III OSK 3474/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2169/22 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 sierpnia 2023 r., II SA/Wa 2169/22, po rozpoznaniu skargi P.O. (dalej: "skarżący") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 12 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 28 czerwca 2022 r., nr [...] oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Stołeczny Policji wnioskiem personalnym z 22 czerwca 2022 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ pierwszej instancji") o zwolnienie skarżącego - specjalisty Wydziału [...] Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. delegowanego z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] - z 30 czerwca 2022 r. z zajmowanego stanowiska i z 1 lipca 2022 r. przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Wniosek motywowany był koniecznością zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez wymienioną jednostkę organizacyjną. KGP rozkazem personalnym z 28 czerwca 2022 r., nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882, z późn. zm., dalej: "ustawa o Policji"), z 30 czerwca 2022 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z 1 lipca 2022 r. przeniósł go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Kopia rozstrzygnięcia została przekazana skarżącemu za pośrednictwem faksu 30 czerwca 2022 r. 9 września 2022 r. skarżący złożył odwołanie, jednocześnie zwracając się z wnioskiem o przywrócenie terminu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "MSWiA", "organ drugiej instancji") postanowieniem z 10 października 2022 r., nr [...], przywrócił skarżącemu termin do wniesienia odwołania. Następnie MSWiA decyzją z 12 października 2022 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego na 19 lipca 2022 r. i nowy termin przeniesienia do Komendy Powiatowej Policji w [...] na 20 lipca 2022 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podkreślił, że ustawa o Policji nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu organu, który kierować się powinien potrzebą służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. MSWiA wskazał, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od przebiegu jego służby, kwalifikacji zawodowych, czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Organ drugiej instancji zwrócił jednak uwagę, że w przypadku przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na organie administracji spoczywa obowiązek wszechstronnego zbadania i rozważenia sprawy. MSWiA podkreślił przy tym, że każda decyzja administracyjna oparta na swobodnym uznaniu musi odpowiadać warunkom określonym w przepisach prawa materialnego, jak również prawa procesowego. Organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę, której rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy, powinien ze szczególną skrupulatnością wyjaśnić stan faktyczny sprawy i w konsekwencji wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 7, 77 i 80 k.p.a.). Odwołując się do treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, MSWiA zaznaczył, że jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań Policji jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Stosunek służbowy ma przede wszystkim stwarzać warunki umożliwiające w sposób jak najbardziej pełny realizację zadań wytyczonych Policji, a odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych tych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. Organ drugiej instancji podkreślił, że organy Policji zobowiązane są do podejmowania takich działań, aby zmiany kadrowe w poszczególnych jednostkach zaspokajały aktualne potrzeby służby. Podejmując decyzje kadrowe w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy, dokonuje się wszechstronnej oceny całokształtu okoliczności w taki sposób, aby osiągnąć możliwie najlepszy efekt. Konieczne jest przy tym uwzględnienie predyspozycji danego funkcjonariusza, w tym przede wszystkim doświadczenie, kwalifikacje zawodowe oraz innych jego cech. Organ drugiej instancji wskazał jednocześnie, że Komendant Główny Policji nie może przy tym deprecjonować potrzeb jednych jednostek Policji względem drugich. Musi w pierwszym rzędzie rozpoznać potrzeby służby w szerszym aspekcie, niż to czyni podległy mu kierownik jednostki organizacyjnej Policji. Musi mieć bowiem na uwadze interes służby, który w tym przypadku tożsamy jest z interesem całej formacji. Zatem organ ten musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, jeśli ten pierwszy jest zbieżny z interesem służby. W ocenie MSWiA, interes policjanta nie może przeważać nad interesem służby, a w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Przekładając powyższe na stan niniejszej sprawy, organ drugiej instancji odnotował, że przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] podyktowane było