I SA/Op 70/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia del. WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 listopada 2025 r., nr 3877 w przedmiocie mianowania na stanowisko równorzędne oddala skargę.

Rozkazem personalnym z dnia 24 listopada 2025 r., nr 3877 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a.; art. 42 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.) - dalej: u.o.p.; Komendant Wojewódzki Policji w Opolu po rozpoznaniu odwołania W. G. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 22 sierpnia 2025 r., nr 618/2025 orzekającego o mianowaniu [...] W. G., z dniem 8 lipca 2025 r., na równorzędne stanowisko służbowe policjanta [...] Wydziału [...] Komisariatu [...] Policji w [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.450 zł, w 3 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,031 kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym w wysokości 148 zł miesięcznie; 1. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na równorzędne stanowisko służbowe i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy ustalając tę datę na dzień 9 września 2025 r.; 2. w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że rozkazem personalnym z dnia 20 października 2023 r., nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] W. G. (dalej jako skarżący), z dniem 17 września 2023 r. Od ww. rozkazu personalnego skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2388/23 skargę oddalił. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2816/24 uchylił w całości wyrok sądu I instancji oraz wydane w sprawie rozkazy personalne organów obu instancji. Z akt sprawy wynika również, iż w dniu 28 marca 2025 r., w przewidzianym prawem 7 dniowym terminie, o którym mowa w art. 42 ust. 2 u.o.p., skarżący zgłosił gotowość niezwłocznego podjęcia służby w Policji. Następnie, wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia 22 sierpnia 2025 r., wydanym na podstawie art. 42 u.o.p., Komendant Miejski Policji w [...] orzekł o mianowaniu skarżącego z dniem 8 lipca 2025 r., na równorzędne stanowisko służbowe policjanta [...] Wydziału [...] Komisariatu [...] Policji w [...], wskazując na przysługujące z tego tytułu stronie kwoty uposażenia oraz dodatku służbowego. Wydanie rozkazu poprzedziły ustalenia organu, co do braku istnienia okoliczności powodujących niemożność dopuszczenia skarżącego do służby, w tym dotyczących: posiadanego przez stronę ważnego poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych; stanu zdrowia skarżącego umożliwiającego pełnienie służby w Policji. Ww. rozkaz personalny z dnia 22 sierpnia 2025 r. został doręczony skarżącemu w dniu 8 września 2025 r. W dniu 24 września 2025 r. tożsame, co do treści odwołania od wydanego w I instancji rozkazu personalnego, w części dotyczącej daty mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne, wnieśli pełnomocnik skarżącego oraz skarżący osobiście. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art. 2 i 42 ust. 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 6-12, art. 24, art. 76-78, art. 80-81a, art. 97, art. 101, art. 107, art. 123 i innych k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 152 p.p.s.a.; art. 42 i innych u.o.p. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i niepełne zgromadzenie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę, co w konsekwencji, zdaniem skarżącego skutkowało podjęciem wadliwej decyzji. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o reformację ww. rozkazu personalnego poprzez orzeczenie o jego mianowaniu na stanowisko równorzędne z datą 17 września 2023 r., to jest od daty niesłusznego, co potwierdził ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2025 r., zwolnienia strony ze służby w Policji. Wnosił również o przeprowadzenie dowodu i uwzględnienie przedłożonych do sprawy, wcześniej wydanych w stosunku do osoby skarżącego, wciąż aktualnych orzeczeń lekarskich stwierdzających zdolność skarżącego do służby w Policji. Zaskarżonym niniejszą skargą rozkazem personalnym z dnia 24 listopada 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu uchylił kwestionowany rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne i orzekł w tym zakresie, co do istoty ustalając tę datę na dzień 9 września 2025 r.; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu przywołując treść art. 42 ust. 1-5 u.o.p., organ odwoławczy wskazał na przysługujące funkcjonariuszowi uprawnienie przywrócenia do służby w Policji na stanowisko