II FSK 709/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 197/16 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 4 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku rolnego za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 4 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 197/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a", oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 4 stycznia 2016 r. nr [...] przedmiocie ustalenia podatku rolnego za rok 2012. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę S. Skarżący kwestionuje prawidłowość zapisów ewidencji gruntów, co do powierzchni działki. Sporem objęta jest powierzchnia działki nr [...], odnośnie, której ustalono zobowiązanie w podatku rolnym i to nie w odniesieniu do wysokości zobowiązania, jako wypadkowej powierzchni działki i stawki podatku, ale w zakresie, jak to wskazuje skarżący - uszczuplenia jego prawa własności, co do tej działki. Orzekające w sprawie organy wskazały bowiem powierzchnię mniejszą niż to podnosi skarżący. Bezsporne w sprawie jest, że grunt podlegający opodatkowaniu w niniejszej sprawie to grunt rolny. Zastosowanie w sprawie zatem znajdują przepisy ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.), dalej "u.p.r.". Z brzmienia art. 1 i art. 4 ust. 1 tej ustawy wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym objęte są grunty, których powierzchnia, rodzaj i klasa użytków ustalana jest w oparciu o zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że obowiązkiem organu podatkowego przy ustalaniu wymiaru podatku rolnego, jest uwzględnienie danych zawartych i wynikających z tej ewidencji. Zapisy te pozostają we wzajemnej zgodności z treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd pierwszej instancji wskazał na decyzję Starosty S. z 21 lutego 2011 r., utrzymaną w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z 26 maja 2011 r., orzekająca o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków m. S. w jednostce rejestrowej [...], w stosunku do działki oznaczonej numerem [...], polegającej na wykreśleniu obecnie figurującej powierzchni tej działki 0,0223 ha i wpisaniu w to miejsce powierzchni 0,0234 ha, wynikającej z zapisów zawartych w księdze wieczystej, wydaną po rozpoznaniu wniosku skarżącego o dokonanie takiej zmiany. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega zatem wątpliwości, że w roku 2012 w odniesieniu do działki nr [...], stanowiącej przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie, jej powierzchnia w roku podatkowym 2012, wynikająca z ewidencji wynosiła 0,0223 ha, tak jak to przyjęły organy w zaskarżonej decyzji. Skoro zatem w świetle zapisów ewidencji działka podlegająca opodatkowaniu, ma powierzchnię 0,0223 ha, to organy podatkowe nie miały podstaw do przyjęcia powierzchni 0,0234 ha. Kwestie związane z ustaleniem powierzchni gruntu, wskazywane przez skarżącego nieprawidłowości w tym zakresie nie były i nie mogły być przedmiotem postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku rolnego, prowadzonego przez orzekające w sprawie organy i nie mogą też być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych też względów brak jest podstaw do odnoszenia się do argumentacji skarżącego w tej mierze. Wykracza ona bowiem poza zakres niniejszego postępowania. Ponadto, zdaniem Sądu pierwszej instancji, brak jest podstaw do stwierdzenia, że niewyznaczenie skarżącemu przez organ odwoławczy terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, o czym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, mogło mieć wpływ na jej wynik. Skarżący stawiając powyższy zarzut, poza wskazaniem na powyższe naruszenie, nie wskazał okoliczności, które mogłyby doprowadzić do odmiennych wniosków, a organ odwoławczy orzekał w sprawie dysponując dowodami zgromadzonymi przez organ I instancji co do, których skarżący zajął stanowisko. Sąd pierwszej instancji stwierdził także, że redakcja decyzji organu odwoławczego nie wskazując wprost na dokumenty stanowiące podstawę ustalenia powierzchni działki, nie w pełni odpowiada treści art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Powyższe uchybienia nie czynią decyzji niezrozumiałą, czy merytorycznie wadliwą lub też nie poddającą się ocenie. Zarówno naruszenia art. 200 § 1, jak i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez organ odwoławczy nie dają podstaw do stwierdzenia, że mogły mieć wpływ na wynik sprawy. 2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Jan Korba wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 26 ust 1. oraz art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z § 46, § 47, § 48, § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21, art. 31 ust 3 i art 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie wobec ingerencji organów podatkowych w stan własności nieruchomości skarżącego bez jednoczesnego wykazania podstaw prawnych takiego działania ani i stosownych dowodów w postaci dokumentów potwierdzających zmianę powierzchni nieruchomości; 3. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie przez Sąd pierwszej instancji decyzji Kolegium, z uwagi na wadliwe przyjęcie, że organy nie naruszyły w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w sposób rażący przepisów prawa, podczas gdy w sprawie naruszono: a. art. 7, art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie od kiedy zaistniał obowiązek naliczania podatku rolnego od działki [...] o pow. 223 m2 zamiast od pow. 234 m2 oraz w oparciu o jakie dokumenty, tj. nie wykazano podstaw naliczenia podatku w 2012 r., b. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad praworządności postępowania, tj. braku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim przed wydaniem decyzji i umożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, c. art. 180 § 1, art. 194 i art. 194a Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że organ zebrał w sposób wyczerpujący dowody w sprawie; a wręcz wskazanie za niezasadne prowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z żądaniem strony, d. art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej wobec braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, brak w nim bowiem wykazania, dlaczego obowiązek naliczania podatku rolnego od działki nr [...] o pow. 223 m2 obowiązuje od 2012 r. - w sytuacji gdy podstawą jego naliczenia obecnie jest wyciąg z ewidencji gruntów z 2015 r., e. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się przez SKO do zarzutów oraz twierdzeń skarżącego, w tym zwłaszcza do żądania przedłożenia przez Burmistrza S. dokumentacji pomiarowej dotyczącej aktualizacji operatu ewidencji miasta S. z lat 1973 - 1978 w oparciu, o które została założona księga wieczysta spornej nieruchomości. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo iż w skardze kasacyjnej jej autor powołał obie podstawy kasacyjne, to sformułowane w ich ramach zarzuty jednoznacznie wskazują, że wszystkie zostały nakierowane na podważenie ustaleń faktycznych, co do przyjętej przez organy podatkowe wielkości powierzchni działki (nr [...] położonej w S.), która stała się przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym, a w konsekwencji prawidłowości ustalenia podstawy opodatkowania w kontekście regulacji z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., choć zarzutu naruszenia tego przepisu kasator nie stawia. Inaczej rzecz ujmując skarżący podważa jeden element faktyczny procesu decyzyjnego, przy czym jednocześnie eksponuje, że w jego ocenie zaniżenie powierzchni działki przyjętej do opodatkowania stanowi przejaw ingerencji w jego uprawnienia właścicielskie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Wskazuje przy tym, że stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z uwagi na datę wszczęcia w rozpatrywanej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego (tj. datę wniesienia skargi na decyzję) znajduje on zastosowanie w tej sprawie. 3.2. Zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w istocie powtórzenie zarzutów sformułowanych w skardze skierowanej do WSA, zdając się przy tym abstrahować od rozważań Sądu pierwszej instancji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Są wyrazem polemiki ze stanowiskiem tego Sądu, w tym zaakceptowaniem prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, ale ich skutecznie nie podważają. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący odniósł się do prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, kompletności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz poprawności jego oceny i w przekonujący sposób wykazał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zasadniczym obowiązkiem organów w postępowaniu podatkowym jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w celu załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przepisu tego wynika zasada zupełności postępowania dowodowego, która wskazuje na obowiązek organu podatkowego ustalenia wszystkich istotnych faktów, które mają wpływ na obowiązek podatkowy w badanej sprawie. Art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada zatem na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego koniecznego do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Ten obowiązek gromadzenia przez organ podatkowy materiału dowodowego nie ma charakteru nieograniczonego. Po pierwsze, postępowanie dowodowe musi obejmować swym zakresem te fakty i dowody, które mają znaczenia dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy podatkowej i nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodów, które nie mają lub nie mogą mieć żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Po drugie, organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli dana okoliczność zostanie wystarczająco stwierdzona innym dowodem. W niniejszej sprawie, w kontekście brzmienia art. 21 ust. 1 u.p.g.k., ustalenia faktyczne, które skarżący podważa, zdeterminowane były danymi dotyczącymi powierzchni przedmiotowej działki, ujętymi w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Przepisy te korespondują z brzmieniem przywołanego wyżej art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wynik interpretacji tych przepisów jest jednoznaczny, a w realiach niniejszej sprawy każe przyjąć, że powierzchnia gruntów, będących przedmiotem opodatkowania podatkiem ustalana jest w oparciu o zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wbrew przy tym sugestiom zawartym w