I SA/Op 60/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant St. specjalista Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Rektora Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie z dnia 17 listopada 2025 r., nr D2.AF-438-27-1/25 w przedmiocie zezwolenia na warunkowe kontynuowanie studiów 1) uchyla punkt 2 zaskarżonej decyzji, 2) zasądza od Rektora Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie na rzecz skarżącego K. N. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. N. (dalej zwanego skarżącym lub studentem) jest decyzja Rektora Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie (dalej Rektor, organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) z dnia 17 listopada 2025 r., nr D2.AF-438-27-1/25, którą uchylono w całości decyzję Prorektora ds. studenckich i dydaktyki Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie (dalej organ pierwszej instancji lub Prorektor) o skreśleniu skarżącego z listy studentów Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie (zwanej dalej też Uczelnią) i zezwolił na warunkowe kontynuowanie studiów. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący został wpisany na listę studentów studiów stacjonarnych Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie na kierunku [...]. Decyzją z dnia 30 września 2025 r., nr D2.AF-438-27/25, działając na podstawie art. 108 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą oraz na podstawie § 34 ust. 3 pkt 3 Regulaminu studiów Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie (zwanego dalej Regulaminem), Prorektor orzekł o skreśleniu skarżącego z listy studentów, rok [...] semestr [...] z dniem 30 września 2025 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie uzyskał zaliczeń ze wszystkich wymaganych przedmiotów przewidzianych w planie studiów do dnia 30 września 2025 r. Skarżący zakwestionował powyższą decyzję i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowanym odwołanie) zarzucił naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umożliwienie kontynuacji studiów na [...] semestrze roku akademickiego 2025/2026 z obowiązkiem uzupełnienia zaległości z semestru [...], wyznaczenie indywidualnego terminu na złożenie brakujących projektów z przedmiotów: [...], [...], [...] oraz [...], przeprowadzenie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn, dla których prace elektroniczne przesłane przez skarżącego prowadzącym nie zostały uwzględnione w ocenie końcowej; umożliwienie konsultacji z prowadzącymi w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących oceny prac studenta oraz rozważenie zastosowania wpisu warunkowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyczynami niezaliczenia semestru w wyznaczonym terminie były problemy zdrowotne oraz znaczna odległość od uczelni. Podniósł, że aktywnie uczestniczył w zajęciach oraz wszystkie prace przekazał w wersji elektronicznej, ale z niejasnych przyczyn nie zostały one uwzględnione w ocenie końcowej. Zarzucił, że jednozdaniowe uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i nie wyjaśnia przyczyn faktycznych i prawnych podjętej decyzji. Dalej skarżący opisał szczególne okoliczności sprawy, w tym: jego wiek i nadzwyczajne zaangażowanie w studia, wysoką frekwencję i aktywność w zajęciachcach, udział w programie [...], deklarację odpowiedzialności finansowej, brak przesłanek do obligatoryjnego skreślenia oraz do dyscyplinarnego charakteru decyzji oraz możliwość przesłuchania świadków na okoliczność potwierdzenia jego stanowiska. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego decyzją z dnia 17 listopada 2025 r. Rektor uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz zezwolił na warunkowe kontynuowanie studiów w semestrze [...] w roku akademickim 2025/2026 z obowiązkiem odrobienia zaległości, tj. uzyskania zaliczeń z przedmiotów: [...], [...], [...] w nieprzekraczalnym terminie do dnia 15 grudnia 2025 r. Jednocześnie organ zobligował studenta do uzgodnienia formy i daty zaliczeń osobiście z prowadzącymi przedmiotowe zajęcia do dnia 28 listopada 2025 r. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), dalej zwanej w skrócie K.p.a. oraz § 31 pkt 1, pkt 2, pkt 3 Regulaminu. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że stan niezaliczenia przez studenta ww. przedmiotów trwa od dłuższego czasu i wcześniej zapadły już dwie decyzje Uczelni z dnia 12 lutego 2024 r. i z dnia 28 lutego 2025 r., wyrażające zgodę na przedłużenie terminu ich zaliczenia. Skarżący nie dotrzymał jednak ustalonych terminów, co skutkowało koniecznością podjęcia decyzji o skreśleniu z listy studentów. Organ uwzględnił jednak wnioski merytoryczne odwołania. Dalej Rektor podniósł, że nie zdarza się zbyt często, aby umożliwiać studentowi dalsze studiowanie po raz trzeci z tych samych powodów, tzn. niezaliczenia w terminie przedmiotów objętych programem na danym kierunku studiów. Podkreślił, że przyczyny zajęcia przez organ stanowiska decyzyjnego korzystnego dla skarżącego są zasadniczo tylko w pewnej niewielkiej części zgodne z tymi z odwołania. Przede wszystkim organ nie podzielił zarzutów skarżącego, dotyczących strukturalnych szumów informacyjnych w kontaktach pomiędzy studentami a wykładowcami. Zwrócił uwagę, że Uczelnia dysponuje technologią i sprzętem, który taki kontakt gwarantuje w pełnym wymiarze i o każdym czasie. W ocenie organu budzi też najwyższą wątpliwość, że student - jak twierdzi - złożył wcześniej pracę umożliwiającą zaliczenie przedmiotu: [...]