koniecznością zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez wskazaną jednostkę organizacyjną. W ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, dotychczasowe doświadczenie zawodowe skarżącego i jego służba gwarantowały należyte wykonywania nowych obowiązków. Zdaniem MSWiA, w tym ujęciu przeniesienie skarżącego, stanowiąc wzmocnienie stanu osobowego Komendy Powiatowej Policji w [...], przyczyniając się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania powyższej jednostki, leży w interesie społecznym. Organ drugiej instancji podkreślił przy tym, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od przebiegu jego służby, kwalifikacji zawodowych, czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Umożliwia to właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Zdaniem organu drugiej instancji, nierealizowanie przez skarżącego, po jego przeniesieniu do Komendy Powiatowej Policji w [...], zadań, które dotychczas wykonywał nie jest równoznaczne z tym, że nowy przełożony właściwy w sprawach osobowych nie korzysta lub nie będzie korzystał w sposób odpowiedni z jego doświadczenia i kwalifikacji zawodowych. MSWiA dodał, że nieuprawnione jest także deprecjonowanie jakiejkolwiek służby, niezależnie od jej charakteru, czy jednostki, bądź komórki organizacyjnej Policji, w której policjant jest zobowiązany do jej pełnienia. Świadczenie służby przez wykonywanie zadań takich jak zwalczanie cyberprzestępczości jest tak samo istotne jak wykonywanie innych obowiązków służbowych, w tym w szczególności w tzw. jednostkach liniowych Policji. Nie świadczy to o degradacji danego funkcjonariusza, ale o konieczności wykorzystania posiadanych przez niego umiejętności. Służba wiąże się immanentnie z dyspozycyjnością, a ta zobowiązuje do dostosowania się przez funkcjonariusza do nowych potrzeb służby. Organ drugiej instancji skonstatował, że zaskarżonej decyzji nie można rozpatrywać w kategoriach marnotrawienia kompetencji uzyskanych w trakcie szkoleń skarżącego, który po przeniesieniu do Komendy Powiatowej Policji w [...] nie będzie wykonywał żadnych działań specjalistycznych zgodnych z kwalifikacjami. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym na wstępie wyrokiem z 17 sierpnia 2023 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozkaz personalny w sprawie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego z urzędu lub na wniosek zainteresowanego funkcjonariusza w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to przyznanie organowi administracji publicznej luzu decyzyjnego, polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi jednak mieścić się w granicach zakreślonych w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ocena, czy przy podejmowaniu rozkazu personalnego o przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego wymaga zatem ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Sąd Wojewódzki podkreślił przy tym, że w sprawach rozstrzyganych w granicach uznania administracyjnego sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego, oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego, jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach tzw. luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przyznanie organowi uprawnienia do wydania decyzji uznaniowej o przeniesieniu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji nie oznacza zatem, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Właściwy przełożony, wydając stosowny rozkaz personalny, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i rozstrzygania. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji (rozkazu personalnego) właściwy organ Policji musi zatem kierować się, określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi jego obowiązki w postępowaniu dowodowym. Biorąc powyższe wskazania pod uwagę, Sąd pierwszej instancji uznał, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających zweryfikować, czy zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]zostało poprzedzone rozważeniem wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a nawet ustalić, wskutek powierzchowności i ogólnikowości uzasadnień wydanych decyzji, jakie w istocie konkretne okoliczności wzięto pod uwagę. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, ze złożonego w sprawie wniosku oraz uzasadnienia rozkazu personalnego KGP nie wynika, dlaczego przeniesienie skarżącego do KPP w [...] przyczyni się do "zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez wymienioną jednostkę organizacyjną Komendy Stołecznej Policji". Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przywołana w toku postępowania argumentacja była ogólna i oczywista, możliwa do powołania w każdej sprawie przeniesienia policjanta do pełnienia obowiązków w innej jednostce organizacyjnej Policji, co powoduje, że nie można jej uznać za dotyczącą zindywidualizowanego rozstrzygnięcia przeniesienia dokonanego w tej konkretnej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że analiza treści uzasadnień nie pozwala także przyjąć, że organy rozważały w sprawie słuszny interes skarżącego. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji, nie kwestionując warunkowanej dobrem służby potrzeby daleko idącej dyspozycyjności funkcjonariuszy Policji, odnotował, że skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w jednostce organizacyjnej Policji w miejscowości oddalonej o około 40 km od miejsca zamieszkania. Natomiast w styczniu 2022 r. wnosił on do Komendanta Rejonowego Policji [...] o ustalenie godzin służby pomiędzy 6:00 a 14:00, powołując w uzasadnieniu wniosku okoliczności dotyczące stanu zdrowia małoletniego syna i konieczności jego uczestnictwa w zajęciach sportowych rekomendowanych przy zdiagnozowanym schorzeniu, które odbywają się w miejscu zamieszkania syna. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd Wojewódzki uznał, że organy nie wykonały ciążącego na nich obowiązku i nie wykazały, że interes publiczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga przedłożenia nad indywidualny interes skarżącego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, uzasadnienie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji jest lakoniczne i nie zawiera w istocie żadnego wyjaśnienia powodów zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Natomiast w ocenie Sądu Wojewódzkiego, uzasadnienie organu drugiej instancji zawiera wprawdzie prawidłowe stanowisko odnośnie do charakteru decyzji podejmowanych w oparciu o art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i obowiązków organów w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gromadzenia materiału dowodowego i uzasadnienia rozstrzygnięcia. Pozbawione jest jednak jakichkolwiek zindywidualizowanych ustaleń, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że decyzja ta nie nosi cech dowolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że rozstrzygając w oparciu o art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 ustawy o Policji organy powinny uwzględnić konieczność podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego (interesu służby) i słusznego interesu skarżącego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz odpowiednio zindywidualizowanego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Od powyższego wyroku MSWiA wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że rozstrzygając w oparciu o art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 ustawy o Policji organy powinny uwzględnić, trafnie dostrzeżoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, konieczność podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego (interesu służby) i słusznego interesu funkcjonariusza, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz odpowiednio zindywidualizowanego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, gdy konieczność uwzględnienia interesu społecznego i partykularnego interesu strony nie oznacza natomiast obowiązku automatycznego równoważenia tych dóbr, zwłaszcza w sytuacji, gdy są one sobie przeciwstawne. W tym kontekście istotne jest, iż charakter służby publicznej (służby w Policji) wymaga od funkcjonariuszy podporządkowania się szczególnego rodzaju reżimowi panującemu w tej formacji. Sam z kolei interes funkcjonariusza jest istotny, ale wyłącznie w sytuacji, w której nie stoi w oczywistej sprzeczności z interesem służby. W przeciwnym razie konieczna byłaby zmiana kształtu i struktury całej formacji oraz formuła pełnionej przez funkcjonariuszy służby. Policjanci są zatrudniani bowiem po to, by realizować cele tej organizacji. Zatem muszą poddać się szczególnego rodzaju reżimowi, który nakazuje pełnienie służby w taki sposób jaki wynika z aktualnych potrzeb, a nie w taki sposób, w jaki, w subiektywnej ocenie samego funkcjonariusza, byłoby to najbardziej efektywne. Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, że konieczność wzmocnienia stanu kadrowego określonej jednostki Policji, w celu właściwego i prawidłowego wykonywania zadań przez tę jednostkę Policji, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia do podjęcia decyzji o charakterze uznaniowym, a tym samym, że uzasadnienie jej tą okolicznością czyni ją dowolną, bo podjętą z przekroczeniem uznania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny do dokonywania jakichkolwiek ocen prowadzonej przez organy Policji polityki kadrowej. Uwzględnienie interesu społecznego i interesu strony nie jest natomiast tożsame z koniecznością równoważenia tych dóbr, jeśli są one przeciwstawne; a także, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że instytucja zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce Policji w tym przypadku połączona była (lub mogła być połączona) z mianowaniem na stanowisko w tej jednostce Policji, a tym samym, by organ administracyjny (Komendant Główny Policji) zobligowany był do odniesienia się do tego w jaki sposób przeniesiony policjant zostanie zagospodarowany w tej jednostce Policji przez nowego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, - art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w związku z art. 