I SA/Wa 1852/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędziowie sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz skarżącej D. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Rozwoju decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D.J., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2019 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...], działając w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2019 r., wniosła D.J., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem. Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D.J., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że; 1. W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego: - w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (powstała z działki nr [...]) byli Z.P. i F.P.; - F.P. zmarła [...] grudnia 2011 r., a spadek po niej, na mocy aktu poświadczenia dziedziczenia z [...] czerwca 2015 r, Rep. [...] nr [...], nabyli Z.P., D.J. i E.P.; - Z.P. zmarł [...] lutego 2015 r., a spadek po nim, na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z [...] czerwca 2015 r., Rep. [...] nr [...], nabyły D.J. i E.P.; - aktualnie właścicielem przedmiotowej nieruchomości, na mocy umowy działu spadków z [...] sierpnia 2018 r., Rep. [...] nr [...], jest D.J., co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. 2. W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co ustalono na podstawie: - uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] z 1987 r., nr [...], poz. [...]), droga nr [...] relacji [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych; - art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. ww. drogi gminne z dniem 1 stycznia 1999 r. pozostały drogami gminnymi; - mapy z projektem podziału nieruchomości, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r., pod nr [...] oraz pisma geodety uprawnionego W.P. (autorki ww. mapy) z [...] lipca 2020 r., z których jednoznacznie wynika, że działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Minister odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, że operat techniczny, sporządzony przez geodetę, korzysta - jako dokument urzędowy - z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnoprawnym. Ponadto podkreślono, że brak jest podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 k.p.a. i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przęciwdowodu. 3. Wskazano, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy: - wykaz stanu drogi, z którego wynika, iż w roku 1993, droga posiadała nawierzchnię bitumiczną lekką oraz dwa przepusty. Ponadto remont nawierzchni został wykonany w 1993 r.; - oświadczenie Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2018 r., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, z którego wynika, że droga nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była administrowana przez gminę. Były wykonywane bieżące remonty nawierzchni oraz przepustów pod drogą, czyszczono i koszono rów przydrożny, odśnieżano drogę oraz wykonywano remonty oświetlenia ulicznego; - oświadczenie T.R. z [...] grudnia 2018 r., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, z którego wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r., świadczył usługi na rzecz Gminy [...] w zakresie wykonywania m. in. prac polegających na zimowym utrzymaniu oraz bieżących remontach dróg gminnych. Podkreślono ponadto, że dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy. Wskazano również, że kwestia odszkodowania nie należy do niniejszego postępowania. Sprawa ta rozpatrywana jest bowiem w odrębnym postępowaniu. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia [...] stycznia 2001 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lipca 2020 r. wniosła D.J., zarzucając jej: 1. naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w uzasadnieniu zbyt ogólnikowych stwierdzeń; sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z jej sentencją; brak wskazania przyczyn, z powodu których organ II instancji innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; nie odniesienie się do większości zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w tym do kwestii braku ustosunkowania się organu I instancji do wszystkich okoliczności podnoszonych w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., w szczególności okoliczności braku wydzielonego pasa drogowego na przedmiotowym odcinku drogi, co uniemożliwia realizację pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, 2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności polegające na: a) błędnym ustaleniu, że fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości ozn. nr ewid. jako działka [...] pod drogę publiczną ul. [...] w [...], potwierdza dokument urzędowy Mapa z projektem podziału opracowana w dacie [...] października 2018 r., a przyjęta do prowadzonego przez Starostę [...] państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu - operatu technicznego: [...], w sytuacji, gdy w żadnej mierze nie można uznać że taki dokument potwierdza i to urzędowo fakt zajęcia części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r. b) dowolnej ocenie treści dokumentu urzędowego tj. mapy z projektem podziału opracowanej w dacie [...] października 2018 r., a przyjętej do prowadzonego przez Starostę [...] państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu - operatu technicznego: [...], w sytuacji, gdy z treści tegoż dokumentu urzędowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że do czasu podziału działki [...], cały grunt był faktycznie użytkowany / zagospodarowany jako teren mieszkaniowy (użytek gruntowy "[...] "), natomiast dopiero od podziału cześć gruntu odpowiadająca działce [...] jest faktycznie użytkowana jako teren komunikacyjny - droga (użytek gruntowy "[...] "). c) błędnym ustaleniu, że zarządca drogi wykonywał nad działką [...] położoną w [...] (powstałą