. Brak bowiem w zbiorze Uczelni takiego dokumentu. Pojawił się on dopiero jako załącznik przy odwołaniu i jest wstępnie aprobowany przez prowadzącego zajęcia. Końcowo organ uwzględnił argumenty studenta natury bytowej i zdrowotnej, ponieważ w ostatnim okresie poddany był hospitalizacji w związku [...], przeprowadzał się i miał problemy w pracy. Zdaniem organu mogło to mieć wpływ na braki w dotrzymywaniu terminów przewidzianych w procesie dydaktycznym Uczelni. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił jej naruszenie przepisów K.p.a., w tym: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy dotyczących realnych możliwości zaliczenia przez skarżącego kilku przedmiotów w bardzo krótkim terminie, mimo przyznania, że przez dłuższy okres zmagał się on z poważnymi problemami zdrowotnymi ([...], hospitalizacja) oraz zmianą miejsca zamieszkania i pracy; - art. 8 § 1 poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku zaliczenia trzech przedmiotów w terminie do 15 grudnia 2025 r., który pozostaje w oczywistej dysproporcji do zakresu tych przedmiotów i stanu zaawansowania prac, a także nieuwzględnienie, że część opóźnień wynikała z czynników niezależnych od skarżącego; - art. 107 § 3 poprzez sporządzenie uzasadnienia, które w istotnej części ma charakter ogólnikowy, nie odnosi się w sposób konkretny do przedstawionych dowodów (w tym korespondencji z prowadzącymi przedmioty) oraz nie wyjaśnia, dlaczego - przy uznaniu istnienia poważnych problemów zdrowotnych - organ przyjął tak restrykcyjny, "nieprzekraczalny" termin zaliczeń i nie zastosował łagodniejszego rozstrzygnięcia, np. dłuższego terminu zaliczeń, - art. 7 i art. 9 poprzez niewyjaśnienie i nieocenienie realiów organizacyjnych zaliczeń (terminów konsultacji, formy oddania prac, sposobu przekazywania wymagań), co przełożyło się na niewykonalność warunku w określonych terminach oraz naruszenie obowiązku rzetelnego informowania strony, a powyższe doprowadziło do sytuacji, w której jeden z prowadzących dopiero po doręczeniu decyzji rektora przekazał indywidualny zakres przedmiotu i następnie zakwestionował przygotowaną na jego podstawie pracę. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej nieprzekraczalny termin zaliczenia przedmiotów oraz obowiązek uzgodnienia formy i daty zaliczeń z prowadzącymi do dnia 28 listopada 2025 r. i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący częściowo ponowił argumentację odwołania, akcentując, że podjął działania w celu wykonania warunków, ale część prowadzących zaproponowała terminy po upływie terminu wyznaczonego w decyzji. Zdaniem skarżącego organ powinien uwzględnić okoliczność, że nałożony obowiązek dotyczył trzech rozbudowanych przedmiotów w okresie niespełna miesiąca od wydania decyzji. Zarzucił, że organ nie wyznaczył dłuższego terminu zaliczenia lub etapowego rozłożenia zaliczeń. W przekonaniu skarżącego organ obowiązany jest wydać decyzję w taki sposób, aby warunki wykonania tej decyzji były realnie możliwe do spełnienia, a uzasadnienie decyzji pozwalało na ocenę zgodności rozstrzygnięcia z zasadami proporcjonalności i zaufania obywatela do organów administracji publicznej. W końcowej części uzasadnienia skarżący przedstawił argumentację odnośnie do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ przedstawił obszerną argumentację faktyczną i prawną na poparcie swojego stanowiska. W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2026 r. swój udział w postępowaniu zgłosił pełnomocnik skarżącego, który wniósł o pilne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przedstawił dodatkową argumentację w tym zakresie. Postanowieniem z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Op 60/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części objętej wnioskiem. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wywody w niej zawarte, akcentując, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ocena działań skarżącego, ale ocena legalności działań organu administracji. Podniósł, że ze względu na termin doręczenia decyzji i narzucone w niej warunki była ona decyzją niewykonalną, naruszała zasadę proporcjonalności oraz nie zawierała właściwej analizy możliwości obiektywnego zaliczenia egzaminów w niej wskazanych. Zwrócił też uwagę, że decyzja nakładała na skarżącego obowiązki, które nie zależały wyłącznie od jego czynności. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że do odwołania z dnia 28 października 2025 r. dołączył, stosownie do pkt 12 załączników, opłacone pełnomocnictwo. Na potwierdzenie powyższego okazał odpis odwołania wraz z dokumentem pełnomocnictwa do złożenia odwołania udzielonego przez skarżącego w dniu 23 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, w tych granicach, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten został podjęty z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Postępowanie administracyjne objęte w niniejszej sprawie kontrolą Sądu dotyczyło zezwolenia na warunkowe kontynuowanie przez skarżącego studiów z obowiązkiem odrobienia zaległości z trzech przedmiotów w nieprzekraczalnym terminie do dnia 15 grudnia 2025 r. Jednocześnie organ zobligował skarżącego do uzgodnienia formy i daty zaliczeń osobiście z prowadzącymi przedmiotowe zajęcia do dnia 28 listopada 2025 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia podjętego w tym przedmiocie stanowiły przepisy cyt. już wyżej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742, z późn. zm.,), zwanej w dalszym ciągu nadal ustawą oraz przepisy Regulaminu Studiów Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Nysie, nadal zwanego Regulaminem. Ponadto dostrzec trzeba, że do postępowania w sprawie wydania zaskarżonej decyzji znajdowały zastosowanie przepisy cyt. już wyżej ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nadal zwanej K.p.a. Podkreślić bowiem trzeba, że warunkowe kontynuowanie studiów jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, a w zakresie tych spraw ustawodawca w żadnym zakresie nie wyłączył stosowania przepisów K.p.a. Stosownie do art. 75 ustawy Regulamin studiów, będący wyrazem przyznanej uczelniom autonomii, określa organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta. Zgodnie z § 31 ust. 1 Regulaminu na warunkowe kontynuowanie studiów w semestrze kolejnym (tzw. wpis warunkowy) zezwala dziekan wydziału na wniosek studenta, jeśli jego dotychczasowe wyniki w studiach pozwalają przypuszczać, że wyrówna on braki poprzedniego semestru związane z nieuzyskaniem zaliczeń ze wszystkich przedmiotów wyznaczonych jako obowiązkowe do zaliczenia w danym semestrze bez zakłóceń w kształceniu na następnym semestrze. W § 31 ust. 3 Regulaminu przyjęto natomiast, że studentowi, który uzyskał wpis warunkowy na semestr kolejny, dziekan wydziału wyznacza ostateczny termin odrobienia zaległości, który z wyjątkiem praktyk nie powinien przekroczyć jednego miesiąca. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, wydając na podstawie § 31 Regulaminu decyzję z dnia 17 listopada 2025 r. wyznaczył skarżącemu termin na odrobienie zaległości do dnia 15 grudnia 2025 r. oraz zobligował studenta do uzgodnienia formy i daty zaliczeń osobiście z prowadzącymi przedmiotowe zajęcia do dnia 28 listopada 2025 r. W ocenie Sądu skoro organ ustalił termin na zaliczenie zaległych przedmiotów krótszy niż maksymalny termin określony w § 31 Regulaminu to działał w ramach uznania, co wymagało od Rektora przekonującego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Element uznaniowości nie świadczy bowiem o tym, że decyzja polega na zupełnej dowolności działania organu. W przypadku decyzji uznaniowych na organie ciąży obowiązek dokładnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego. Decyzja taka jest poddana także szczególnym rygorom w zakresie uzasadnienia, które powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Organ powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne. Tak się jednak nie stało w niniejszej sprawie, ponieważ Rektor w kilkuzdaniowym uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił, dlaczego nie wyznaczył maksymalnego terminu przewidzianego w § 31 ust. 3 Regulaminu oraz nie wskazał, jakie okoliczności sprawy zadecydowały, że wyznaczony studentowi warunek jest możliwy do spełnienia. Organ w ogóle nie omówił i nie rozważył czy możliwości organizacyjne uczelni oraz zakres przedmiotów pozwalają na uzgodnienie formy i daty zaliczeń z prowadzącymi ww. przedmioty w terminie do dnia 28 listopada 2025 r. W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne stanowiące podstawę podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie zostały opisane. Nie zostały też rozważone okoliczności, na podstawie których organ uznał, że nałożone obowiązki w przypadku skarżącego były obiektywnie wykonalne. Sąd kontrolując sprawę nie może natomiast domyślać się jakie okoliczności organ wziął pod uwagę podejmując decyzję oraz jakim dowodom dał wiarę a jakim odmówił cechy wiarygodności. Sąd nie może ustalać stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Nie może zastąpić organów uczelni w ich powinnościach. Podkreślenia też wymaga, że przewidziane w przepisach wewnętrznych Uczelni przepisy co do możliwości decydowania o wyznaczeniu terminu odrobienia