I SA/Wa 1101/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) asesor WSA Marek Maliński Protokolant stażysta referent Magdalena Matusik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi A. S., A. R. , Z. P. , M. T., M. T. i M. T. na decyzję [...] z dnia 19 marca 2024 r. nr KOC/1594/Go/24 w przedmiocie umorzenia postępowania z mocy prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] na rzecz A. S., A. R. , Z. P. , M. T., M. T. i M. T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/Wa 1101/24 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 19 marca 2024 r. nr KOC/1594/Go/24 utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 lutego 2024 r. nr KOC/7513/Go/23 stwierdzającą, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1955 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...] uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość położona w [...] przy [...], ozn. hip. [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Nieruchomość stanowiła własność w 1/6 T. F., w 1/6 L. i J. małż. T., w 1/6 E. C. i w 3/6 K. S. Obecnie grunt ten stanowi działkę nr ew. [...] z obrębu [...] stanowiącą własność Miasta [...] oraz działkę nr [...] z obrębu [...], na której posadowiony jest budynek wielomieszkaniowy, w którym znajdują się wykupione lokale. Nieruchomość została objęta w posiadanie przez gminę 19 kwietnia 1948 r., zatem termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, o którym mowa w art. 7 ust. 2 dekretu upływał z dniem 19 października 1948 r. Prezydium Rady Narodowej [...] orzeczeniem z [...] grudnia 1955 r. odmówiło przyznania T. F., L. i J. małż. T., E. C. i innym prawa własności czasowej ww. nieruchomości. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia wynika, że orzeczenie to doręczono [...] stycznia 1956 r. W dniu 12 grudnia 2001 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynął wniosek J. T. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z [...] grudnia 1955 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 24 maja 2002 r. zawiesiło z urzędu postępowanie w sprawie, następnie stosownymi postanowieniami z 21 marca 2011 r. oraz 4 lipca 2012 r. odmówiło pojęcia postępowania. W dniu 17 kwietnia 2019 r. pełnomocnik A. S., Z. P., Z. T., M. T. i A. R. zwrócił się o podjęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z [...] grudnia 1955 r. oraz o stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 15 stycznia 2020 r. odmówiło podjęcia zawieszonego postępowania. Pismem z 23 listopada 2023 r. pełnomocnik stron ponownie zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania załączając zaświadczenie z [...] września 2023 r. stwierdzające, że decyzja Ministra Finansów z [...] lipca 2020 r. nr [...] stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/6 w prawie własności nieruchomości położonej przy ul. [...] (dawny nr hip. [...]), którego dawnym współwłaścicielem była E. C. jest prawomocna oraz zaświadczenie z [...] września 2023 r. stwierdzające, że decyzja Ministra Finansów z [...] lipca 2023 r. nr [...] stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej przy ul. [...] (dawny nr hip. [...]), którego dawnym współwłaścicielem była K. S. jest prawomocna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 17 stycznia 2024 r. podjęło postępowanie, a następnie decyzją z 14 lutego 2024 r., działając na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 141), stwierdziło, że z dniem 16 września 2021 r. postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. A. S., A. R., Z. P., M. T., M. T. i M. T. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją z 14 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę wskazało, że stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Oznacza to, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia zostało wszczęte 12 grudnia 2001 r. Organ nadzoru zaznaczył, że 16 września 2021 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na mocy art. 2 ust. 2 ustawy, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. SKO w Warszawie podkreśliło, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1955 r. zostało doręczone Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych Nr [...] w [...] administracji domu w dniu [...] stycznia 1956 r. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy, musi zostać dokonane przynajmniej jednej ze stron postępowania. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, które zachowuje swą aktualność również w stosunku do decyzji wydanych w okresie obowiązywania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem, dla wejścia decyzji do obrotu prawnego wymagane jest jej doręczenie co najmniej jednej ze stron, natomiast ewentualny brak skutecznego doręczenia aktu innym stronom postępowania może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania. Zdaniem Kolegium bez wątpienia postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy nowelizującej kodeks postępowania administracyjnego, a zmiana stanu prawnego nastąpiła w toku postępowania. Z art. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. wynika, że z dniem wejścia w życie przepisów ustawy, do pozostających w toku postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny stosuje przepisy k.p.a. z uwzględnieniem zmian wprowadzonych tą ustawą, natomiast postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z mocy prawa podlegają umorzeniu. Konstrukcja ww. regulacji oznacza zmianę prawa w toku postępowania. W tej sytuacji zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest zbadanie jedynie przesłanki 30-letniego upływu czasu. Z chwilą wejścia w życie powołanej ustawy (16 września 2021 r.). organy administracji utraciły możliwość stwierdzenia nieważności, decyzji, od wydania lub ogłoszenia której upłynęło dziesięć lat. (art. 156 § 2 k.p.a.). Jeżeli zaś od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się w ogóle postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158 § 3 k.p.a.). Tym samym organ nie był uprawniony do badania czy kwestionowane w trybie nadzorczym orzeczenie z 1950 r. zawierało kwalifikowane wady prawne. SKO w Warszawie podkreśliło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z [...] grudnia 1955 r. zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia ogłoszenia przedmiotowego orzeczenia. W świetle art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. uległo zatem umorzeniu z mocy prawa, co zostało stwierdzone decyzją z [...] lutego 2024 r. A. S., A. R., Z. P., M. T., M. T. i M. T. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) bezpodstawne przyjęcie, jakoby Skarb Państwa, zwłaszcza reprezentowany przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych nr [...] w [...] był [...] stycznia 1956 r. stroną postępowania, pomimo że był co najwyżej jedną z jednostek organizacyjnych organu, który wydał decyzję, zaś jego status jako strony nie wynika z żadnego przepisu, w szczególności z art. 7 dekretu z 26 października 1945 r., aby ktokolwiek poza byłym właścicielem nieruchomości lub jego następcą prawnym mógł być stroną postępowania - następcą takim nie był ówcześnie na pewno ani Skarb Państwa, ani żadna z jego jednostek organizacyjnych; 2) błędne przyjęcie, jakoby Skarb Państwa stał się kiedykolwiek, czy to z mocy układów indemnizacyjnych, czy ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, czy innego tytułu, następcą prawnym K. S. lub E. C. w zakresie praw wynikających z art. 7 ww. dekretu, bowiem prawa powyższe Skarb Państwa nabył w sposób pierwotny, a nie jako następca prawny K. S. i E. C. i dopiero po wejściu w życie ustawy z 9 kwietnia 1968 r.; 3) naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 24 i art. 26 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem przez przyjęcie, że decyzja z [...] grudnia 1955 r. odmawiająca ustanowienia na rzecz dawnych właścicieli prawa własności czasowej: a) została doręczona w rozumieniu ww. art. 2. ust. 2 oraz jakichkolwiek obowiązujących w okresie od 28 grudnia 1955 r. do chwili obecnej przepisów postępowania administracyjnego, gdy tymczasem decyzja była jedynie przedmiotem obrotu wewnątrz organu administracji, który decyzję wydał, ale nie została w żaden sposób uzewnętrzniona wobec osób trzecich, a tym bardziej wobec stron postępowania; b) została ogłoszona w rozumieniu powołanego wyżej art. 2. ust. 2 oraz jakichkolwiek obowiązujących w okresie od 28 grudnia 1955 r. do chwili obecnej przepisów postępowania administracyjnego, gdy tymczasem decyzja była jedynie przedmiotem obrotu wewnątrz organu administracji, który decyzję wydał, ale nie została w żaden sposób uzewnętrzniona wobec osób trzecich, a tym bardziej wobec stron postępowania - i wskutek powyższych uchybień oczywiście błędne ustalenie, jakoby w niniejszej sprawie doszło do upływu 30- letniego terminu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z [...] grudnia 1955 r., gdy tymczasem termin ten do chwili obecnej nie rozpoczął biegu; 4) pominięcie wniosków dowodowych strony zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: a) wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach postępowań administracyjnych prowadzonych przez Ministra Finansów, a zakończonych decyzjami: [...] oraz [...] oraz w aktach sprawy [...], [...], [...] oraz [...] wszczętych [...] października 2012 r; b) wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą I SA/Wa 1081/20 oraz Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą I OSK 2333/21 wnosząc o zwrócenie się o powyższe akta odpowiednio do Ministra Finansów oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwłaszcza wobec faktu, że skarżący nie będąc stroną tych postępowań (stroną z mocy ustawy jest Skarb Państwa) nie mogą uzyskać do nich pełnego dostępu; c) pisma do Ministerstwa Finansów z [...] kwietnia 2020 r. przy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; d) pisma do m.st. Warszawy z [...] października 2021 r. - przy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; e) pisma do NSA z [...] lipca 2022 r. - przy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; f) maile z [...] maja 2020 r. i [...] czerwca 2020 r. pomiędzy R. B. i R. N. - przy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; h) wydruk maila R. B. do R. N. z [...] października 2021 r. wraz z wcześniejszą korespondencją mailową pomiędzy r.pr. M. Z. i R. N. - maile z [...] września 2021 r., [...] września 2021 r., [...] sierpnia 2021 r., [...] lipca 2021 r. i [...] lipca 2021 r. - przy wniosku o ponowne rozpoznania sprawy - wnioskowanych dla wykazania faktu, że jedyną przyczyną, dla której sprawa niniejsza jest rozstrzygana po wejściu w życie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., a tym samym brane jest pod rozwagę zastosowanie tego przepisu, jest wieloletnia, nosząca cechy obstrukcji, przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Ministra Finansów na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, doprowadzonego do merytorycznego końca wyłącznie dzięki dostarczeniu przez skarżących własnym staraniem i na własny koszt danych stron oraz aktualnej dokumentacji geodezyjnej nieruchomości, w sytuacji gdy pierwsze pismo kwestionujące decyzję z [...] grudnia 1955 r. podjęto już w 1992 r; 5) zaniechanie ustalenia tożsamości prawno-organizacyjnej Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych nr [...] w [...], czyli ustalenia czy w ogóle taki podmiot istniał prawnie w czasie, gdy miało nastąpić doręczenie, czy była to jednostka państwowa, społeczna, prywatna czy też o innym charakterze, jaka była podstawa prawna i faktyczna jej powołania do istnienia, co jest konieczne do ustalenia, że decyzja została komukolwiek doręczona. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wnieśli o przeprowadzenie zaniechanego postępowania dowodowego; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wskazówek co do skutków zaniechania ustalenia tożsamości prawno-organizacyjnej Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych nr [...], co do dokonania ścisłej wykładni pojęcia "doręczenia" i pojęcia "ogłoszenia" decyzji w kontekście art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., co do kwestii braku następstwa prawnego Skarbu Państwa po E. C. i K. S. przed kwietniem 1968 r., jak też uwzględnieniu przy dokonywaniu tej wykładni na korzyść skarżących okoliczności, że skarżący w sposób aktywny starali się usunąć wszelkie przeszkody dla zakończenia sprawy, a rozpoznanie jej po wejściu w życie ww. nowelizacji z 2021 r. wynikało wyłącznie z obstrukcji Ministra Finansów w sprawie dotyczącej uregulowania praw Skarbu Państwa do nieruchomości i tym samym stwierdzenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 1955 r. będącej przedmiotem sporu; a także o zasądzenie kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że konstytucyjna zasada postępowania administracyjnego odzwierciedlona w art. 15 k.p.a. odnosi się do dwuinstancyjności tego postępowania. Obowiązkiem organu II instancji, zgodnie z powołanym art. 15 k.p.a., jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Oznacza to, że wniesienie odwołania uruchamia przeprowadzenie ponownie postępowania wyjaśniającego, które nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności, z chwilą zainicjowania postępowania przed organem odwoławczym, na skutek wniesienia odwołania, powstaje obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (tak: T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, opubl. w: PiP 1989, z. 8, s. 147). Wobec powyższego, organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do zaaprobowania treści decyzji organu pierwszej instancji, co miało miejsce w sprawie niniejszej, lecz ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie a także w szczególności logicznego, wyczerpującego i odzwierciedlonego w uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania , z odniesieniem ich treści do ustalonego przez siebie stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych dowodów oraz ich oceny prawnej . Oznacza to tym samym, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich twierdzeń i żądań strony oraz ustosunkowania się do nich zwłaszcza jeśli zostały zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ odwoławczy wskazanych wyżej obowiązków nie wykonał, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że SKO w Warszawie na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021r. o zmianie k.p.a. orzekło, że toczące się postępowanie nieważnościowe uległo umorzeniu z mocy prawa z uwagi na upływ terminu od daty wejścia spornego orzeczenia do obrotu prawnego. Pomimo treści odwołania , zawartych w nim zarzutów oraz wniosków dowodowych ,w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził jedynie prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej posługując się tożsamymi argumentami co organ I Instancji. Podkreślenia wymaga, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżący wskazali na brak podstaw do jej wydania. Argumentowali niekonstytucyjnością podstawy prawnej rozstrzygnięcia dokonanego przez organ, zakwestionowali fakt doręczenia kontrolowanej decyzji stronie postępowania podnosząc, że była przedmiotem obrotu jedynie wewnątrz organu, zarzucili przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Finansów w sprawie toczonej na podstawie przepisów ustawy z 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa oraz zgłosili szereg wniosków dowodowych. W uzasadnieniu wywiedli, że brak było podstaw do umorzenia postępowania. SKO do wskazanych zarzutów jak również zgłoszonych wniosków dowodowych się nie odniosło. Skoro zatem obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy "od nowa" w jej całokształcie oraz skoro organ ten nie był związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów , a ponadto miał obowiązek wyczerpującego odniesienia się do zarzutów odwołania, to zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą . W celu dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powinien ustalić rzeczywisty stan faktyczny w sprawie, zgodnie z treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a jego decyzja, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., powinna być należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej , w szczególności jeśli były one przedmiotem argumentacji Skarżących zawartej w odwołaniu. W ocenie Sądu, uzasadnienie organu drugiej instancji jednoznacznie wskazuje, że organ ten nie rozpoznał sprawy ponownie oraz co jest decydujące dla treści wyroku wydanego przez Sąd - nie odniósł się do wniosków i zarzutów podniesionych w odwołaniu ani nawet nie odnotował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ich treści i znaczenia dla potrzeb wydanego przez siebie rozstrzygnięcia. W powołanych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że Sąd nie jest uprawniony do zastępowania argumentacji organu własnymi ustaleniami i ocenami. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.