z podziału działki [...]) władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych w sytuacji, gdy do chwili podziału działki [...] faktycznym sposobem użytkowania / zagospodarowania całego gruntu odpowiadającego działce [...] był teren mieszkaniowy, co wynika wprost z treści dokumentu urzędowego tj. mapy z projektem podziału opracowanej w dacie [...] października 2018 r., a przyjętej do prowadzonym przez Starostę [...] państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu - operatu technicznego: [...], d) błędnym ustaleniu, że zarządca drogi wykonywał nad działką [...] położoną w [...] (powstałą z podziału działki [...]) władztwo, w sytuacji, gdy na tym odcinku nie było wydzielonego pasa drogowego, a zatem o władztwie publicznoprawnym dotyczącym całego odcinka drogi, można mówić dopiero od chwili podziału działki [...], albowiem od tej daty faktycznie część gruntu skarżącej weszła w skład drogi, e) błędnym ustaleniu, że zarządca drogi wykonywał nad gruntem odpowiadającym działce [...] położonej w [...] (powstałej z podziału działki [...]) władztwo, w sytuacji, gdy w oświadczeniach Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz T.R. z [...] stycznia 2015 r. brak jest wskazania faktów i zdarzeń dotyczących tegoż gruntu, jako gruntu nieznajdującego się pasie drogowym, f) błędnym ustaleniu, że grunt odpowiadający działce [...] stanowił pas zieleni, a skarżąca i jej poprzednicy wykonywali na nim tylko prace porządkowe, w sytuacji, gdy faktycznie grunt ten był użytkowany / zagospodarowany jako tereny mieszkaniowe (użytek gruntowy "[...]"), a nie tereny komunikacyjne - drogi (użytek gruntowy "[...]"), g) braku ustalenia, że na przedmiotowym odcinku drogi publicznej nie było wydzielonego pasa drogowego, a zatem o władztwie publicznoprawnym dotyczącym całego odcinka drogi, można mówić dopiero od chwili podziału m.in. działki [...], albowiem od tej daty faktycznie część m.in. gruntu skarżącej weszła w skład drogi, 3. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zbadania sprawy oraz niewłaściwą ocenę znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego w postaci oświadczenia Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2019 r. oraz oświadczenia T.R. z [...] stycznia 2015 r. skutkującą nadaniem wyższej mocy dowodowej tymże oświadczeniom, a w konsekwencji przeniesieniem na skarżącą ciężaru dowodu przeciwko treści tych dokumentów w sytuacji, gdy dokumenty te winny być potraktowane jako prywatne, których treść ze względu na konieczność wyczerpującego zbadania sprawy oraz zasadę swobodnej oceny dowodów, winna być bezwzględnie zweryfikowana dla potrzeb ustalenia przesłanki władania wraz ze zbadaniem źródła wiedzy osoby składających niniejsze oświadczenia na temat przejawów władania gruntem stanowiącym własność skarżącej, 4. naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego w postaci oświadczenia Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2019 r. oraz oświadczenia T.R. z [...] stycznia 2015 r. pomimo że oświadczenia te pozostają w sprzeczności z treścią dokumentu urzędowego mapy z projektem podziału opracowanej w dacie [...] października 2018 r., a przyjętej do prowadzonego przez Starostę [...] państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu - operatu technicznego: [...], z której wynika, że do czasu podziału działki [...], cały grunt odpowiadający tejże działce był faktycznie użytkowany / zagospodarowany jako teren mieszkaniowy (użytek gruntowy " [...] natomiast dopiero po podziale część gruntu odpowiadająca działce [...] była faktycznie użytkowana jako teren komunikacyjny - droga (użytek gruntowy "[...]"), 5. naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego dokumentu urzędowego Mapy z projektem podziału opracowanej w dacie [...] października 2018 r., a przyjętej do prowadzonym przez Starostę [...] państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu - operatu technicznego: [...], w sytuacji, gdy treść tego dokumentu jest sprzeczna i niekompletna - jako, że w treści ww. mapy zawarta jest wzmianka, że została sporządzona na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, to obejmuje podział gruntów, które nie stanowią dróg, a tym samym nie mogły być we władaniu jednostki samorządu terytorialnego, ani zajęte pod drogi na datę 31 grudnia 1998 r., a nade wszystko w treści tejże mapy nie wskazano żadnych okoliczności, że odzwierciedla ona stan na datę 31 grudnia 1998 r., jak również że grunt odpowiadający nowo powstałej działce [...] był zajęty pod drogę dnia 31 grudnia 1998 r. i stanowił część pasa drogowego tej ulicy, 6. naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. z art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, polegające na wywłaszczeniu skarżącej bez jakiegokolwiek odszkodowania, w sytuacji, gdy termin na złożenie wniosku o wypłatę i ustalenie odszkodowania upłynął, natomiast zarządca drogi poprzez art. 73 ww. ustawy, na który gruncie do chwili jego podziału był faktycznie użytkowany jako tereny mieszkaniowe, z pominięciem kwestii własnościowych, wykreował drogę publiczną, pobierając przy tym do roku obecnego od skarżącej i jej poprzedników podatek od przedmiotowego gruntu, jako terenu mieszkaniowego, pomimo że obowiązek podatkowy ciąży na samoistnym posiadaczu, co dowodzi brakiem władztwa nad przedmiotowym gruntem ze strony Gminy [...], 7. naruszenie 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy żadna część gruntu odpowiadającego działce [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie pozostawała we władaniu jednostki samorządu terytorialnego i nie była zajęta pod drogę publiczną. