego jest wykazanie umocowania tego pełnomocnika do działania w imieniu strony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.