III OSK 2907/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2654/23 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Rektora Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego z dnia [...] września 2023 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na II rok studiów stacjonarnych 1.uchyla zaskarżony wyrok i uchyla zaskarżoną decyzję, 2. oddala wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2654/22 oddalił skargę A. B. (dalej "skarżąca") na decyzję Rektora Uniwersytetu 1 (dalej "Rektor U1" lub "organ drugiej instancji") z dnia 20 września 2023 r. znak AOKR4/MK/416/2023 utrzymującą w mocy decyzję Prodziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu 1 (dalej: "organ pierwszej instancji", "Dziekan") z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr APL/5613/6/2023 o odmowie przyjęcia skarżącej na II rok studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich w roku akademickim 2023/2024 na kierunek lekarski na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu 1 w trybie przeniesienia z Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu 2. W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawę prawną decyzji stanowiły art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) dalej jako K.p.a. w związku z art. 23 ust. 4, art. 69 ust. 1 pkt 3 oraz art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 z późn. zm.), dalej jako P.s.w.n. oraz § 9 Regulaminu studiów Uniwersytetu 1 (załącznik do uchwały nr 18/2022 Senatu U1 z dnia 30 maja 2022 r., dostępnym na stronie [...], zwanym dalej jako Regulamin. W ocenie Sądu pierwszej instancji istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości odmowy przyjęcia skarżącej na II rok studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich w roku akademickim 2023/2024 na kierunek lekarski na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu 1 w trybie przeniesienia z Uniwersytetu 2, Wydział Lekarski w świetle przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz Regulaminu. Zgodnie z ogólną reguła określoną w art. 69 ust. 1 pkt 3 P.s.w.n. przyjęcie na studia następuje m in. przez przeniesienie z innej uczelni lub uczelni zagranicznej. Szczegółowe zasady przenoszenia z innej uczelni, w ramach zasady autonomii uczelni wyższej, określone zostały w omawianym przypadku w Regulaminie. Zgodnie z § 9 ust. 1 Regulaminu student, który po rozpoczęciu studiów w innej uczelni, w tym zagranicznej, znalazł się w odmiennej sytuacji losowej, może ubiegać się o przeniesienie do uczelni, jeśli przeniesienie ułatwi mu przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach, o ile spełnił wszystkie poniższe warunki: 1) wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z przepisów uczelni, w której studiował dotychczas, 2) zaliczył przynajmniej jeden rok studiów w uczelni, w której studiował, 3) akceptuje warunki studiowania w uczelni, 4) uzyskane efekty uczenia są zbieżne w obu uczelniach, 5) złożył do Dziekana wniosek wraz z uzasadnieniem i dokumentami poświadczającymi sytuację losową i dotychczasowy przebieg studiów, 6) zobowiązał się do uzupełnienia różnic programowych. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił też, że zaskarżona decyzja została wydania w drodze tzw. uznania administracyjnego, co również determinuje kierunek kontroli sądowej. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Sąd pierwszej instancji zaakcentował, że działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 K.p.a. w zakresie dążenia do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązku załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia magisterskie na podstawie przeniesienia z innej uczelni doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Sąd wskazał też, że zarówno pojęcia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 K.p.a. nie określił hierarchii tych wartości ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony. Dalej Sąd wskazał, że w tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów (w tym przypadku Rektora Uniwersytetu 1) i oceniać słuszności realizowanej przez ten organ polityki, tj. przyjmowania studentów w trybie przeniesienia z innych uczelni. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega więc, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że musi wziąć pod uwagę, że podstawowym sposobem przyjęcia na studia jest wzięcie udziału w postępowaniu rekrutacyjnym. Poza przyjęciami w wyniku rekrutacji przewidziane zostały dodatkowe dwie ścieżki przyjęcia, które polegają na potwierdzeniu efektów uczenia się oraz przeniesieniu z innej uczelni lub uczelni zagranicznej. Procedura przyjęcia na studia w trybie "przeniesienia" stanowi przejaw autonomii szkół wyższych, a na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających zmianę wybranej uczelni, na którą student został przyjęty w trybie "rekrutacji". Chociaż "przeniesienie" jest jednym z trybów przyjęcia na studia, to ma on charakter wyjątkowy. Sąd zwrócił też uwagę na to, że