I SA/Rz 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Rozwój firmy A. Sp. z o.o. poprzez wdrożenie TIK w postaci systemu do kompleksowej koordynacji technicznej prac na budowach" - p o s t a n a w i a - I. odmówić przywrócenia terminu. II. zwrócić A. Sp. z o.o. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) jest uchwała Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Rozwój firmy A. Sp. z o.o. poprzez wdrożenie TIK w postaci systemu do kompleksowej koordynacji technicznej prac na budowach". WSA postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 359/17 – pozostawił bez rozpatrzenia skargę A. Sp. z o.o., gdyż została ona nienależycie opłacona. W dniu 11 lipca 2017 r. P. Z. – Prezes Zarządu, działając w imieniu skarżącej Spółki złożył w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na wezwanie Sądu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – księgowy wywnioskował, że chodzi o opłatę, która została już zapłacona i do pisma skierowanego do WSA załączony został dowód uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 100 zł (uiszczonej 16 czerwca 2017 r.). Dopiero podczas osobistej wizyty prezesa zarządu w Sądzie w dniu 6 lipca 2017 r. oraz po konsultacjach w sekretariacie WSA ustalono, że chodzi o dodatkowe 100 zł, gdyż wpis sądowy w sprawie wynosi 200 zł. W związku z powyższym prezes zarządu podniósł, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od niego i związane było z jego chorobą. Jednocześnie wskazał, że opłatę w kwocie 100 zł uiszczono w kasie Sądu. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie z dnia 3 lipca 2017 r. podpisane przez lekarza potwierdzające, że P. Z. był niezdolny do pracy od 3 lipca do 12 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Sąd stwierdził, że mimo zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu – prezes zarządu reprezentujący skarżącą Spółkę nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu tego terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (patrz. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., II GZ 47/2009, Lex Polonica nr 2016205). Nie budzi wątpliwości, że zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2017 r. skarżąca Spółka została wezwana przez WSA do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Wezwanie to zwierało wyraźne pouczenie, że wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 26 czerwca 2017 r., zatem ostatnim dniem do wniesienia opłaty był dzień 3 lipca 2017 r. Mimo wezwania Sądu o uiszczenie wpisu sądowego oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tej czynności, skarżąca nie uzupełniła wpisu sądowego, w wymaganej wysokości. Należy, zwrócić uwagę, że reprezentujący Spółkę prezes zarządu nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W ocenie Sądu wyjaśnienia o błędnym zrozumieniu wezwania Sądu do uzupełnienia wpisu sądowego przez księgowego, (który wywnioskował, że chodzi o opłatę, która została już zapłacona i do pisma załączył dowód opłaty uiszczonej w dniu 16 czerwca 2017 r.) - nie mogą świadczyć o braku winy jako koniecznej przesłanki przywrócenia terminu. Podkreślenie wymaga, że wątpliwości co do treści wezwania pochodzącego od sądu nie mogą stanowić przyczyny uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu. W literaturze prawniczej dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona (bądź jak w niniejszej sprawie osoba reprezentująca Spółkę) dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się m.in. nagłą chorobę (por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. I SA/Wr 676/99). Przedłożone przez P. Z. zaświadczenie lekarskie, nie stwierdza choroby obłożnej, czy wymagającej hospitalizacji, która uniemożliwiałaby dopełnienia czynności, nie jest również chorobą nagłą, co nie wyklucza możliwości ww. do uzupełnienia wpisu sądowego. W terminie do uiszczenia wpisu Spółka mogła m.in. zwrócić się osobiście czy też telefonicznie do Wydziału Informacji Sądowej WSA w Rzeszowie o wyjaśnienie jej prawidłowego sposobu uzupełnienia kwoty wpisu sądowego od skargi. Jak podano we wniosku prezes zarządu w dniu 6 lipca 2017 r. podczas osobistej wizyty w Sądzie ustalił kwestię uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł, to jednak te czynności zostały podjęte po upływie terminu 7 dniowego do uzupełnienia braku fiskalnego. To, że prezes zarządu był chory (niezdolny do pracy) w dniach od 3 lipca do 12 lipca 2017 r., nie zmienia faktu, że mógł on zwrócić się do osób z najbliższego otoczenia (np. wspólnika Spółki, członka rodziny, czy sąsiada), którzy mogli w terminie uzupełnić wpis sądowy w kwocie 100 zł, np. w urzędzie pocztowym, czy też przelać ww. kwotę na rachunek Sądu za pośrednictwem banku, bądź uiścić wymaganą kwotę wpisu w Sądzie. Uiszczenie wpisu sądowego od skargi nie jest czynnością, którą P. Z. musi wykonać osobiście. Podkreślenia wymaga, że P. Z. jako prezes zarządu Spółki w dniu 6 lipca 2017 r. (tj. w okresie wskazanej przez niego choroby: 3-12 lipca) był osobiście w Wydziale Informacji Sądowej WSA, co zresztą potwierdził we wniosku o przywrócenie terminu. Jeśli prezes zarządu był w stanie przyjść do Sądu w czasie swojej choroby, to tym samym mógł on uzupełnić wymaganą kwotę wpisu w terminie. W związku z powyższym powoływanie się przez ww. na chorobę nie może spowodować oczekiwanego przez niego skutku w postaci przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego uzupełniającego, gdyż nie uprawdopodobnił on braku winy w uchybieniu terminu. Należy stwierdzić, że to rzeczą prezesa zarządu – (w tym przypadku Spółka posiada zarząd jednoosobowy w osobie P. Z.) jest takie zorganizowanie swych czynności, aby Spółka przez niego reprezentowana nie poniosła szkody z jego zaniechań w dokonywaniu czynności procesowych w sprawie. Sąd uznał, że wyjaśnienia prezesa zarządu skarżącej Spółki, nie przekonują o dołożeniu przez niego należytej staranności w wykonywaniu swoich obowiązków i jakiejkolwiek próbie przezwyciężenia zaistniałych przeszkód. W ocenie Sądu to prezes zarządu Spółki ponosi winę w uchybieniu omawianego terminu. Z przedstawionych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.