II FZ 443/17

Dnia 3 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 877/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 26 maja 2017 r., I SA/Po 877/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 sierpnia 2016 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 17 czerwca 2013 r., [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy starszy referendarz sądowy postanowieniem z 2 lutego 2017 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na to postanowienie skarżący wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 15 marca 2017 r. utrzymał w mocy w/w postanowienie. Wobec powyższego skarżący został wezwany zarządzeniem z 12 kwietnia 2017 r., do wykonania prawomocnego zarządzenia z 28 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100,- zł od zażalenia z 18 września 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 sierpnia 2016 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Równocześnie pouczono skarżącego, że nieuiszczenie wpisu sądowego we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie zażalenia. Wezwanie doręczono skarżącemu 4 maja 2017 r. i w terminie 7 dni nie uiścił on żądanego wpisu. Wobec czego sąd pierwszej instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie. 2. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. W uzasadnieniu wniósł o jego uchylenie i "przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 193 Konstytucji i art. 32 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z zapytaniem o zgodność wskazanego przepisu z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka. W związku z powyższym wnioskuję o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. Mając na uwadze treść art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz dotychczasowy przebieg postępowania sądowoadministracyjnego, należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie. Pomimo wezwania do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia pisma oraz wcześniejszej odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, skarżący w przewidzianym terminie nie zastosował się do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie należało odrzucić. Nadto, jak słusznie podniósł sąd pierwszej instancji z pisma Oddziału Finansowo – Budżetowego wynika, że do 19 maja 2017 r. przedmiotowy wpis nie został uiszczony. Odnośnie do wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie o możliwości przyznania prawa pomocy należy do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do rozstrzygnięcia w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł też podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie przedstawionym przez skarżącego w zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.