skarżąca jako wnioskodawczyni powinna wykazać wystąpienie zgodnie z Regulaminem zaistnienie: "odmiennej sytuacji losowej (...), jeśli przeniesienie ułatwi jej przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach, o ile spełni wszelkie pozostałe warunki. W stanie faktycznym niniejszej sprawy istotne są dokumenty, jakimi dysponowały organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje. Skarżąca przedstawiła w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zaświadczenie lekarskie z dnia 5 lipca 2023 r., że pozostaje pod opieką psychiatryczną i korzysta z psychoterapii. Dodano, że wskazana jest kontynuacja leczenia oraz wsparcie osób bliskich. Jednak z zaświadczenia nie wynika, aby skarżąca nie mogła kontynuować terapii studiując na Uniwersytecie 2. Zwłaszcza, że skarżąca studiowała od października 2020 r. do czasu udzielenia urlopu od dnia 8 sierpnia 2022 r. do dnia 20 lutego 2023 r. a zatem było to jej miejsce zamieszkania. Ze wskazań medycznych zaświadczenia lekarskiego ani też z kolejnego zaświadczenia z dnia 26 czerwca 2023 r. z laboratorium psychoedukacji nie wynikają przeciwwskazania do kontynuacji studiowania na Uniwersytecie 2, ani też okoliczności przemawiające za ułatwieniem przezwyciężenia okoliczności losowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji fakt kontynuowania farmakoterapii przez skarżącą, czy konieczność kontynuowania psychoterapii nie oznacza, że skarżąca znalazła się w odmiennej sytuacji losowej ze względu na którą przeniesienie ułatwi przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach. Odnosząc się do samego zameldowania skarżącej Sąd wyjaśnił, że pozostawała ona zameldowana na pobyt stały w miejscowości w pobliżu W. także podejmując decyzję o rozpoczęciu studiów na Uniwersytecie 2. Skarżąca wskazała także konieczność wydatkowania środków na leczenie, jak i brak możliwości podjęcia zatrudnienia. Skarżąca podnosi brak środków dostatecznych do utrzymania się w innym mieście, biorąc jednak pod uwagę jej dochody stałe z renty alimentacyjnej w wysokości 400 zł oraz ze stypendium socjalnego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że takie utrzymanie nie byłoby możliwe także w 2020 r. kiedy to skarżąca podejmowała studia wyższe na Uniwersytecie 2. Sąd zauważył nadto, że skarżąca nie okazała do wniosku o przyjęcie na studia w trybie przeniesienia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności uniemożliwiającego podjęcie zatrudnienia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego przed organami obu instancji nie wynika, że skarżąca musi rezygnować ze studiów na Uniwersytecie 2 a zatem, że jej interes indywidualny zasługuje na szczególną ochronę uzasadniającą jej przeniesienie na Uniwersytet 1 (dalej w skrócie U1). Sąd pierwszej instancji wskazał, że Regulamin uzależnia przyjęcie studenta od wykazania, że nastąpiła zmiana jego sytuacji losowej jeśli przeniesienie ułatwi mu przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach a nadto wystąpiło (kumulatywnie) sześć wymienionych przesłanek. Brak choćby jednej z nich wyklucza tę możliwość i powoduje, że organ może odmówić przyjęcia na studia pomimo wypełnienia pozostałych przesłanek. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że szkoły wyższe, do których zastosowanie mają przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce są zakładami administracyjnymi (publicznymi). Działają one jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe wynika z upoważnień dla organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych działań na podstawie i w ramach ustaw. Jego istotę stanowi zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu lub osobami, które zabiegają o przyjęcie do grona takich użytkowników. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja RP w art. 70 ust. 5. Uczelnia może kształtować warunki przyjęć na organizowane przez siebie studia, jak i oceniać spełnienie warunków przyjęcia na studia w sposób autonomiczny o ile nie jest to sprzeczne z przepisami ustawy. W kontrolowanej sprawie granice autonomii nie zostały przekroczone. Sąd nie może wkraczać w kompetencje organów (w tym przypadku Rektora U1) i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki, tu rekrutacji studentów w trybie przeniesienia. W stanie faktycznym sprawy dopuszczalne było wydanie decyzji odmownej. Sąd pierwszej instancji podniósł, że na podstawie art. 72 ust. 3 P.s.w.n. odmowa przyjęcia na studia następuje w drodze decyzji administracyjnej. W sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnych przepisy K.p.a. powinny być stosowane wprost do całego postępowania przed organami uczelni, choć oczywiście przy uwzględnieniu specyfiki działania uczelni wyższej, której główną misją jest działalność edukacyjna. Decyzja o odmowie przyjęcia na studia jest indywidualnym aktem administracyjnym, do którego stosuje się przepisy K.p.a. Stosowanie K.p.a. w sprawach odmowy przyjęcia na studia polega na zachowaniu przez organ procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Wobec tego, między innymi art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 oraz art. 107 § 3 K.p.a. powinny być stosowane w niniejszej sprawie wprost. Sąd pierwszej instancji zauważył, że choć uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie jest precyzyjne, to okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu. Organ drugiej instancji dokonał analizy argumentacji skarżącej zawartej we wniosku jak i w odwołaniu, wskazując na przyczyny wydania decyzji odmownej. W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił, czym kierował się przy rozstrzyganiu sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane przez prawo elementy formalne i została uzasadniona w sposób odpowiadający przepisowi art. 107 § 3 K.p.a. Nie została dotknięta wadami prawnymi branymi przez sąd pod rozwagę z urzędu, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Dodatkowo Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że z pełnym zrozumieniem odnosi się do sytuacji życiowej skarżącej, jednak w takim stanie rzeczy zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową, zaś argumenty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd dodał, że nie może dokonywać kontroli aktów administracyjnych przez pryzmat nowych dokumentów, które skarżąca dołączyła do skargi, a które obrazują dokładne przyczyny jej kilkukrotnej hospitalizacji od 24 lutego 2022 r. do 11 maja 2022 r., od 15 maja 2022 r. do 17 maja 2022 r., od 26 maja 2022 r. do 22 sierpnia 2022 r., ponieważ Sąd kontroluje legalność decyzji podjętych w ustalonym stanie faktycznym sprawy w toku postępowania. W judykaturze dopuszcza się, aby ciężar dowodu przenieść na stronę, gdy to ona ma ponieść negatywne konsekwencje tego, że pewne fakty nie zostaną udowodnione. Wynikający z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to sytuacji, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że jakkolwiek uznaniowość w sprawach dotyczących przyjęcia na studia wynikająca z autonomii kształtowania przez uczelnię zasad wyłaniania kandydatów także w trybie "przeniesienia", nie może być wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji, to jednak Sąd nie stwierdził przekroczenia granic uznania administracyjnego i nie stwierdził naruszeń prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Na zakończenie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w skardze oddalił, działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było potrzeby przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości niezbędnych do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nadto, sąd administracyjny nie może przeprowadzić dowodu z przesłuchania strony postępowania. Sąd pierwszej instancji dodał też, że Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ani też Regulamin nie wyklucza, iż skarżąca może złożyć ponownie wniosek o przyjęcie na studia w trybie przeniesienia, przedstawiając nowe okoliczności i dowody. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej jako P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 ust. 1, art. 85 ust. 1 pkt 5 P.s.w.n., § 9 ust 1 Regulaminu poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w wyniku uznania, że skarżąca, po rozpoczęciu studiów w innej uczelni, nie znalazła się w odmiennej sytuacji losowej oraz uznanie że przeniesienie jej na U1 nie ułatwi jej przezwyciężenie problemów i funkcjonowania w zmienionych okolicznościach, co uzasadniało odmowę przyjęcia skarżącej na II rok, III semestr studiów stacjonarnych magisterskich, w roku akademickim 2023/2024 na kierunek lekarski, prowadzony na Wydziale Lekarskim U1; II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez pominięcie wniosków dowodowych skarżącej i jej pełnomocnika, których przeprowadzenie uzasadnione było treścią art. 106 § 3 P.p.s.a., tj. było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości na okoliczność, że skarżąca znalazła się w odmiennej sytuacji losowej, oraz uznanie że przeniesienie jej na U1 ułatwi jej przezwyciężenie problemów i funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach; 2. art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 78 § 1 w związku z art. 76 § 3 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia żądanych przez skarżącą dowodów; 3. art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art. 77 i art. 80 w związku z art. 8 § 2 K.p.a. poprzez pominięcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. odmowę przyjęcia skarżącej na II rok, III semestr studiów stacjonarnych magisterskich, w roku akademickim 2023/2024 na kierunek lekarski, prowadzony na Wydziale Lekarskim U1 pomimo iż Rektor U1 przyjmował studentów z innych uczelni będących w podobnej sytuacji co skarżąca, a w konsekwencji naruszenie art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie obywateli do władzy publicznej i dopuszczając się nierównego traktowania studentów będących w podobnej sytuacji; 4. art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w