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ może wyjść poza ustalony przedmiot sprawy, gdy w przypadku przeniesienia, o którym mowa w art. 36 ustawy o Policji, konieczne jest wytyczenie granic sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Granice sprawy administracyjnej determinują bowiem organ do wykonania określonych czynności w ramach prowadzonego postępowania. Organ nie jest uprawniony do wyjścia poza ustalony przedmiot sprawy. Przedmiot ten nie może być również zmieniany albo rozszerzany w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, wszczętego na konkretnej podstawie prawnej. Organ wszczynając postępowanie w konkretnej sprawie nie jest zatem uprawniony do badania okoliczności niemających znaczenia (irrelewantnych) dla przedmiotu tego postępowania. Relewantna z punktu widzenia sprawy administracyjnej dotyczącej przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji jest wyłącznie kwestia samego przeniesienia z jednej jednostki Policji do drugiej. Oczywiście w omawianej sprawie Komendant Główny Policji podejmując decyzję o przeniesieniu funkcjonariusza do innej jednostki Policji zobowiązany jest uprzednio zwolnić policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego. Zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego jest jednak odrębną (od przeniesienia) sprawą administracyjną, chociaż sprawy te są ze sobą funkcjonalnie niezwiązane (przeniesienie policjanta do dalszej służby w innej jednostce Policji poprzedza zwolnienie go z zajmowanego stanowiska służbowego). W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji zmienił status służbowy policjanta, bo zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego, a następnie przeniósł go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji. Wobec tego rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z 28 czerwca 2022 r. rozstrzyga dwie niezależne i niekonkurencyjne w stosunku do siebie sprawy administracyjne. Pierwszą z nich jest zwolnienie ze stanowiska służbowego. Druga dotyczy przeniesienia. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z 28 czerwca 2022 r. inkorporuje wobec tego dwie odrębne decyzje administracyjne, tyle, że zawarte w jednym dokumencie. Osnowa pierwszego rozstrzygnięcia ogranicza się do zwolnienia policjanta z uprzednio zajmowanego stanowiska służbowego, drugie do samego przeniesienia policjanta pozostającego bez przydziału służbowego z jednostki Policji, w której dotychczas pełnił służbę do innej jednostki Policji. Podstawą prawną obu rozstrzygnięć jest art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Z uwagi na powyższe zarzuty MSWiA wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności przedstawionych zarzutów kasacyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego umocowany do reprezentowania go wyłącznie przed Sądem pierwszej instancji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wezwanie do przedstawienia odpowiedniego pełnomocnictwa uprawniającego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pozostało bez odpowiedzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Naruszenie przepisów postępowania może nastąpić przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a więc może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19, 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Rozpoznanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania musi zostać poprzedzone uwagą, że mogą one zostać uwzględnione jedynie wtedy, gdy ich uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. in fine, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II GSK 784/10 i przywołane w nim: wyrok SN z 21 marca 2007 r., I CSK 459/06; wyrok SN z 21 marca 2006 r., I CSK 63/05; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 508). Najdalej idący zarzut dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten wyznacza wymogi prawidłowo skonstruowanego uzasadnienia wyroku. Należą do nich zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1751/11). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia powyższego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dodatkowo, zważywszy na treść zarzutów skargi kasacyjnej, szczególnego podkreślenia wymaga, że za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakwestionowane orzeczenie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Z zaskarżonego orzeczenia wynika jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów ustawy o Policji. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat oraz wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna, co czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nieskutecznym. Fakt, że MSWiA nie zgadza się z argumentacją Sądu pierwszej instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu i nie został nią przekonany nie oznacza, że nie doszło do dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej zgłoszony został także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uzasadniony, jeżeli sąd nie zauważy lub nie weźmie pod uwagę niewskazanego w skardze naruszenia lub niezastosowania istotnego dla sprawy przepisu prawnego albo pominie ważną okoliczność faktyczną. Chodzi zatem o takie sytuacje, które wskazują na to, że w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, względnie gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy zarzuty bądź powołała dowody, które zostały przez sąd wojewódzki pominięte (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2018 r., II GSK 96/17), nie zaś o przypadki, w których sąd ocenił wszystkie doniosłe prawnie okoliczności w ramach prawidłowo przyjętego stanu sprawy, jednakże ocena ta była, zdaniem skarżącego kasacyjnie, błędna (popełniony został błąd wykładni lub subsumcji). MSWiA stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie powołał się na wystąpienie którejkolwiek z powyższych sytuacji, co czyni zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. pozbawionym usprawiedliwionych podstaw. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy w pierwszej kolejności odnotować, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Natomiast art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy określają uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Ustawa o Policji nie określa szczegółowych warunków przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości. Nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi powinien się kierować organ podejmujący taką decyzję. Tak sformułowany przepis pozwala stwierdzić, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który powinien kierować się kryterium potrzeby służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Wydana w tym zakresie decyzja ma charakter fakultatywny i uznaniowy. Przyjęcie takiego rozwiązania podnosi znaczenie prawidłowego uzasadnienia rozkazu. Musi z niego wynikać, dlaczego pomimo braku obowiązku oraz różnych możliwościach rozstrzygnięcia, organ zdecydował się na takie, a nie inne działanie. Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia zatem od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji spełniającej wymogi określone w przepisach art. 107 k.p.a. Sytuacja jest przeciwna - organ, prowadząc postępowanie, w wyniku którego ma zostać wydana decyzja uznaniowa, ma obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Dokonana w postępowaniu administracyjnym ocena dowodów w oparciu o swobodne uznanie z art. 80 k.p.a. nie może nosić cech dowolności (por. M. Dyl [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, 2023, art. 107, Nb 56). Sądowoadministracyjna kontrola legalności decyzji uznaniowych jest ograniczona i zmierza do ustalenia wskazanych powyżej okoliczności, tj. oceny, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa wydanie decyzji było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic swojej dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Przyznanie w ustawie o Policji uprawnienia do względnie swobodnego kształtowania struktury organizacyjnej oraz doboru funkcjonariuszy nie oznacza zatem prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Ramy tego uznania wyznacza bowiem z jednej strony art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym wypadku interes służbowy Policji), z drugiej zaś strony interes indywidualny policjanta. Wydając taką decyzję organ powinien zatem kierować się nie tylko kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, ale też musi mieć na uwadze słuszny interes policjanta. Oba te interesy organ jest więc zobligowany wyważyć. Powyższe nie oznacza, że interes służby i interes funkcjonariusza są równoważne. Wbrew zastrzeżeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie postawił takiej tezy. Policja jest formacją pełniącą służebną rolę wobec społeczeństwa, a jej misją jest realizacja jednego z najważniejszych zadań państwa, jakim jest utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stosunek służbowy policjanta musi zatem być ukształtowany w sposób odpowiadający wadze nałożonych na niego zadań oraz umożliwiający ich skuteczną realizację. Z uwagi na to wyróżnia się on wzmożoną dyspozycyjnością, dotyczącą miejsca, czasu, rodzaju wykonywanych czynności służbowych oraz zwiększonym stopniem podporządkowania wobec