I SA/Rz 113/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi O. Spółka z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 grudnia 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.406.2025.3.PC w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.

Przedmiotem skargi O. Spółka z o.o. w J. (dalej: spółka/skarżąca/wnioskodawczyni) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z 5 grudnia 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.406.2025.3.PC, utrzymujące w mocy postanowienie z 30 września 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.406.2025.2.JG, o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 4 lipca 2025 r., skarżąca zwróciła się do Dyrektora KIS o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego: Wnioskodawczyni jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającym siedzibę i zarząd na terenie Rzeczpospolitej Polskiej oraz podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Przedmiotem działalności spółki jest m.in. produkcja pozostałych podstawowych chemikaliów nieorganicznych. Spółka jest w trakcie przygotowania biznes-planu dla inwestycji w postaci budowy nowej turbiny energetycznej. Jednym z założeń powyższego biznes-planu jest uzyskanie przez spółkę dofinansowania z funduszy europejskich. W tym celu spółka nawiązała współpracę z firmą doradczą specjalizującą się w udzielaniu wsparcia w przygotowaniu tego rodzaju wniosku. Na obecnym etapie spółka nie jest zatem jeszcze w trakcie realizacji inwestycji, lecz przygotowuje materiał do wydania zgody na jej realizację. W związku z powyższym planowanym przedsięwzięciem, w latach 2023 i 2024 spółka poniosła koszty przygotowywanie dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny energetycznej" w wysokości [...] zł netto (w 2023 r.) oraz [...] zł netto (w 2024 r.). W przyszłości spółka najprawdopodobniej poniesie również dalsze, tożsamo rodzajowe koszty (koszt) na rzecz ww. firmy doradczej w ramach ww. projektu inwestycyjnego. Powyższe koszty (wydatki) zostały poniesione na rzecz wskazanej wyżej, niepowiązanej ze Spółką, wyspecjalizowanej firmy doradczej, działającej w formie spółki komandytowej (dalej: firma doradcza). Na chwilę obecną spółka powyższe koszty poniesione na rzecz firmy doradczej alokowała do wartości początkowej planowanej inwestycji. Na gruncie przedstawionego opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wnioskodawczyni sformułowała pytanie: Czy w uwarunkowaniach zaistniałego stanu faktycznego oraz zaprezentowanego zdarzenia przyszłego, wydatki poniesione i ewentualnie ponoszone w przyszłości przez wnioskodawczynię na rzecz Firmy Doradczej z tytułu przygotowywania dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny energetycznej", mogą zostać zaliczone przez nią do kosztów wytworzenia (lub ewentualnie nabycia) środka trwałego (środków trwałych) w rozumieniu art. 16g ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT)? Zdaniem wnioskodawczyni właściwa odpowiedź na powyższe pytanie winna być twierdząca. Uzasadniając swe stanowisko wnioskodawczyni wskazała, że wydatki rzeczywiście związane z wytworzeniem bądź nabyciem środka trwałego mają wpływ na wysokość wartości początkowej, a tym samym zmniejszają podstawę opodatkowania osoby prawnej przez możliwość zaliczenia do podatkowych kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych - tzw. odpisy amortyzacyjne. Tym samym do kosztów wytworzenia i/lub nabycia środka trwałego zalicza się przede wszystkim te wydatki, które dają się zaliczyć do wartości wytworzonego bądź nabytego środka trwałego, to znaczy związane są rzeczywiście z realizacją inwestycji. Do kosztów wytworzenia i/lub nabycia należy zaliczyć również wydatki poniesione we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do wytworzenia środka trwałego. W celu pozyskania finansowania planowanej inwestycji, spółka poniosła i najprawdopodobniej będzie ponosić w przyszłości koszty przygotowywania przez firmę doradczą dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny energetycznej". W ocenie wnioskodawczyni tego rodzaju usługi doradcze nie mają charakteru kosztów ogólnego zarządu, lecz są integralną częścią procesu projektowania, kalkulacji i organizacji inwestycji. Tego rodzaju wydatki warunkują osiągnięcie konkretnego efektu inwestycyjnego – pozyskania finansowania umożliwiającego realizację w przyszłości inwestycji w postaci budowy nowej turbiny. Tym samym, powinny być traktowane jako wydatki "dążące do wytworzenia (lub nabycia)" środka trwałego. Mając powyższe na uwadze, szczególnie przepisy art. 16g ust. 3 i 4 ustawy o CIT, które bezpośrednio wskazują, iż poniesiony przez podatnika koszt musi wykazać związek z nabytym lub wytworzonym środkiem trwałym, należy stwierdzić, że ww. wydatki poniesione na przygotowywanie przez firmę doradczą dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny energetycznej, są ściśle związane z wytworzeniem (lub ewentualnie zakupem) przyszłego środka trwałego jakim jest opisana we wniosku planowana inwestycja. Bez uzyskania dofinansowania najprawdopodobniej nie mogłoby bowiem dojść do jej zrealizowania w przyszłości. Należy zaznaczyć, że ww. wydatki stanowią koszty rzeczywiście związane z przedmiotową planowaną inwestycją. W związku z tym, że koszty związane z uzyskaniem dofinansowania stanowią wydatki rzeczywiście związane z planowaną inwestycją, to należy uznać, że wydatki te zwiększają wartość początkową wytworzonego (zakupionego) w przyszłości środka trwałego (środków trwałych) jakim jest przedmiotowa planowana inwestycja. W związku z powyższym, ww. koszty zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4 ustawy o CIT, zwiększają wartość początkową środka trwałego (środków trwałych) wytworzonego (zakupionego) w ramach planowanej inwestycji i będą podlegały rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne. W rezultacie, zgodnie z art. 16g ust. 3 i ust. 4 ustawy o CIT, mogą być one kwalifikowane jako element kosztu wytworzenia (ceny nabycia) środka trwałego (środków trwałych) i tym samym zwiększają jego (ich) wartość początkową. Jednocześnie zaznaczyć należy, że przedmiotowe usługi doradcze nie mają charakteru kosztów ogólnego zarządu, lecz są integralną częścią procesu projektowania, kalkulacji i organizacji inwestycji. Wydatki te warunkują osiągnięcie konkretnego efektu inwestycyjnego – pozyskania finansowania umożliwiającego realizację przedmiotowej planowanej inwestycji. Tym samym, powinny być traktowane jako wydatki "dążące do wytworzenia (lub nabycia)" środka trwałego. Tym samym przedmiotowe koszty należy zaliczać do kosztów rzeczowo związanych z przygotowywaniem i realizacją planowanej inwestycji. W piśmie z 30 lipca 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.406.2025.1.JG, organ I instancji wezwał spółkę do doprecyzowania opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, poprzez wskazanie: 1. Co konkretnie stanowi środek trwały, którego dotyczy zadane pytanie? 2. Od czego zależy czy strona dokona wytworzenia czy nabycia środka trwałego? 3. Jaki jest związek poniesionych (ewentualnie ponoszonych w przyszłości) wydatków z tytułu przygotowania dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny energetycznej" z nabyciem środka trwałego? W odpowiedzi na ww. wezwanie wnioskodawczyni wskazała, że: Ad: 1 Przygotowywana inwestycja w postaci budowy nowej turbiny energetycznej objęta realizowanym w spółce projektem dotyczącym budowy u wnioskodawczyni nowego kotła na gaz poreakcyjny (wraz z niezbędną infrastrukturą, taką jak węzeł przygotowania wody kotłowej), nowej turbiny kondensacyjnej (wraz z niezbędną infrastrukturą jak zespół chłodni wentylatorowych) oraz wyprowadzenia mocy (wraz z niezbędną infrastrukturą, taką jak transformator 110/6kV). Po zakończeniu zadania inwestycyjnego powstanie wiele środków trwałych trudnych do jednoznacznego i precyzyjnego określenia w chwili obecnej. Firma doradcza udzieliła wsparcia w przygotowaniu wniosku o dofinansowanie z funduszy europejskich