wystarczającym zakresie i nierozpoznanie w sposób należyty dowodów znajdujących się w aktach sprawy, polegające na pominięciu istotnych faktów lub ich dowolnej ocenie, poprzez: ­ brak uznania w oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy, iż w sprawie zostały zrealizowane wszystkie przesłanki z art. 75 ust. 1, art. 85 ust. 1 pkt 5 P.s.w.n. i § 9 ust. 1 Regulaminu uzasadniające wpisanie skarżącej na listę studentów na II rok, III semestr studiów stacjonarnych magisterskich, w roku akademickim 2023/2024 na kierunek lekarski, prowadzony na Wydziale Lekarskim U1; ­ brak przeprowadzenia przez Rektora U1 jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie, w celu weryfikacji zaistnienia w sprawie przestanek § 9 ust. 1 Regulaminu; ­ brak właściwego uzasadnienia decyzji, poprzez brak oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie, brak przypisania dowodom wiarygodności lub właściwego znaczenia. 5. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą i jej pełnomocnika w skardze na decyzję organu w sytuacji, w której rozpoznanie tych zarzutów winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji; 6. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą i jej pełnomocnika w skardze i uzupełnieniu skargi. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się przez skarżącą kasacyjnie rozprawy; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z jednoczesnym oświadczeniem, że opłata z tytułu świadczonej pomocy prawnej nie została zapłacona w całości lub w części. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewniona została autonomia szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Jednym z zakresów autonomii szkół wyższych jest prawo do ustalania zasad i kryteriów warunków przyjęcia na studia, z zachowaniem zasad i trybu określonego w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Jednym z trybów przyjmowania na studia wyższe jest także przeniesienie studenta z jednej uczelni na inną uczelnię (art. 69 ust. 1 pkt 3 P.s.w.n.). Zasady przenoszenia studentów powinny być określone aktami zakładowymi uczelni, a w szczególności regulaminem studiów. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny zaskarżonego wyroku w zakresie przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji poprawności kontroli zaskarżonej decyzji Rektora U1 z dnia 20 września 2023 r. znak: AOKR4/MK/416/2023 utrzymującej w mocy decyzję Dziekana Wydziału Lekarskiego ww. Uczelni z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr APL/5613/6/2023 odmawiającej przyjęcia skarżącej na II rok, III semestr studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich w roku akademickim 2023/2024 na kierunek lekarski prowadzony na Wydziale Lekarskim U1. Decyzje te zostały wydane m.in. na podstawie § 9 Regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały nr 18/2022 Senatu Uniwersytetu 1 z dnia 30 maja 2022 r. Przepis ten zawiera trzy odrębne ustępy, jednak w tej sprawie istotne znaczenie ma § 9 ust. 1 ww. Regulaminu. Zgodnie z jego treścią student, który po rozpoczęciu studiów w innej uczelni, w tym zagranicznej, znalazł się w odmiennej sytuacji losowej, może ubiegać się o przeniesienie na U1, jeśli przeniesienie ułatwi mu przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach, o ile spełnił wszystkie poniższe warunki: 1) wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z przepisów uczelni, w której studiował dotychczas, 2) zaliczył przynajmniej jeden rok studiów w uczelni, w której studiował, 3) akceptuje warunki studiowania w U1, 4) uzyskane efekty uczenia są zbieżne w obu uczelniach, 5) złożył do Dziekana wniosek wraz z uzasadnieniem i dokumentami poświadczającymi sytuację losową i dotychczasowy przebieg studiów, 6) zobowiązał się do uzupełnienia różnic programowych. Okoliczność spełnienia przez skarżącą wymogów wynikających z § 9 ust. 1 pkt 1-6 Regulaminu nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu pierwszej instancji trafnie organy w tej sprawie ustaliły, że nie została spełniona przez skarżącą przesłanka znalezienia się w odmiennej sytuacji losowej i przeniesienie jej do U1 ułatwi przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach. Co istotne, Sąd pierwszej instancji nie dokonywał ustaleń stanu faktycznego sprawy, ale oparł swoje stanowisko na uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Z decyzji Rektora U1 z 20 września 2023 r. wynika, że wnioskodawczyni (skarżąca) jest objęta opieką psychiatryczną, ale taka opieka jest świadczeniem powszechnie dostępnym w Polsce i w tym zakresie leczenie jest możliwe nie tylko w Warszawie. Wskazano nadto, że przedstawiona przez wnioskodawczynię pogarszająca się jej sytuacja finansowa jest sytuacją dla niej trudną, ale nie może uzasadniać przeniesienia, ponieważ każda państwowa uczelnia ma odpowiednie struktury i instrumenty wspierające studentów w ciężkiej sytuacji materialnej. Innego uzasadnienia decyzja ta nie zawierała. Ma to w tej sprawie znaczenie, ponieważ § 9 