I SA/Lu 383/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2017 r. postanawia utrzymać w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania z wniosku J. H. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. referendarz sądowy tutejszego sądu przyznał skarżącemu J. H. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokackiej w L. na pełnomocnika strony wyznaczyła adwokata M. K.. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. (I SA/Lu 383/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie dopuszczalności zażalenia oraz przyznał ustanowionemu z urzędu adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed sądem pierwszej instancji. Pismem z dnia 12 maja 2017 r. skarżący oświadczył, że wypowiada pełnomocnictwo ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi i jednocześnie wniósł o ustanowienie innego pełnomocnika celem zaskarżenia wydanego w sprawie orzeczenia. Przywołane pismo zostało przekazane Okręgowej Radzie Adwokackiej w L., która w odpowiedzi wskazała, że brak jest podstaw do zmiany pełnomocnika. Pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. skarżący ponownie zwrócił się do sądu o ustanowienie dla niego pełnomocnika, w celu złożenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Postanowieniem z 29 czerwca 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie sądowe zainicjowane wskazanym wyżej wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 19 lipca 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od wskazanego wyżej postanowienia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że referendarz nie rozumie sytuacji osób, których nie stać na "opłacenie sprawy", a zwłaszcza skarżącego, który ma takich spraw 7. Podkreślał, że konieczność prowadzenia tak licznych postępowań wynika, w jego przypadku, z bezpodstawnego przyjęcia, m.in. przez tut. sąd, że posiada gospodarstwo rolne. Dodał, że ze względu na zły stan zdrowia, przedstawiony we wniosku PPF i potwierdzony orzeczeniem lekarskim, nie może samodzielnie występować przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 - dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W ocenie sądu sprzeciw wniesiony przez skarżącego, nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym postanowienie referendarza sądowego pozostaje w mocy. W rozpoznawanej sprawie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 września 2016 r. wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, natomiast odmówiono mu zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. pełnomocnik został wyznaczony przez właściwą okręgową radę adwokacką i podjął przed sądem odpowiednie czynności procesowe w imieniu skarżącego, m.in. przeglądał akta sprawy, składał pisma procesowe, był obecny na rozprawie i złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienie orzeczenia wydanego w sprawie. Powyższe oznacza, że skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, zaś wyznaczony adwokat udzielał pomocy prawnej stronie skarżącej, aż do momentu wypowiedzenia mu pełnomocnictwa. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wypowiedzenie pełnomocnictwa pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, nie uprawnia strony do żądania ustanowienia kolejnego pełnomocnika w ramach przyznanego jej prawa pomocy. Sąd wydaje postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego), należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a. W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest unormowania, które uprawniałoby stronę do skutecznego żądania przyznania jej prawa pomocy przez ustanowienie kolejnego profesjonalnego pełnomocnika, w sytuacji, gdy dotychczasowy nie spełnił jej oczekiwań, wyrażając odmienne poglądy co do celowości, zasadności lub zgodności z prawem czynności, które zamierzała strona podejmować w postępowaniu. Wykonywanie pomocy prawnej polega bowiem nie tylko na działaniu profesjonalnego pełnomocnika zgodnie z zamiarami strony, ale również na przedstawianiu i wyjaśnianiu stronie jej sytuacji prawnej, z uwzględnieniem profesjonalnej wiedzy i umiejętności oceny sytuacji przez wyznaczonego pełnomocnika. Podsumowując, wypowiedzenie pełnomocnictwa adwokatowi z urzędu nie uchyla skutków prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 września 2016 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, nie uprawnia jednocześnie do skutecznego żądania ustanowienia nowego pełnomocnika. Z tych względów rozpoznanie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu stało się zbędne, a tym samym postępowanie sądowe wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a., co też referendarz sądowy prawidłowo uczynił postanowieniem z 29 czerwca 2017 r. Uwzględniając powyższe na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.