równorzędne, w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności, z powodu wadliwości, wcześniejszego rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby. Podkreślił, iż jakkolwiek przywrócenie do służby następuje z mocy prawa, z datą prawomocności orzeczenia uchylającego rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, to skuteczne skorzystanie z ww. uprawnienia wymaga od funkcjonariusza złożenia, w przewidzianym prawem terminie oświadczenia o gotowości podjęcia służby, jak również spełnienia przesłanek warunkujących jego dopuszczenie do służby, a w konsekwencji możliwości podjęcia służby. Zaznaczył, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił ww. pojęcia: przywrócenia do służby, zgłoszenia gotowości jej podjęcia, dopuszczenia do służby i podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. Dopuszczenie do służby, w przypadku skutecznego zgłoszenia gotowości jej podjęcia, decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku i następuje z dniem mianowania go na stanowisko służbowe. Natomiast prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że skarżący w przewidzianym prawem terminie skutecznie złożył raport o gotowości podjęcia służby, a przeprowadzone przez organ I instancji czynności wykazały, iż spełnia on warunki niezbędne do dopuszczenia strony do służby, w tym między innymi posiada ważne poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych, a jego stan zdrowia umożliwia pełnienie służby. Organ podkreślił, iż przywrócenie skarżącego służby, w konsekwencji uchylenia wcześniejszego orzeczenia o jego zwolnieniu, skutkuje koniecznością ponownego nawiązania stosunku prawnego służbowego ze stroną. Uchylenie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby nie powoduje bowiem, iż to zwolnienie było bezskuteczne. To zaś oznacza, iż mimo stwierdzenia wadliwości wydanego w stosunku do skarżącego rozkazu personalnego w zwolnieniu ze służby w Policji, niezbędna była ponowna weryfikacja jego przymiotów, niezbędnych do jej pełnienia. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w przepisach ustawy u.o.p. Z tych też przyczyn za nieuzasadnione w ocenie organu odwoławczego uznać należało oczekiwania strony skarżącej, co do mianowania na stanowisko równorzędne z dniem 17 września 2023 r., jak i uwzględnienie posiadanych przez skarżącego badań lekarskich, aktualnych na moment przywrócenia do służby. Odnosząc się natomiast do przesłanek, które przemawiały za wydaniem orzeczenia o charakterze reformatoryjnym, w zakresie daty mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne, organ odwoławczy wskazał, iż w tym zakresie, w kwestionowanym odwołaniem rozkazie personalnym z dnia 22 sierpnia 2025 r. organ I instancji przyjął datę 8 lipca 2025 r., odpowiadającą dacie uprawomocnienia się orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 11 czerwca 2025 r. o braku przeciwskazań do pełnienia przez skarżącego służby w Policji. Ww. rozkaz został doręczony stronie skarżącej w dniu 8 września 2025 r. i od tej daty wiązał organ, który go wydał, jak i jego adresata, co wynika wprost z art. 110 k.p.a. Organ podkreślił, iż określona w decyzji administracyjnej data mianowania policjanta na stanowisko służbowe wywołuje skutek w postaci obowiązku po stronie Policjanta podjęcia przez niego czynności służbowych w tej dacie, jak i warunkuje okres początkowy za który funkcjonariuszowi przysługuje prawo do uposażenia. Stąd też mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe z dniem 8 lipca 2025 r., na podstawie rozkazu personalnego z późniejszej daty, 22 sierpnia 2025 r., doręczonego skutecznie w dniu 8 września 2025 r., czyniło niemożliwym zastosowanie się przez skarżącego do obowiązków wynikających z rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i nie mogło stanowić podstawy do nabycia przez stronę uprawnień wynikających z przepisów u.o.p. To zaś zdaniem organu odwoławczego uzasadniało uchylenie kwestionowanego rozkazu personalnego w części dotyczącej daty mianowania strony na stanowisko równorzędne i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty, ustalając tę datę na dzień 9 września 2025 r., następującą po dacie, w której skarżący został skutecznie zawiadomiony o mianowaniu na stanowisko równorzędne. Jednocześnie organ wskazując na ww. okoliczności, jak i przedstawiając obszerną argumentację, co do charakteru służby w Policji uznał, iż wydane w powyższym zakresie orzeczenie jakkolwiek stanowiło naruszenie wyrażonej w art. 139 k.p.a. zasady zakazu reformationis in peius, to w sprawie wystąpiły ustawowo określone przesłanki uzasadniające odstępstwo od ww. zasady. Brak reakcji organu na stwierdzone uchybienia skutkowałby bowiem naruszeniem interesu społecznego - interesu służby. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż kwestionowany odwołaniem rozkaz personalny odpowiada obowiązującym przepisom prawa, a podnoszone przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu W. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1) art. 2, 7, 42 ust. 3 i art. 77 ust. 1 oraz 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie zasady domniemania niewinności, prymatu ustawy zasadniczej, praworządności oraz sprawiedliwości społecznej oraz gwarancji każdemu prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej; 2) art. 6-8, 9, 81a, 139 i innych k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie do rozpoznania odwołania; 3) art. 42 ust. 1 i ust. 4 u.o.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Wnosił także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przedstawił obszerną argumentację odnośnie do okoliczności faktycznych stanowiących asumpt do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji; wadliwości podjętego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia; okoliczności przywrócenia strony do służby w Policji; krzywdzących działań organu w stosunku do osoby skarżącego, który korzysta z prawa do konstytucyjnej zasady domniemania niewinności; jak i uciążliwej dla skarżącego, zarówno pod względem organizacyjnym, jak i finansowym, procedury związanej z ponownym przyjęciem do służby. Odnosząc się od stawianego zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. pełnomocnik skarżącego wywodził, że brak jest jakichkolwiek przeszkód do orzeczenia o mianowaniu skarżącego na stanowisko równorzędne, z datą 17 września 2023 r. W jego ocenie organ pomijając ww. zasadę nieorzekania na niekorzyść strony odwołującej się, nie wykazał nie tylko rażącego, ale jakiegokolwiek naruszenia prawa lub interesu społecznego. Końcowo pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym organu I instancji, celem prawidłowego przywrócenia skarżącego do służby od dnia 17 września 2023 r. i prawidłowego wykonania wydanego w jego sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Obecny na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. pełnomocnik organu administracji wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. ) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jak już wcześniej wskazano w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi W. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 listopada 2025 r. uchylający rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 22 sierpnia 2025 r., orzekający o mianowaniu skarżącego z dniem 8 lipca 2025 r. na równorzędne stanowisko służbowe, w części dotyczącej ww. daty mianowania i ustalającym tę datę na dzień 9 września 2025 r.; w pozostałym zakresie ww. rozkaz personalny organu I instancji utrzymujący w mocy. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego skargą rozkazu personalnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.) – dalej: u.o.p. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 42 ust. 1 u.o.p. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle ww. przepisu zasadnicze znaczenie dla przywrócenia policjanta do służby ma zatem fakt funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnego bądź ostatecznego rozstrzygnięcia, które uchyla lub stwierdza nieważność ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby. Reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, w przypadku wydania wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby - z datą prawomocności tego wyroku (por. wyroki NSA: z 22 listopada 2024 r.; III OSK 1027/23; z 10 czerwca 2014 r., I OSK 1409/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w następstwie sytuacji opisanej w ww. art. 42 ust. 1 ustawy nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy od podjęcia przez niego określonych działań w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 2 u.o.p. policjant zobowiązany jest do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi bezwzględnie złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Niedopełnienie powyższego wymogu skutkuje rozwiązaniem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostają te ustalenia faktyczne, z których wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2816/24 uchylił zaskarżony kasacyjnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2388/23 oraz zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia października 2023 r., nr [...] wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 sierpnia 2023 r., nr [...] wydane w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, z dniem 17 września 2023 r., [...] W. G. W sprawie nie jest także kwestionowane to, że stosowne oświadczenie o gotowości niezwłocznego podjęcia służby skarżący złożył w przewidzianym prawem 7 dniowym terminie. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 3 u.o.p., jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. W świetle powołanego przepisu przywrócenie do służby z mocy prawa obliguje organ do ustalenia, czy policjant może być dopuszczony do służby. Jak słusznie bowiem wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, ustawodawca rozróżnia pojęcia przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. Przywrócenie do służby reaktywuje stosunek służbowy, ale nie jest równoznaczne z dopuszczeniem do służby i jej podjęciem. Dopuszczenie do służby - w przypadku skutecznego zgłoszenia gotowości podjęcia służby - decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym (por. wyroki NSA: z 28 czerwca 2018 r., I OSK 1742/16; z 19 stycznia 2018 r., I OSK 2040/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Komendant Miejski Policji w [...] był zobligowany i podjął niezbędne czynności zmierzające do ustalenia, czy W. G. po przywróceniu do służby może być do niej dopuszczony. W tym celu, jak wynika z akt sprawy w pierwszym rzędzie zwrócił się do pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] o ustalenie, czy przywrócony do służby daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Ponadto Komendant Miejski Policji w [...] skierował policjanta do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, celem ustalenia stanu zdrowia skarżącego oraz ustalenia jego zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Konsekwencją pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie było wydanie przez organ I instancji rozkazu personalnego o mianowaniu [...] W. G., z dniem 8 lipca 2025 r., na równorzędne stanowisko służbowe policjanta [...] Wydział [...] Komisariatu [...] Policji w [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.450 zł, w 3 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,031 kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym w wysokości 148 zł miesięcznie. Wskazać również należy, że jak wynika z treści art. 42 ust. 4 u.o.p. prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby. Jednocześnie, zgodnie z art. 42 ust. 5 u.o.p. za okres pozostawania poza służbą policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Z akt sprawy wynika, że sprawa wymiaru należnego skarżącemu świadczenia za okres pozostawania poza służbą przekazana została do odrębnego rozstrzygnięcia. Analiza zawartych w skardze zarzutów, jak i przedstawionej na ich uzasadnienie argumentacji pozwala natomiast na uznanie, że spór pomiędzy stronami przedmiotowego postępowania sprowadza się do kwestii ustalonej daty mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w Policji. Odnosząc się do powyższego przywołać należy ugruntowany i jednolity pogląd orzecznictwa sądów administracyjnych, co do konstytutywnego charakteru decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza Policji ze służby, jako rozwiązującej istniejący dotąd, wiążący funkcjonariusza, powstały na podstawie mianowania (art. 28 ust. 1 u.o.p.) administracyjnoprawny stosunek służbowy (por. wyroki NSA: z 23 lutego 2024 r., III OSK 1944/22; z 13 września 2024 r., III OSK 359/23; z 10 grudnia 2025 r., III OSK 1654/25; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast skutki uchylenia decyzji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby określa cytowany już wyżej art. 42 ust. 1 u.o.p. w postaci przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Brzmienie ww. przepisu wprost wskazuje, iż wywołuje on sutki ex nunc, to jest na przyszłość. To zaś czyni prawidłowym stwierdzenie, że instytucja przywrócenia do służby oznacza zatem ponowne zatrudnienie, z tym tylko, że na warunkach sprzed zwolnienia. Stąd też brak jest podstaw prawnych, aby okres miedzy zwolnieniem ze służby a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą (por. wyrok NSA z 24 maja 1999 r., II SA 459/99 (LEX nr 47392); wyrok NSA z 2 lipca 2010 r., I OSK 113/10; wyrok WSA w Łodzi z 16 grudnia 2010 r., III SA/Łd 536/10; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się tym samym należy z wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, że wyeliminowanie wcześniejszej, wadliwej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie jest równoznaczne ze zniesieniem wszelkich skutków jakie decyzja ta wywołała. Przyjęcie tej koncepcji skutkowałoby bowiem powrotem do stanu jaki istniał przez jej wydaniem, w tym uznaniem, że skarżący w sposób nieprzerwany pełnił i nadal pełni służbę. To zaś pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 42 ust. 1 u.o.p., jak i prowadziłoby w rzeczywistości do jego niewykonalności. Nie można bowiem przywrócić do służby policjanta, który w tej służbie pozostaje. Stąd też, wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącego, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia 20 października 2023 r., nr [...] skutkowało przywróceniem poprzednio istniejącego stosunku służbowego skarżącego i to od dnia, w którym nastąpiło jego rozwiązanie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wskazując na brak istnienia "jakichkolwiek przeszkód orzeczenia o mianowaniu skarżącego na stanowisko równorzędne, z datą 17 września 2023 r." pełnomocnik skarżącego nie wskazał jednocześnie na podstawy prawne, które w jego ocenie uprawniałyby organy administracji do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie ograniczył się jedynie do przywołania, wskazanego już wyżej wydanego w stosunku do osoby skarżącego prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2024 r. Niejako na marginesie zaznaczyć należy, że z uzasadnienia ww. wyroku nie wnika bezspornie aby orzeczone zwolnienie skarżącego ze służby w Policji było bezzasadne. Jako przyczynę wadliwości decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, skutkującą jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego Sąd wskazał brak należytego rozważenia, czy w związku z przedstawieniem skarżącemu skonkretyzowanego zarzutu popełnienia przestępstwa, zachodzi możliwość dalszego pozostawienia policjanta w służbie, czy też ważny interes służby wymaga zwolnienia go ze służby. Sąd stwierdził dodatkowo naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym żądanie mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe z dniem 17 września 2023 r. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Z tych samych przyczyn za nieuprawnione uznać należało stwierdzenie pełnomocnika skarżącego, co do zasadności uwzględnienia wcześniejszych, załączonych do akt sprawy, aktualnych w dacie przywrócenia do służby orzeczeń lekarskich stwierdzających zdolność skarżącego do służby w Policji. Jak już bowiem wcześniej wskazano przepis art. 42 ust. 3 u.o.p. obliguje organ do ustalenia, czy policjant przywrócony do służby z mocy prawa może być dopuszczony do jej pełnienia. Ustalenia w tym zakresie obejmują także kwestie stanu zdrowia skarżącego i następują w oparciu o orzeczenie właściwej miejscowo komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, której zasady działania i tryb orzekania regulują przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 310). Podstawę skierowania do tej komisji i obowiązek poddania się badaniom zleconym przez tę komisję wynika natomiast z art. 40 i art. 40a u.o.p. Dodatkowo, niezależnie od powyższego, a na co słusznie wskazał Komendant Wojewódzki Policji w Opolu stosownie do art. 71b u.o.p. w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. Rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych określa wydane na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 71b ust. 18 u.o.p. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie badań okresowych i kontrolnych policjantów (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2107). Wobec powyższego zarzuty skargi, co do naruszenia art. 42 ust. 1 i ust. 4 u.o.p. uznać należało za niezasadne. Natomiast, co od podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. wskazać należy, iż zgodnie z jego treścią organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis ten statuuje tzw. zasadę zakazu reformationis in peius, która ma za zadanie chronić interesy strony, która wniosła odwołanie od niekorzystnej jej zdaniem decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może więc wydać decyzji na niekorzyść strony i pogorszyć w ten sposób jej dotychczasowej sytuacji prawnej. Zawarty w art. 139 k.p.a. zakaz orzekania na niekorzyść strony nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca wprowadził bowiem ograniczenia w stosowaniu ww. zakazu w sytuacji, gdy objęta odwołaniem decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Przy