zaległości wymaga od organu – z uwagi na jego uznaniowy charakter – wyjaśnienia przyczyn takiego jego ustanowienia, a stanowisko organu w tym zakresie nie może być dowolne i musi wynikać z wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy, odzwierciedlonego następnie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych jest z kolei ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola Sądu obejmuje natomiast zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy ustalone okoliczności faktyczne zostały poddane wnikliwiej i rzetelnej ocenie oraz, czy nie zaistniały uchybienia w zakresie kompetencji organów wydających decyzję. Stosownie do powyższego Sąd uznał, że organ drugiej instancji wydając decyzję nie rozważył w sposób prawidłowy i wyczerpujący okoliczności faktycznych i nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie. W konsekwencji Sąd zgodził się ze skarżącym, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny w wpływ na wynik sprawy, a zaskarżone rozstrzygniecie uznać należało za dowolne. Doszło również do naruszenia określonej w art. 8 § 1 K.p.a. zasady proporcjonalności, bowiem organ wydając decyzję w ramach uznania administracyjnego, nie wyjaśnił, dlaczego wybrał rozwiązanie w postaci wyznaczenia terminu na zaliczenie zaległych przedmiotów krótszego niż przewiduje § 31 Regulaminu w okolicznościach przedmiotowej sprawy, jak też nie przedstawił należycie tych okoliczności. Zgodnie z ogólną zasadą prawdy obiektywnej określoną w art. 7 K.p.a. organy administracji, w toku prowadzonego postępowania, powinny podejmować z urzędu lub na wniosek strony wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. nakłada z kolei na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 K.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej przez organ oceny. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 K.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a. doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i powinno dokładnie wyjaśniać przyczyny dokonanej przez organ oceny, a w przypadku postępowania odwoławczego powinno także służyć przekonaniu strony odwołującej do tego, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę i rozważone w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Powinno ono zatem dokładnie wyjaśniać przyczyny dokonanej przez organ oceny. Nabiera ono przy tym szczególnego znaczenia w przypadku decyzji uznaniowej. W przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia wybór rodzaju rozstrzygnięcia, działanie organu musi polegać na wykazaniu w sposób szczegółowy i przekonujący, że w sprawie należało wydać takie, a nie inne rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uznaniowej uniemożliwia - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu prawem działania w ramach uznania oraz, czy podjęte rozstrzygnięcie nie wykracza poza te granice i nie jest rozstrzygnięciem dowolnym. Daje również podstawę do postawienia organom skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.) oraz wadliwie sporządzonego uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.), a więc dowolności (arbitralności) rozstrzygnięcia. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu organ nie ustalił bowiem i nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nie ocenił obiektywnej możliwości uzyskania przez skarżącego zaliczenia zaległych przedmiotów w terminie krótszym niż 1 miesiąc. Wskazane naruszenia były natomiast tego rodzaju, że uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny merytorycznej podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie nie mógł zostać konwalidowany późniejszymi wyjaśnieniami Rektora, zawartymi w odpowiedzi na skargę, w której przedstawiono rozbudowane uzasadnienie faktyczne i prawne. Zwrócić bowiem należy uwagę, że odpowiedź na skargę jest pismem procesowym skierowanym do Sądu i nie stanowi uzupełnienia zaskarżonego aktu, ani też nie służy wyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia, które powinny znaleźć się w jego uzasadnieniu. W związku z tym nie może zastępować uzasadnienia w tym znaczeniu, że rozważania zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą zostać potraktowane jako element uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stanowić przedmiotu kontroli Sądu. W tym stanie rzeczy wobec wykazanych uchybień, Sąd w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku Sąd postanowił o kosztach, na które składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł, ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215) oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się przede wszystkim do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, z uwzględnieniem oceny Sądu co do konieczności ustalenia istotnych okoliczności, w tym dotyczących zakreślonego skarżącemu terminu i wyczerpującego umotywowania swojego stanowiska, stosownie do treści art. 107 § 3 K.p.a.