ust. 1 Regulaminu nie odnosił się ani do możliwości dostępu do określonych procedur leczniczych, ani też do sytuacji materialnej studenta. Przepis ten wskazywał, że istotne znaczenie ma znalezienie się studenta w odmiennej sytuacji losowej, a samo przeniesienie na inną uczelnię ułatwi mu przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach. Tym samym trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, że skoro Rektor U1 w żadnym zakresie nie odniósł się do spełnienia przez wnioskodawczynię ww. przesłanek, to tak wydana decyzja narusza art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym decyzja administracyjna powinna mieć uzasadnienie faktyczne i prawne, a przy tym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Pojęcie "odmiennej sytuacji losowej" nie oznacza jej pogorszenia, ale powinno być odnoszone do zaistnienia zmiany dotychczasowej sytuacji studenta. Tym samym jeżeli sytuacja losowa studenta po rozpoczęciu studiów na danej uczelni uległa zmianie, to jest to już odmienna sytuacja losowa. Zabrakło w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji jakiegokolwiek uzasadnienia spełnienia tej okoliczności. Kolejną przesłanką było ustalenie, czy przeniesienie wnioskodawczyni z Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu 2 na Wydział Lekarski U1 ułatwi jej przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach. Także i w tym zakresie mimo argumentów, które podnosiła skarżącą, dotyczących problemów zdrowotnych z kontynuowaniem studiów na Uniwersytecie 2, koniecznością udziału w terapii, znacznym zwiększeniem wydatków na zakup leków i pogorszeniem sytuacji finansowej uzasadniającym przybywanie w domu rodzinnym, Rektor U1 nie ustosunkował się do tak podnoszonych przesłanek w zakresie oceny, czy przeniesienie skarżącej kasacyjnie na Wydział Lekarski U1 ułatwi jej przezwyciężenie problemów lub dalsze funkcjonowanie w zmienionych okolicznościach. Tym samym zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie zawierała ani uzasadnienia prawnego, ani też faktycznego dotyczącego przesłanek wynikających z § 9 ust. 1 Regulaminu. W tym też zakresie zasadny jest zarzut przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonej decyzji w sposób wadliwy poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organy tak art. 77 § 1 K.p.a., jak i art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. Nie dokonał organ drugiej instancji oceny zebranego materiału dowodowego, nie ustalił żadnych okoliczności pozwalających na ocenę spełnienia przesłanek z § 9 ust. 1 Regulaminu ani też nie podejmował czynności celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W tych okolicznościach nie było prawidłowym uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja mimo pewnych braków w pełni odpowiada prawu. Wprawdzie trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja w sprawie przyjęcia na studia w drodze przeniesienia ma charakter uznaniowy, ale nie oznacza to, że taka decyzja nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Także w zakresie kontroli decyzji uznaniowych mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w tym już wskazany art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, zgodnie z którym decyzja uznaniowa pozostaje pod kontrolą sądu, mimo że zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy dokonał wyboru rozstrzygnięcia po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 6549/21). Tym samym badaniu podlega w szczególności w przypadku kontroli decyzji uznaniowych to, czy organy w sposób należyty zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w danej sprawie, czy zastosowały właściwe przepisy prawa i czy uzasadnienie wybranego sposobu załatwienia danej sprawy jest oparte na niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy i prawidłowej wykładni przepisów prawa. Ocenie podlega również i to, czy stosownie do treści art. 7 K.p.a. organ uwzględnił interes społeczny i słuszny interes strony. Tego w tej sprawie zabrakło. Z zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji Rektora U1 nie wynika, aby ustalano stan faktyczny sprawy, nie wynika, aby dokonano wykładni i zastosowano § 9 ust. 1 Regulaminu zgodnie z jego wykładnią ani nie wynika, aby uwzględniano interes wnioskodawczyni lub interes społeczny i przy tym oceniono, któremu z nich nadać większe znaczenie w tej sprawie. Odmienne w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji nie znajduje uzasadnienia w materiale zgromadzonym w tej sprawie. Należy przy tym podnieść, że zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nie zostało ustawowo zdefiniowane co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 K.