czym, co istotne konstrukcja art. 139 k.p.a. wskazuje, że obydwie wymienione w nim przesłanki odstąpienia od zakazu reformationis in peius są samodzielne, mają charakter wyjątku od zasady i jako takie nie podlegają wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 31 października 2023 r., I OSK 1486/22; z 11 stycznia 2022 r., I OSK 635/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa, dopuszczające możliwość orzeczenia na niekorzyść strony odwołującej się, należy rozumieć, jako przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty. W sposób rażący można naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., I OSK 635/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast interes społeczny, to klauzula generalna, niezdefiniowana przepisami k.p.a., którą postrzegać należy, jako dobro ogółu obywateli lub społeczności lokalnej. To zaś oznacza, że jej treść podlega konkretyzacji na tle okoliczności konkretnego przypadku, której dokonuje organ orzekający (pod. Chróścielewski Wojciech [red.], Krawczyk Agnieszka [red.], Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; WKP 2025). Rozstrzygając sprawę na niekorzyść strony odwołującej się organ odwoławczy zobowiązany jest szczegółowo wykazać w uzasadnieniu swojej decyzji, że w sprawie wystąpił stan, o którym mowa w art. 139 k.p.a. (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2020 r., II OSK 1455/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wskazując na motywy podjętej w spornym zakresie decyzji, odwołując się zarówno do treści art. 110 § 1 k.p.a. regulującego kwestię związania organu decyzją administracyjną, jak i obowiązujących przepisów u.o.p., w tym art. 42 ust. 4 i art. 99 ust. 1 ustawy odnoszące się do przysługującego funkcjonariuszowi Policji prawa do uposażenia, wyjaśnił dlaczego mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe z dniem 8 lipca 2025 r., na podstawie rozkazu personalnego z późniejszej daty, 22 sierpnia 2025 r., doręczonego skutecznie w dniu 8 września 2025 r., czyniło niemożliwym zastosowanie się przez skarżącego do obowiązków wynikających z rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i nie mogło stanowić podstawy do nabycia przez stronę uprawnień wynikających z przepisów u.o.p. Wskazał jednocześnie na motyw, którymi kierował się ustalając datę mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe na dzień 9 września 2025 r. Przedstawioną w powyższym zakresie argumentację odniósł obszernie, w sposób adekwatny do ustawowych zadań Policji, wiążąc powyższe z interesem społecznym, który w tym konkretnym przypadku, zdaniem organu pozostaje zbieżny z interesem służby. To zaś, w ocenie Sądu uprawniało organ do podjęcia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym, z odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 139 k.p.a. Natomiast, co do pozostałej argumentacji skargi Sąd stwierdza, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej argumenty odnoszące się do kwestii okoliczności i zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, jak i wadliwości przeprowadzonego w tym zakresie postępowania administracyjnego; nieposzlakowanej, zgodnie z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności, opinii skarżącego jako funkcjonariusza Policji; braku udzielenia stronie niezbędnej pomocy psychologicznej ze strony przełożonych służbowych. Wskazane wyżej okoliczności pozostają poza zakresem sprawowanej przez Sąd kontroli objętego skargą rozkazu personalnego z dnia 24 listopada 2025 r. wydanego w sprawie mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Z tych samych przyczyn Sąd jedynie informacyjnie postrzega przedłożone do akt sądowych pismo procesowe pełnomocnika organu, wskazujące na fakt wydania w stosunku do osoby skarżącego nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Karny z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt [...]. Reasumując Sąd stwierdza, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6 k.p.a. W toku postępowania zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Kierowały się przy tym zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, o czym stanowi art. 8 § 1 k.p.a. Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarownie w motywach uzasadnień wydanych w sprawie rozstrzygnięć, sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Natomiast sam fakt, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego nie świadczy automatycznie o jego wadliwości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.