II GZ 939/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia i. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 12 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 365/14 o odrzuceniu skargi i. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 365/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę i. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Przewodniczący Wydziału I WSA w G. [...] kwietnia 2014 r. wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, który by wykazywał umocowanie do wniesienia skargi i określał sposób reprezentacji skarżącej (KRS) w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącej [...] kwietnia 2014 r. i. Spółka z o.o. w G. [...] maja 2014 r. złożyła żądany dokument i wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Postanowieniem z 9 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił uwzględnienia tego jej żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 1 czerwca 2015 r. odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie z 9 czerwca 2014 r., a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 września 2015 r., sygn. akt II GZ 420/15, oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. W tym stanie rzeczy WSA odrzucił skargę i. Spółki z o.o. w G.. Sad I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykonała w terminie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, tj. nie przedstawiła dokumentu zawierającego informacje z Krajowego Rejestru Sądowego. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca powinna wykonać najpóźniej w czwartek [...] kwietnia 2014 r. Uczyniła to jednak [...] maja 2014 r., a zatem po upływie terminu, który nie został jej przywrócony. Z tego względu skargę przez nią wniesioną należało odrzucić w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i uznanie żądania doręczenia odpisu KRS za bezzasadne. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wniosła o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w tej kwestii, powołując się na pytanie prawne zadane przez Sąd Okręgowy w W.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, więc podlega oddaleniu. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji organy albo osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Niezłożenie takiego dokumentu stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a., tj. na wezwanie przewodniczącego wydziału w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma do rozpoznania. Szczególny rygor niewykonania wezwania przewodniczącego wydziału wprowadza art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiąc, że nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła skargę obarczoną brakiem formalnym, tj. nie dołączyła do niej odpisu z KRS wskazującego osobę umocowaną do reprezentowania spółki. Następnie, pomimo prawidłowego doręczenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w G. wzywającego do uzupełnienia skargi, nie uzupełniła tego braku w terminie. Postanowieniem z 9 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 365/14 odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że nieprzedłożenie odpisu z KRS uniemożliwiało nadanie dalszego biegu sprawie, a trybem właściwym do jego uzupełnienia był ten wynikający z art. 49 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.