w zakresie opracowania dokumentacji technicznej dotyczącej ww. wniosku, przy czym ww. wsparcie obejmowało część ww. inwestycji (albowiem wniosek nie dotyczył nowego kotła gazu poreakcyjnego). Ad: 2 Wnioskodawczyni zamierza nabyć w drodze przetargu takie środki trwałe jak np.: kocioł gazu poreakcyjnego, turbinę parową, chłodnię wentylatorową, węzeł przygotowania wody kotłowej i wiele innych a następnie zamontować je w spółce wraz z niezbędną infrastrukturą jak fundamenty, konstrukcje stalowe, orurowanie, instalacje elektryczne, etc. Na obecnym etapie przygotowywanej inwestycji spółka nie jest w stanie jednoznacznie przesądzić, czy w odniesieniu do poszczególnych składników dojdzie do ich nabycia czy wytworzenia. Ostateczna kwalifikacja podatkowa zostanie dokonana na etapie przyjęcia danego składnika do używania, np. na podstawie finalnych umów, dokumentacji technicznej i rzeczywistego przebiegu realizacji. Co do zasady spółka kieruje się kryteriami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 1) i 2) oraz ust. 3 i ust. 4 ustawy o CIT: w szczególności treścią i przedmiotem danej umowy (dostawa kompletnego urządzenia a wykonanie obiektu/instalacji), stopniem kompletności i samodzielności funkcjonalnej danego składnika, zakresem prac integracyjnych oraz przeznaczeniem związanej infrastruktury (dedykowana danemu urządzeniu a ogólnozakładowa). Nie można wykluczyć, że w ramach jednego przedsięwzięcia część nakładów zostanie ujęta jako nabycie (np. kompletne urządzenia), a część jako wytworzenie (np. instalacje i budowle towarzyszące). Ad: 3 Przygotowanie dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu ma posłużyć uzyskaniu dofinansowania projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny energetycznej", które to środki posłużą do współfinansowania projektu. Wydatki poniesione na przygotowywanie przez firmę doradczą ww. dokumentacji, są ściśle związane z wytworzeniem (lub ewentualnie zakupem) środka trwałego jakim jest opisana we wniosku inwestycja. Bez uzyskania dofinansowania najprawdopodobniej nie doszłoby bowiem do jej zrealizowania. Należy zaznaczyć, że ww. wydatki stanowią koszty rzeczywiście związane z przedmiotową inwestycją. Wydatki te warunkują osiągnięcie konkretnego efektu inwestycyjnego – pozyskania finansowania umożliwiającego realizację przedmiotowej inwestycji. Tym samym, powinny być traktowane jako wydatki "dążące do wytworzenia (lub nabycia)" środka trwałego. Tym samym zdaniem wnioskodawcy przedmiotowe koszty należy zaliczać do kosztów rzeczowo związanych z przygotowywaniem i realizacją inwestycji. W związku z tym, że koszty związane z uzyskaniem dofinansowania stanowią wydatki bezpośrednio związane z realizacją inwestycji, to należy uznać, że wydatki te zwiększają wartość początkową wytworzonego (zakupionego) środka trwałego (środków trwałych) jakim jest przedmiotowa inwestycja. Postanowieniem z 30 września 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.406.2025.2.JG, Dyrektor KIS pozostawił wniosek spółki bez rozpatrzenia. Organ I instancji stwierdził, że w odniesieniu do istoty żądania wynikającego z treści złożonego wniosku oraz treści wystosowanego wezwania nie sposób uznać, że wniosek ten został uzupełniony w sposób umożliwiający jego merytoryczne rozpatrzenie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Udzielona odpowiedź nie jest jednoznaczna. Organ zaznaczył, że o tym, czy środek trwały jest nabyty czy też wytworzony decyduje fakt, czy został on kupiony czy też został stworzony przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Stąd wskazanie, że spółka nie jest w stanie jednoznacznie przesądzić, czy w odniesieniu do poszczególnych składników dojdzie do ich nabycia czy wytworzenia oraz, że ostateczna kwalifikacja podatkowa zostanie dokonana na etapie przyjęcia danego składnika do używania, nie stanowi jednoznacznej i zrozumiałej odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytanie nr 2. Brak konkretnego wskazania czy spółka dokonała nabycia