skardze kasacyjnej i odwołaniem się do dokumentacji pomiarowej z lat 1973 – 1978, kwestie związane z ustaleniem powierzchni gruntu, nie były i nie mogły być przedmiotem postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku rolnego. Podkreślić należy, w szczególności w kontekście eksponowanych oczekiwań skarżącego co do obowiązku weryfikacji ujętej w ewidencji powierzchni działki, że postępowanie mające na celu weryfikację zbioru danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych jest odrębnym postępowaniem administracyjnym. Okoliczności towarzyszące temu celowi stanowią wyodrębniony przedmiot postępowania administracyjnego, a więc stanowią odrębną sprawę wymagającą załatwienia poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Normy kompetencyjne, pozwalające na przeprowadzenie tego rodzaju postępowania, nie znajdują się w przepisach ustaw podatkowych czy Ordynacji podatkowej, lecz w ustawie z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepisy tej ustawy w art. 7d oraz art. 22 u.p.g.k. wskazują na właściwy organ administracji publicznej, jakim jest starosta. Organy podatkowe nie mają zatem podstaw prawnych, a co za tym idzie kompetencji do dokonywania własnych ustaleń w zakresie weryfikacji zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych i kartograficznych. Materiał dowodowy sprawy, co prawidłowo przedstawił Sąd pierwszej instancji, potwierdza, że toczyło się na wniosek skarżącego stosowne postępowanie weryfikacyjne, którego wynik stanowiła decyzja Starosty S. z 21 lutego 2011 r. orzekająca o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków m. S. w jednostce rejestrowej [...], w stosunku do działki oznaczonej numerem [...], polegającej na wykreśleniu obecnie figurującej powierzchni tej działki 0,0223 ha i wpisaniu w to miejsce powierzchni 0,0234 ha, wynikającej z zapisów zawartych w księdze wieczystej. Tym samym, organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania nie miał podstaw dla przyjęcia do opodatkowania innej powierzchni działki jak wynikająca z ewidencji, tj. powierzchni 0,0223 ha, co potwierdza znajdujący się w aktach podatkowych wypis z rejestru gruntów z 6 sierpnia 2015 r. Inaczej też rzecz ujmując z prawidłowych ustaleń organu podatkowego wynikało, że w zakresie wielkości powierzchni ww. działki nie nastąpiły jakiekolwiek zmiany. Stosunek prawnopodatkowy, którego przedmiotem w niniejszej sprawie jest wymiar podatku rolnego jest odrębnym stosunkiem prawnym w odniesieniu do stosunku administracyjnoprawnego regulowanego przepisami u.p.g.k. Podmiotami tego stosunku, w analizowanym stanie rzeczy, są: organ podatkowy i podatnik. Stosunki prawne, jakie kształtują się w tym obszarze praw i obowiązków regulują wyłącznie przepisy ustaw podatkowych oraz Ordynacji podatkowej. Nie ma w nich regulacji dotyczącej postępowania w sprawie weryfikacji zbiorów danych ewidencyjnych lub innych rejestrów publicznych. Natomiast na związanie danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, na potrzeby wymiaru podatków, wskazują jednoznacznie przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Zastosowanie tych przepisów rodzi skutki prawne w postaci związania decyzji organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji. W świetle powyższych uwag oraz przytoczonych okoliczności sprawy za bezzasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, 180 § 1, art. 187 § 1, art., 194, art. 194a Ordynacji podatkowej. 3.3. Odnosząc się do pozostałych zarzutów procesowych skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że normy procesowe w realiach niniejszej sprawy znajdujące odzwierciedlenie w przepisach p.p.s.a. oraz Ordynacji podatkowej, mają charakter służebny względem norm materialnoprawnych. Stanowią ze swej istoty w procesie decyzyjnym instrument dla ich konkretyzacji, tj. wyznaczenia obowiązków bądź uprawnień podatnika. Zasadą więc przyjętą przez ustawodawcę jest - za wyjątkiem wad kwalifikowanych implikujących nieważność decyzji podatkowej albo wznowienie postępowania podatkowego – konieczność wzruszenia zaskarżonego aktu jedynie w sytuacji, gdy wada procesowa ma postać istotnej. Skuteczność zarzutów procesowych ma więc charakter warunkowy. Określając ramy prawne sądowej kontroli aktów administracyjnych ustawodawca dał temu wyraz w treści przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zastrzegając kwalifikowany charakter naruszenia przepisów postępowania, tj. jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym, kiedy zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w przypadku, gdyby nie doszło do naruszenia danych przepisów procesowych, to zapadłoby w sprawie rozstrzygnięcie, które różniłoby się od rozstrzygnięcia, które zostało wydane. W skardze kasacyjnej jej autor nie wyjaśnił jaki był możliwy, a istotny wpływ naruszenia wskazanych przepisów - art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej w kontekście zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej w kontekście ułomności uzasadnienia zaskarżonej decyzji - na wynik sprawy, a więc na treść wyroku. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby w szczególności sytuacja, w której skarżący uprawdopodobniłby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej) a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 – dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli przed sądem skarżący nie przedstawił istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to znaczy że naruszenie tego przepisu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Ponadto okoliczności sprawy i przebieg procesu decyzyjnego nie potwierdza jakoby skarżący był pozbawiony możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego. Otóż organ I instancji w oparciu o art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczył mu termin 7 dni do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i z tego uprawnienia strona skorzystała. Organ odwoławczy nie przeprowadzał natomiast żadnych dowodów, a oparł się w swym rozstrzygnięciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, co do którego skarżący zajął stanowisko. Prawidłowa jest zatem w tym względzie konstatacja Sądu pierwszej instancji, że niewyznaczenie skarżącemu przez organ odwoławczy terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, o czym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Podobne uwagi należy poczynić w kontekście zarzutu zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej nie dostarczono argumentów, które dawałyby podstawy dla uznania, że ułomności uzasadnienia decyzji organu odwoławczego były na tyle istotne, że mogły mieć one wpływ na wynik niniejszej sprawy podatkowej. Stąd zarzut ten nie mógł odnieść oczekiwanego przez jego autora skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, a w którego to uzasadnieniu wyjaśniono skarżącemu podstawy faktyczne i prawne leżące u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Ujmując to w skrócie, wynik postępowania przed organami ewidencyjnymi z 2011 r. uprawniał do przyjęcia do opodatkowania powierzchni przedmiotowej działki wynikającej z niezmienionej ewidencji. Jednocześnie zatem chybione są zarzuty odwołujące się w tym zakresie do naruszenia art. 7 oraz art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 3.4. Z kolei, skoro w kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji procesie decyzyjnym organy podatkowe, na co już wyżej zwrócono uwagę, nie były kompetentne do stosowania powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 5 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 26 ust 1. oraz art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z § 46, § 47, § 48, § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków – i ich nie stosowały - to nie mogły tychże przepisów naruszyć. W kontekście natomiast eksponowanych przez skarżącego sprzeczności, co do powierzchni działki, pomiędzy danymi z ewidencji gruntów a oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej i towarzyszącemu mu poczuciu ograniczenia w prawie własności, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że ewidencja gruntów nie może przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego) i w tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej. Rękojmia ta jednak nie obejmuje, co należy wyraźnie podkreślić, danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.). Organ podatkowy - przy wymiarze podatku rolnego (podatku od nieruchomości i czy też leśnego) związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami dotyczącymi powierzchni gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. W celu podważenia treść zapisów ujętych w ewidencji, na co już wyżej wskazano, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie. Brak jest podstaw dla przyjęcia, a w tym kierunku de facto zmierza argumentacja skargi kasacyjnej, że w sytuacji rozbieżności co do oznaczenia nieruchomości (tu: wielkości powierzchni) pierwszeństwo przed danymi ewidencyjnymi mają dane zamieszczone w dziale I księgi wieczystej, obejmującym oznaczenie nieruchomości. Takie stanowisko nie znajduje bowiem potwierdzenia w przepisach prawa. Mało tego, z przepisów tych wynika wniosek przeciwny. Otóż zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są właśnie dane katastru nieruchomości. To z treści art. 26 tej ustawy wynika więc zależność opisu nieruchomości w dziale I księgi wieczystej od danych ewidencyjnych. Dane zawarte w dziale I księgi wieczystej dotyczące opisu nieruchomości nie mogą tym samym zastępować danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. 3.5. Powyżej zaprezentowana argumentacja zaprzecza również trafności zarzutów naruszenia art. 21, art. 31 ust 3 i art 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście sugerowanej przez skarżącego ingerencji organów podatkowych w stan własności nieruchomości. Otóż w poddanej w niniejszej sprawie kontroli sądowej kwestii dotyczącej ustalenia przez organy podatkowe wysokości podatku rolnego za 2012 r., w żadnej mierze organy te nie ingerowały ani w zakres podmiotowy przysługującego skarżącemu prawa własności, ani zakres przedmiotowy. Ich działanie stanowiło wyraz wykonywania ustaw podatkowych i konkretyzacji obowiązku podatkowego, a w spornej kwestii opierało się na aktualnych danych rejestrowych, które to nie zostały przez skarżącego podważone w odrębnym postępowaniu przed starostą. 3.6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - oddalił skargę kasacyjną.