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za zasadną. Podstawę prawną rozpoznania niniejszej sprawy stanowi art.73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, na podstawie którego nabycie własności nieruchomości następuje z mocy prawa, jeżeli 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślić należy, że przesłanki wskazane w art. 73 ust.1 ww. ustawy muszą być spełnione łącznie, a niewystąpienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999r. prawa własności nieruchomości na podstawie tego przepisu. Innymi słowy przepis art. 73 ust. 1 ww. ustawy ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władania nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Zatem w postępowaniu opartym na dyspozycji art. 73 ust. 1 ww. ustawy za stronę należy uznać osobę, która 31 grudnia 1998 r. była właścicielem nieruchomości, Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, a także osoby, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się wadliwości. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości tytuł prawny (własność) D.J. – następczyni prawnej Z., F. i E.P. - do działki wskazanej w decyzjach organów obu instancji. Zatem bezspornym jest, co prawidłowo uznały organy, że przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca działkę nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Kolejna przesłanka wskazana w przepisie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998r. dotyczy jedynie tych nieruchomości, które zostały zajęte pod drogi publiczne. Zatem podkreślić należy, że sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" zawarte w art. 73 ust. 1 ww. ustawy oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, a fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy za prawidłowe należy przyjąć stwierdzenie organów obu instancji, że droga nr [...] relacji [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] z 1987 r., nr [...], poz. [...]), a na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. drogi gminne oraz lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999 r. pozostały drogami gminnymi. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się mapa z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] grudnia 2018 r., pod nr [...] oraz pisma geodety uprawnionego W.P. (autorki ww. mapy) z [...] lipca 2020 r., z których jednoznacznie wynika, że działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Nie ulega wątpliwości, że ww. mapa stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art.76 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnione wątpliwości budzi jednak w niniejszej sprawie spełnienie przesłanki władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością, czy to przez Skarb Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego. Wskazać przy tym należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wyroku z 17 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2453/14 podał, że "decyzja komunalizacyjna, jakkolwiek ma charakter deklaratoryjny, to wykazuje cechy orzeczenia konstytutywnego", na podstawie tej decyzji dokonany zostaje wpis do księgi wieczystej. Innymi słowy po uprawomocnieniu się decyzji komunalizacyjnej zagadnienie tytułu prawnego do nieruchomości jest przesądzone. Zatem bez wnikliwego i wszechstronnego zbadania w toku niniejszego postępowania przesłanki władztwa nie jest możliwe stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka [...] położona w obrębie [...]. W niniejszej sprawie na potwierdzenie spełnienia przesłanki władztwa publicznego organ I instancji załączył do akt sprawy oświadczenie z [...] stycznia 2015 r. T.R. na okoliczność wykonywania prac polegających na utrzymaniu zimowym i bieżących remontach dróg gminnych w tym ulicy [...]. Załączona została metryka drogi gminnej – "[...]" oraz oświadczenie Wójta Gminy [...] na okoliczność władania przez gminę przedmiotową nieruchomością jako pasem drogowym w dacie 31 grudnia 1998 r. wyrażającego się wykonywaniem bieżących remontów nawierzchni, przepustów pod drogą, czyszczeniem i koszeniem rowu przydrożnego, odśnieżaniem i oświetleniem ulicznym. Dokonując oceny załączonych dokumentów i oświadczeń organy nie odniosły się jednak do oświadczeń załączonych [...] lutego 2019 r. do akt sprawy przez skarżącą, które opisują okoliczności dotyczące form zagospodarowania (władania) przez skarżącą i jej poprzedników prawnych przedmiotową działką. Oświadczenia te jak każdy inny dowód w sprawie powinny podlegać szczegółowej weryfikacji i ocenie organów obu instancji, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Stąd też, zdaniem Sądu, konieczne jest uzupełnienie rozstrzygnięć przez organy obu instancji w zakresie szczegółowego odniesienia się do treści złożonych oświadczeń M.N., E.F. i K.Y., które opisują zakres prac wykonywanych na przedmiotowej działce przez jej właścicieli. Bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania we wskazanym zakresie za przedwczesne należy uznać rozstrzyganie w niniejszej sprawie. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że wszystkie przesłanki wskazane w art.73 ust. 1 omawianej ustawy muszą być spełnione łącznie, aby stwierdzić nabycie prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zatem podnieść należy, że załączenie do akt sprawy administracyjnej dokumentów mogących stanowić dowody na niespełnienie wymaganej przez przepisy prawa przesłanki "władztwa", wymaga oceny ich wiarygodności w odniesieniu do całości materiału dowodowego przez organy administracyjne obu instancji. W ocenie Sądu, poczynione przez organy ustalenia w zakresie przesłanki władztwa publiczno-prawnego, wobec powyższych uwag uznać należy za niepełne i tym samym za niewystarczające. Reasumując, z uwagi na brak pełnej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustawowej przesłanki "władztwa", Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do przedwczesnego wydania decyzji, co spowodowało naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy zobowiązane są do zastosowania powyższych wytycznych i wydania decyzji odpowiadającej prawu. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach oparte zostało o art. 200 p.p.s.a.