przełożonych, a także związaną z tym odpowiedzialnością. W przypadku konfliktu interesu służby z interesem funkcjonariusza, co do zasady, pierwszeństwo należy przyznać pierwszej wartości. Uprawnione organy nie mogą jednak całkowicie zignorować interesu policjanta. W tym zakresie po pierwsze, w miarę możliwości, należy podejmować czynności zmierzające do uniknięcia konfliktu między spornymi interesami lub jego minimalizacją. Po drugie, w przypadku gdy spór jest nieunikniony, w sposób odpowiedni, uwzględniając zasady uzasadniania decyzji uznaniowych, wyjaśnić funkcjonariuszowi powody wydanego rozstrzygnięcia. Działanie w ten sposób sprzyja realizacji zasady pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz przekonywania (art. 11 k.p.a.). Odpowiednie zakomunikowanie policjantowi konieczności wzmocnienia innej jednostki organizacyjnej Policji oraz wyjaśnienie dlaczego to on został wytypowany do realizacji tego zadania, wpływa na przekonanie go o słuszności takiego rozwiązania, zwiększa jego morale, a w konsekwencji prowadzi do lepszej realizacji nowych obowiązków, co jest zgodne z interesem służby. Powyższe wskazania prowadzą do wniosku, że zwolnienie ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wymaga apriorycznego i ex ante stwierdzenia, iż potrzeby jednostki, do której przenoszony jest policjant, są ważniejsze niż potrzeby dotychczasowej jednostki, a właściwości kompetencyjno-osobowościowe policjanta ze względu na potrzeby służby w nowej jednostce uzasadniają przeniesienie skonkretyzowanego funkcjonariusza. Tylko takie działanie może być ocenione jako działanie zgodne z interesem służby oraz z poszanowaniem interesu przenoszonego funkcjonariusza. Taka wykładnia przepisów prawa materialnego wymaga, aby tego rodzaju okoliczności faktyczne znalazły się w treści uzasadnienia rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z: 10 października 2023 r., III OSK 5116/21, 13 marca 2024 r. III OSK 4903/21). Powyższa konstatacja nie oznacza ingerencji sądu administracyjnego w politykę kadrową Policji. Jej kształtowanie pozostawione jest kierownictwu odpowiednich resortów. Zadaniem wymiaru sprawiedliwości nie jest ocena słuszności i celowości prowadzonej polityki kadrowej, ale kontrola prawidłowości przeprowadzenia procedury oraz eliminowanie z obiegu arbitralnych, niedostatecznie uzasadnionych lub podjętych przy użyciu niedozwolonych kryteriów rozstrzygnięć, które w efekcie wykraczają poza dozwolony zakres uznania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje przyjętego w Policji modelu organizacyjnego, który wymusza ustanowienie odpowiednich mechanizmów umożliwiających elastyczne kształtowanie stanów kadrowych w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych tych jednostek. Jednocześnie podziela jednak zdanie Sądu pierwszej instancji, że działania organów Policji powinny być legalne (art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a.), a więc mieć prawidłowo określone podstawy prawne, które są adekwatne oraz możliwe są do zastosowania w obiektywnie ustalonych okolicznościach faktycznych (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), przy zachowaniu zasad ogólnych, z których wynika swobodna, a nie dowolna ocena znajdujących się w sprawie dowodów (art. 80 k.p.a.). Inna wykładnia prowadziłaby do stanu, w którym kontrola sądu administracyjnego byłaby iluzoryczna. Przekładając powyższe ustalenia na stan niniejszej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, że decyzje organów obu instancji pozbawione były argumentacji pozwalającej na weryfikację, czy zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienie go do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] rzeczywiście zostało poprzedzone ustaleniem wszelkich istotnych okoliczności. Uzasadnienie rozkazu KGP jest lakoniczne i zdawkowe, a decyzja MSWiA, choć rozbudowana, ma de facto charakter decyzji blankietowej, pozbawionej indywidualnej argumentacji. Niemal w całości mogłaby bowiem znaleźć zastosowanie do każdego rozstrzygnięcia w tego typu sprawach osobowych. W świetle powyższych wyjaśnień, zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 oraz 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji należy uznać za nieuzasadniony. Nie ma także podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 1 k.p.a., polegającego na przyjęciu możliwości wykroczenia poza wytyczone granice sprawy administracyjnej. Prawdą jest, że rozkaz personalny KGP z 28 czerwca 2022 r., nr [...]dotyczył dwóch odrębnych spraw administracyjnych, tj. kwestii zwolnienia skarżącego ze stanowiska, a także przeniesienia go do innej jednostki Policji. Rozstrzygnięcie to zawierało dwie odrębne decyzje administracyjne, inkorporowane w jednym dokumencie. Tym samym rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji zawierał też dwie odrębne