I SA/Gl 365/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii sprzeciwu wniesionego przez B Sp. z o.o. w Z. w dniu 18 sierpnia 2014 r. od postanowienia z dnia 30 lipca 2014 r. postanawia odrzucić sprzeciw

W dniu 30 lipca 2014 r. referendarz sądowy postanowił umorzyć postępowanie z wniosku skarżącej A Sp. z o.o. w G. z dnia 20 czerwca 2014 r. o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zaakcentował, że skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. W dniu 11 sierpnia 2014 r. doręczono wnioskodawcy odpis tego postanowienia, a w dniu 18 sierpnia 2014 r. B Sp. z o.o. w Z. wniosła od niego sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 252 § 3 p.p.s.a. postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek, a zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Zażalenie takie, zgodnie z art. 260 p.p.s.a., wnosi się na postanowienie wydane przez sąd. Natomiast w przypadku wydania takiego postanowienia przez referendarza sądowego na podstawie art. 257 § 2 pkt 7 p.p.s.a. środkiem zaskarżenia, w myśl art. 259 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jest sprzeciw. Analiza powyższych przepisów przesądza o konieczności ich zastosowania także w sytuacji, gdy podstawą nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest jego bezprzedmiotowość skutkująca wydaniem postępowania o umorzeniu postępowania. Stwierdzić należy, że także ono podlega doręczeniu wyłącznie wnioskodawcy. W rezultacie tylko wnioskodawca może wnieść sprzeciw od tego orzeczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony przez podmiot, który nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Sprzeciw ten należało zatem odrzucić jako niedopuszczalny a uczyniono to na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Skoro bowiem zgodnie z tym przepisem sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, to tym bardziej podlega odrzuceniu sprzeciw niedopuszczalny z mocy ustawy (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 września 2004 r., sygn. akt SA/Bk 1558/03, niepubl.).