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 listopada 1993 r. sygn. akt III ARN 49/93 stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie jest nieraz trudne, ponieważ opiera się na elementach ocennych. Zasadny jest też zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8 § 1 K.p.a. i art. 6 K.p.a. poprzez prowadzenie w tej sprawie postępowania administracyjnego w sposób niezgodny z przepisami proceduralnymi i tym samym braku budowania zaufania do organów wykonujących administrację publiczną. Natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w tym zakresie, w jakim Sąd ten nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia zaistnienia przesłanek wynikających z § 9 ust. 1 Regulaminu nie są zasadne w zakresie możliwości skutecznego zarzucenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenia powołanego art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. W oparciu o powołany przepis sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy. Dyspozycja art. 106 § 3 P.p.s.a. nie daje podstaw, aby żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Tym samym skoro w tej sprawie organy nie prowadziły postępowania dowodowego w zakresie ustalenia zaistnienia przesłanek z § 9 ust. 1 Regulaminu studiów, to w istocie po raz pierwszy prowadzenie postępowania dowodowego dopiero przez Sąd pierwszej instancji nie było dopuszczalne i powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 10 marca 2026 r. sygn. akt III OSK 1239/23). Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 76 § 3 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. w zakresie braku przeprowadzenia żądanych przez skarżącą dowodów. Art. 76 § 3 K.p.a. umożliwia organowi administracyjnemu przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie wnioskowała do organów o przeprowadzenie dowodów przeciwko dokumentom urzędowym. Wnioski dowodowe pojawiły się dopiero w skardze i kolejnych pismach procesowych. Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8 § 2 K.p.a. na tym etapie rozpoznania sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się lista wskazująca, że pewnej grupie studentów umożliwiono przeniesienie się na U1, ale z jej treści nie wynika, jakie stany faktyczne uzasadniały dokonanie tych przeniesień. Nie można więc stwierdzić, że organy U1 odstąpiły od utrwalonej praktyki, chyba że okazałoby się, że zasadniczo każdy wniosek studenta o przeniesienie byłby załatwiany pozytywnie, a wyjątkiem był wniosek skarżącej. Wymaga to jednak ustalenia przez organ w tej sprawie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła decyzji Rektora U1 z dnia 20 września 2023 r. w przedmiocie przyjęcia na II rok studiów i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15; wyrok NSA z 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17). Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd (por. wyrok NSA z 7 marca 2023 r. sygn. akt II GSK 1329/19). Jeśli w uzasadnieniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego znajduje się ocena ustaleń stanu faktycznego dokonana na podstawie akt, to nawet w sytuacji, gdy jest ona odmienna od oceny prezentowanej przez stronę nie można zasadnie twierdzić, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się w tej sprawie w znacznym zakresie zasadne, tym samym przedwczesnym byłaby ocena zasadności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podlegają rozpoznaniu w sytuacji, gdy albo strona skarżąca kasacyjnie w ogóle nie skarży w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów proceduralnych, pozostając jedynie przy zarzutach naruszenia prawa materialnego, albo też jeżeli zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych okazały się niezasadne. Żadna z powyższych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 188 P.p.s.a została ona uwzględniona i w wyniku jej uwzględnienia nastąpiło uchylenie zaskarżonego wyroku oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a uchylenie zaskarżonej decyzji. Rektor U1 ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., zastosuje się do przedstawionej wyżej oceny prawnej i do wynikających z przedstawionego wyżej stanowiska wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w szczególności po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy oceni, czy zaistniały przesłanki obejmujące przeniesienie skarżącej kasacyjnie z innej uczelni na U1 i rozważy, czy za takim przeniesieniem przemawia interes skarżącej lub interes społeczny i sporządzi uzasadnienie swojej decyzji w taki sposób, aby spełnione zostały wymagania wynikające z art. 107 K.p.a. Z uwagi na upływ czasu od dnia wydania w tej sprawie decyzji niezbędne będzie także ustalenie statusu skarżącej kasacyjnie (czy nadal jest studentką). Wniosek z zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony, ponieważ skarżąca nie poniosła żadnych kosztów w rozumieniu art. 205 § 1 i § 2 P.p.s.a. W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy wyjaśnić, że o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu rozstrzyga zawsze wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu uregulowanym w art. 250 i następnych Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 254 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stąd w postępowaniu kasacyjnym wniosek ten nie podlegał rozpoznaniu.