osnowy. Pierwsza osnowa rozstrzygała wyłącznie o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego – od tego momentu pozostawał on bez przydziału służbowego. Druga osnowa rozstrzygała natomiast wyłącznie o przeniesieniu uprzednio zwolnionego ze stanowiska służbowego (a więc pozostającego bez przydziału służbowego) funkcjonariusza do innej jednostki Policji. MSWiA trafnie podnosi także, że kwestia późniejszego mianowania na stanowisko służbowe w nowej jednostce Policji, do której skarżący został przeniesiony, stanowi odrębną sprawę administracyjną. W wyniku przeniesienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, przeniesiony policjant nie jest automatycznie mianowany na określone stanowisko służbowe, ale czynność ta wymaga wydania odrębnego rozstrzygnięcia. Samo przeniesienie, a także poprzedzające je zwolnienie policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce Policji, w której pełnił służbę przed przeniesieniem, nie wywołuje bowiem takiego skutku. Kompetencja w zakresie mianowania policjanta na stanowisko służbowe wynika z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, a więc należy wyłącznie do przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Należy przy tym zastrzec, że musi to być aktualny przełożony właściwy w sprawach osobowych policjanta. Jeśli przeniesienie łączy się ze zmianą takiego przełożonego, to jest oczywiste, że dotychczasowy przełożony, wskutek tego przeniesienia, traci władztwo nad policjantem na rzecz nowego przełożonego właściwego w sprawach osobowych (por. wyrok NSA z 3 września 2024 r., III OSK 2655/23). Wydanie rozstrzygnięcia w tym zakresie przez dotychczasowego przełożonego właściwego w sprawach osobowych przeniesionego policjanta (który przestał być tym przełożonym w wyniku przeniesienia) jawiłoby się jako nieuprawnione, nie miałoby bowiem oparcia w przepisach prawa. Decyzja administracyjna w tym zakresie byłaby dotknięta wadą kwalifikowaną, co skutkowałoby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności jako decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości (por. Paweł Gacek, glosa do wyroku WSA z dnia 12 stycznia 2021 r., II SA/Wa 1843/20, St. Iur. Toruń. 2021/2/527-542). Niezależnie od słuszności powyższych stwierdzeń, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej polemizuje jednak z tezą, która nie została wyrażona w zaskarżonym wyroku. Sąd pierwszej instancji w żadnym fragmencie uzasadnienia nie nakazał, aby ponownie rozpatrując sprawę, w rozkazie dotyczącym zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, organ Policji winien był wskazać konkretne stanowisko, na które skarżący powinien być nominowany. Przeniesienie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, ogranicza się wyłącznie do usytuowania funkcjonariusza "na stanie" nowej jednostki Policji. Policjant ten zasila kadrowo tę jednostkę Policji, ale nie zostaje automatycznie w wyniku tego przeniesienia mianowany na konkretne stanowisko służbowe. Pozostaje on bez przydziału służbowego do czasu podjęcia wobec niego decyzji w tym zakresie przez aktualnego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, tj. tego, który stał się nim po przeniesieniu funkcjonariusza. Zatem, jak zostało to już powyższej wskazane, uzasadniając decyzję uznaniową dotyczącą przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki, uprawniony organ zobowiązany jest do wskazania, dlaczego pozostaje to w interesie służby oraz jakie argumenty przemawiały za wybraniem do realizacji tego zadania akurat tego funkcjonariusza. Nie oznacza to jednak, że rozkaz ten powinien zawierać wyznaczenie indywidualnego stanowiska, na które zostanie on mianowany. Tego rodzaju rozstrzygnięcie stanowiłoby wykroczenie poza zakres przyznanych organowi kompetencji. Ponownie należy podkreślić jednak, że tego rodzaju nakaz nie został wyrażony w orzeczeniu Sądu Wojewódzkiego. W świetle powyższych wyjaśnień, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, a zatem ma charakter ogólny (blankietowy) i wynikowy. Jest to przepis procesowy normujący sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji. Tego typ przepis, co do zasady, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut jego naruszenia zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym, jej zdaniem, Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Skuteczność tego zarzutu determinowana jest zatem oceną pozostałych wskazanych przez autora skargi kasacyjnej uchybień, które, jak zostało to już wcześniej wykazane, okazały się bezzasadne. Skutkuje to bezskutecznością zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z powyższych przyczyn, mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie został uwzględniony, z uwagi na nieprzedstawienie przez pełnomocnika upoważnienia do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.