czy wytworzenia środka trwałego uniemożliwia wydanie interpretacji. W rezultacie, wniosek nadal ma braki formalne, które nie pozwalają na wydanie interpretacji indywidualnej. W dalszym ciągu brak informacji, co konkretnie stanowi środek trwały, którego dotyczy zadane pytanie oraz od czego zależy czy strona dokona wytworzenia czy nabycia środka trwałego. Wnioskodawczyni nie udzieliła w tym zakresie jednoznacznej, konkretnej i wyczerpującej odpowiedzi. Wobec braku informacji w kluczowych kwestiach dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej - wniosek nadal ma braki formalne, które nie pozwalają na jej wydanie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wniosła zażalenie, po rozpatrzeniu którego, Dyrektor KIS utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: o.p.) stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia organu muszą być –– przedstawione wyczerpująco. Zgodnie z językowym znaczeniem tego pojęcia, "wyczerpująco" oznacza "wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie", a "wyczerpany" to m.in. "skończony". Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji. Jednocześnie powinien być przedstawiony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Ta cecha opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest związana z merytoryką wniosku, jest pochodną zakresu żądania wnioskodawcy i treści interpretowanych przepisów. W sytuacji, gdy wniosek ma braki formalne lub są w nim niejasności, które wymagają wyjaśnienia, organ wzywa wnioskodawcę – na podstawie art. 169 § 1 lub 2 w zw. z art. 14h o.p. – do uzupełnienia wniosku. Jeśli podatnik nie uzupełni braków formalnych wniosku organ pozostawia go bez rozpatrzenia. W ocenie organu II instancji, organ I instancji zasadnie uznał, że zachodzą przeszkody dla wydania interpretacji indywidualnej i pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Analiza sprawy wskazuje, że nie doszło w niej do naruszeń przepisów, które mogłyby uzasadniać uchylenie skarżonego postanowienia. Wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, wskazane w wezwaniu z 30 lipca 2025 r. braki nie zostały skutecznie usunięte pismem z 14 sierpnia 2025 r., gdyż udzielona odpowiedź na pytania nr 1 i 2 nie wyjaśnia wskazanych w nich wątpliwości. Wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi co konkretnie stanowi środek trwały, a udzielona odpowiedź na pytanie nr 2 nie jest jednoznaczna. Informacje te były niezbędne dla dokonania oceny stanowiska wnioskodawczyni w zakresie ustalenia, czy wydatki poniesione na rzecz Firmy Doradczej z tytułu przygotowania dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego "budowy nowej turbiny elektrycznej" mogą zostać zaliczone do kosztów wytworzenia lub ewentualnie nabycia środka trwałego (środków trwałych). Dyrektor KIS podkreślił, że interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego nie może być wydana w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który budzi wątpliwości lub jest wielowariantowy czy poglądowy. Wniosek nie został uzupełniony w sposób pozwalający na jego rozpatrzenie w trybie interpretacyjnym, dlatego też nie można było wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 14b § 1 o.p. W skardze do tut. Sądu na postanowienie organu II instancji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) art. 169 § 1 i § 4 o.p. w związku z art. 14h § 1 o.p. oraz art. 14g § 1 o.p. oraz art. 14b § 3 o.