II FZ 265/17

Dnia 02 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 02 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1803/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 30 maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2016 r. B. D. został wezwany – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, oraz do jej podpisania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że skarżący tyko częściowo wykonał zarządzenie Sądu, bowiem w zakreślonym terminie uiścił wpis od skargi, jednakże zamiast podpisanej przez siebie skargi, nadesłał odwołanie od decyzji Wojewody P. z dnia 25 marca 2015 r., Nr [...] W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił wszystkich braków. Naczelny Sąd zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ogólne warunki formalne jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe zostały określone w art. 46 § 1 P.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę B.D., który pomimo otrzymanego zobowiązania nie złożył pod nią podpisu. Zauważyć jednak należy, iż brak ten mógł zostać uzupełniony poprzez złożenie podpisu na oryginale pisma wniesionego w dniu 12 lipca 2016 r., bądź też nadesłanie egzemplarza tożsamej treści skargi opatrzonej własnoręcznym podpisem. Tymczasem przesłany egzemplarz pisma nie odpowiada treści oryginału skargi, lecz dotyczy odwołania od decyzji Wojewody P. z dnia 25 marca 2015 r., Nr [...]. W rezultacie Sąd I instancji słusznie uznał, iż stwierdzony brak podpisu, nie został skutecznie uzupełniony. Wskazać należy, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu I instancji do uzupełnienia braku formalnego, jednakże nadesłany odpis pisma nie odpowiada treści oryginału skargi wniesionej w dniu 12 lipca 2016 r. Z tego względu nadesłane pismo nie mogło zostać potraktowane jako odpis w rozumieniu art. 47 § 1 i 2 P.p.s.a. W tej sytuacji, zgodnie z podanym w zarządzeniu rygorem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odrzucił skargę. Na marginesie dodać należy, że w momencie odbioru przesyłki od skarżącego przez Sąd, nie stwierdzono jakiegokolwiek pisma przewodniego z którego wynikałaby liczba i rodzaj dołączonych pism. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny wobec niestwierdzenia, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącego oddalił.