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że mimo udzielonej przez podatnika odpowiedzi na wezwanie Dyrektora KIS z 30 lipca 2025 r., "(...) odpowiedzi na wezwanie organu nie zostały (... ) przedstawione w sposób jednoznaczny i precyzyjny, niebudzący wątpliwości", w związku z czym zdaniem organu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia", podczas gdy: a) wskazywane przez organ braki w wezwaniu z 30 lipca 2025 r. zostały skutecznie usunięte pismem spółki z 14 sierpnia 2025 r., które zawierało jednoznaczne i przede wszystkim wyczerpujące odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 1.1-1.3 ww. wezwania; b) udzielona przez spółkę odpowiedź w pełni predysponowała do tego, aby wydać w niniejszej sprawie interpretację indywidualną; c) w świetle stanowiska organu odpowiedzi spółki na wezwanie organu z 30 lipca 2025 r. nie były niewyczerpujące (albowiem w ocenie organu miały one zostać przedstawione jedynie "w sposób jednoznaczny i precyzyjny", czemu oczywiście spółka również zaprzecza), co prowadzi do konstatacji, że nawet w świetle oceny dokonanej przez organ skarżąca w sposób wyczerpujący przedstawiła we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenia przyszłe, a jedynie niewyczerpujące przedstawienie we wniosku zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego może determinować pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14g § 1 o.p. w związku z art. 14b § 3 o.p.; i w konsekwencji d) brak było jakichkolwiek podstaw natury faktycznej i prawnej, aby pozostawić wniosek spółki bez rozpoznania; 2) art. 14b § 1, § 2 i § 3 o.p. oraz art. 14c § 1 o.p. poprzez odmowę dokonania oceny stanowiska podatnika w granicach przedstawionego stanu faktycznego i zaprezentowanego zdarzenia przyszłego (w tym w kontekście wariantów przewidzianych przez same regulacje ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przewidujących zarówno "nabycie", jak "wytworzenie" środka trwałego), i w konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia zamiast wydania interpretacji indywidualnej na rzecz spółki; 3) naruszenie zasady proporcjonalności i zaufania (art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p.) poprzez przerzucenie na podatnika wymogu przesądzenia przyszłych zdarzeń gospodarczych co do każdego elementu inwestycji na etapie planowania, podczas gdy interpretacja musiała (z uwagi na jej specyfikę) objąć stany wariantowe wynikające z przepisów prawa materialnego (art. 16g ust. 3-4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych) i opisu sprawy, co pozostaje również sprzeczne z przyjętą i utrwaloną przez organy interpretacyjne praktyką interpretacyjną. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w pytaniu zawartym we wniosku wyraźnie zaznaczyła, iż oczekuje odpowiedzi co do możliwości zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów wytworzenia (lub ewentualnie nabycia) środka trwałego (środków trwałych) w rozumieniu art. 16g ust. 3 i 4 ustawy o CIT. W ocenie skarżącej zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, jakoby czynnikiem dyskwalifikującym wydanie interpretacji indywidualnej miałaby być wątpliwość na obecnym etapie planowanej inwestycji, czy w odniesieniu do poszczególnych składników dojdzie do ich nabycia czy wytworzenia, gdyż jest to jeden z elementów wątpliwości zawartych w sformułowanym przez nią pytaniu. Wątpliwości tego rodzaju są naturalną koleją rzeczy w ramach planowanych bądź prowadzonych inwestycji, co wielokrotnie potwierdzały organy interpretacyjne w wydawanych przez nie interpretacjach indywidualnych. Treść udzielonej odpowiedzi na wezwanie organu determinowana była m.in. powszechnie aprobowaną nieostrością oraz zbieżnością definicji "kosztów wytworzenia" i "kosztów nabycia", w szczególności w związku z występowaniem w treści definicji "kosztu wytworzenia" zawartej w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT elementu w postaci wartości "w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych (...) rzeczowych składników majątku", pojęciowo zbliżonym do ceny nabycia zdefiniowanej w art. 16g ust. 3 ustawy o CIT. Skarżąca podkreśliła, że na obecnym etapie planowanej inwestycji nie można jeszcze jednoznacznie przesądzić, czy dany składnik majątkowy będzie samodzielnym środkiem trwałym, czy też zostanie ujęty jako element szerszej całości, co prowadziłoby do uznania, że doszło do wytworzenia środka trwałego, w związku z którym należy określić jego "koszt wytworzenia". Są to powszechnie występujące uwarunkowania, w szczególności biorąc pod uwagę stopień skomplikowania przygotowywanej inwestycji w postaci budowy nowej turbiny energetycznej objętej realizowanym w spółce projektem. W ocenie skarżącej brak było przeszkód do wydania interpretacji indywidulanej. Jej zdaniem odpowiedzi na pytania organu w zaistniałych warunkach są możliwie jednoznaczne i precyzyjne oraz wyczerpujące. Oczekiwanie, by na etapie planistycznym wskazać ostateczną kwalifikację każdego przyszłego składnika jest żądaniem ponad miarę i odbiegającym od wskazanej wcześniej praktyki interpretacyjnej oraz skutkowało bezzasadnym zastosowaniem art. 169 § 4 o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych jego przypadków, które nie zostały podniesione w skardze, a które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych lub czynności. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ interpretacyjny zasadnie pozostawił wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Organ interpretacyjny uznał, że opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie został przez skarżącą wyczerpująco uzupełniony w sposób wskazany w wezwaniu i jest nieprecyzyjny, przez co nie pozwala na udzielenie interpretacji. Według skarżącej z uwagi na specyfikę planowanej inwestycji odpowiedzi na pytania organu w zaistniałych warunkach zostały udzielone w możliwie jednoznaczny sposób, są precyzyjne oraz wyczerpujące. Brak było zatem podstaw do pozostawienia go bez rozpoznania. W ocenie Sądu rację w niniejszym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu. Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że użyte w ww. przepisie określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Podkreśla się również, że wynikający z art. 14b § 3 o.p. obowiązek przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego cechować musi duży stopień precyzji i jednoznaczności. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Opis musi być zatem zindywidualizowany przedmiotowo, tak aby było możliwe porównanie stanu wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji ze stanem występującym w rzeczywistości. W tym celu zasadniczo niezbędne jest podanie informacji w zakresie elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji. Udzielana odpowiedź musi bowiem nosić cechy ściśle zindywidualizowane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1059/13, 10 marca 2015r. sygn. akt II FSK 103/13, 24 maja 2016r. sygn. akt II FSK 249/15). W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że to na podmiocie oczekującym udzielenia interpretacji ciąży obowiązek dokładnego i wnikliwego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, który powoli organowi wydać taką interpretację indywidualną, która zapewni stronie skuteczną ochronę w przypadku zastosowania się do jej treści. W tej sytuacji, organ interpretacyjny może żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jeśli stwierdzi, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej, bowiem wydając interpretację indywidualną opiera się on tylko i wyłącznie na przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni została wezwana do usunięcia braków formalnych wniosku przez doprecyzowanie opisu stanu fatycznego/zdarzenia przyszłego, w sposób szczegółowo określony w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wnioskodawczynię wezwano m.in. do wskazania co konkretnie stanowi środek trwały, którego dotyczy zadane pytanie (pytanie 1), oraz od czego zależy czy strona dokona wytworzenia czy nabycia środka trwałego (pytanie 2). W odpowiedzi na ww. wezwanie wnioskodawczyni wskazała odpowiednio, że: "Po zakończeniu działania inwestycyjnego powstanie wile środków trwałych trudnych do jednoznacznego i precyzyjnego określenia w chwili obecnej.", "Na obecnym etapie przygotowywanej inwestycji Spółka nie jest w stanie jednoznacznie przesądzić, czy w odniesieniu do poszczególnych składników dojdzie do ich nabycia czy wytworzenia. Ostateczna kwalifikacja podatkowa zostanie dokonana na etapie przyjęcia danego składnika do używania, (...)". W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie uzupełniła ona braków formalnych wniosku w sposób wskazany w wezwaniu z 30 lipca 2025 r. Nie wskazała bowiem co konkretnie stanowi środek trwały oraz od czego zależy czy dojdzie do wytworzenia czy nabycia środka trwałego, nie udzielając co do tej kwestii jednoznacznej i konkretnej odpowiedzi. Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku o udzielnie interpretacji jest nieprecyzyjny, co uniemożliwia wydanie prawidłowej interpretacji. Według Sądu prawidłowo Dyrektor KIS ocenił, że w świetle art. 16g ust. 3 i 4 ustawy o CIT, informacje co konkretnie stanowi środek trwały oraz od czego zależy czy dojdzie do wytworzenia czy nabycia środka trwałego, o które w ramach wezwania do uzupełniania wniosku skarżąca została wezwana, były niezbędne do dokonania oceny stanowiska skarżącej w zakresie ustalenia czy wydatki poniesione na rzecz firmy doradczej z tytułu przygotowania dokumentacji technicznej dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu inwestycyjnego mogą zostać zaliczone do kosztów wytworzenia lub ewentualnego nabycia środka trwałego (środków trwałych). Jak przykładowo podkreślił NSA w wyroku z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1723/17, interpretacja indywidualna nie może być wydana w oparciu o stan faktyczny (przyszły), który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca klarowne i przejrzyste, co czyni je nieczytelnymi. Nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów. Stąd też, stawiając pytania we wniosku o interpretację indywidualną, wnioskodawca nie może przedstawiać wielu różnych jego wariantów, lecz powinien ograniczyć się do opisania konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zawierającego przedstawienie wszystkich jego elementów, czemu w niniejszej sprawie skarżąca nie sprostała, pomimo stworzenia takiej możliwości przez organ interpretacyjny. W odniesieniu do zarzutów skargi, należy wskazać, że w przypadku gdy wnioskodawca stwierdzi, że nie wie czy w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wystąpi jakiś jego element, dopuszcza go jedynie w sferze możliwości, to nie można uznać, że zdarzenie to zostało przedstawione konkretnie i jasno sprecyzowane. W takiej sytuacji organ nie ma możliwości dokonania właściwej oceny skutków prawnopodatkowych tego zdarzenia. Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że interpretacja indywidulana nie może zostać wydana w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który budzi wątpliwości lub jest wariantowy czy poglądowy, a taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. W tej sytuacji należy uznać, że skarżąca nie wywiązała się należycie z określonego w art. 14b § 3 o.p. obowiązku "wyczerpującego" przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co uprawniało organ interpretacyjny pozostawić wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej o bezpodstawnym przerzuceniu na nią wymogu przesądzenia przyszłych zdarzeń gospodarczych, co do inwestycji będącej na etapie planowania. Jak już zostało wskazane, skarżąca przedstawiła wariantowy opis sprawy, a opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest niejednoznaczny. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 169 § 1 i § 4 o.p., art. 14h § 1 o.p., art. 14g § 1 o.p., art. 14b § 1, § 2 i § 3 o.p. oraz art. 14c § 1 o.p. Organ nie uchybił również wymaganiom płynącym z zasady zaufania uregulowanej w art. 121 § 1 o.p. Sprawa została rozstrzygnięta prawidłowo, organ umożliwił skarżącej skorzystanie z uprawnienia do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku w trybie art. 169 § 1 o.p., precyzyjnie i wyczerpująco wyjaśnił stronie powody wydania postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia jej wniosku. Zdaniem Sądu przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia argumentacja organu jest spójna, logiczna i przekonująca o słuszności zajętego przez organ stanowiska. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.